ตอนที่ 5 เงินก้อนแรก1

ตอนที่ 5 เงินก้อนแรก1

หลี่เลี่ยงหลิงที่เห็นการกระทำของหญิงชราที่ทำตัวเป็น ‘มนุษย์ป้า’ ก็รู้สึกขัดอกขัดใจขึ้นมา แต่ก็ได้แต่ส่งสายตาไม่พอใจตามหลังไปเท่านั้น และเมื่อหันกลับมาเห็นสีหน้าสลดของชายวัยกลางคนก็อดรู้สึกสงสารเห็นใจไม่ได้

“เอ่อ...คุณลุงคะ” หญิงสาวเดินเข้าไปทักชายคนนั้น

“อ่า...มีอะไรกับฉันเหรอ” ชายวัยกลางคนหันไปตามเสียงเรียกก็พบกับหญิงสาววัยน่าจะเพิ่งพ้นปักปิ่นกำลังมองตาแป๋วมาที่เขาราวกับมีเรื่องจะพูด

หลี่เลี่ยงหลิงเห็นแววตาจริงใจนั้นก็รู้สึกดีขึ้นมาอีกขั้น มือบางเปิดผ้าคลุมตะกร้าไข่ออกเพียงนิดเดียวเพื่อให้อีกฝ่ายเห็นสิ่งของภายใน เสี้ยวเดียวของเห็ดหลินจือแดงทำให้ดวงตาเรียวชั้นเดียวของชายคนนั้นเบิ่งกว้างขึ้นอย่างตกใจ

“มะ...มัน ใช่...ใช่มั้ย” คุณลุงคนนั้นละล่ำละลักถามด้วยความตื่นเต้น แววตาระริกด้วยความหวังที่เต็มเปี่ยมว่าวันนี้เขาอาจจะโชคดีได้มันกลับไปเพื่อยื้อชีวิตของภรรยา

“ค่ะ...คุณลุงสนใจจะรับมันไว้รึเปล่าคะ” ดวงตากลมที่ดูเหมือนจะใสซื่อ แต่ก็แค่เหมือน...อย่าลืมว่าเมื่อก่อนเธอคือเงาทางธุรกิจของครอบครัว จะไม่มีเล่ห์กลใดเลยก็คงเป็นไปไม่ได้ แต่ก็ไม่ใช่คนไร้คุณธรรมเช่นกัน

“ระ...รับสิ แม่หนูขายเท่าไหร่บอกราคามาได้เลย ฉันยินดีจ่าย” ชายวัยกลางคนแต่งตัวดีนำกระเป๋าเงินออกมาทันที เตรียมจ่ายค่าของที่เขาต้องการ

“ของสิ่งนี้เป็นบิดาที่หามาได้ด้วยความบังเอิญจึงไม่รู้ว่าควรขายเท่าไหร่ คุณลุงคงพอจะรู้ราคา...” หลี่เลี่ยงหลิงที่รู้ว่าเห็ดดอกนี้ใหญ่กว่าดอกเมื่อกี้เกือบ 5 เท่า ดังนั้นมันจึงมีราคาแพงกว่ามาก และไม่คิดจะเสนอราคาขายก่อน แต่โยนหินให้คนซื้อลองพูดราคาออกมา หากสมเหตุสมผลเธอก็จะขายตามราคานั้น

“อ่า...” แม่หนูชาวบ้านคนนี้ท่าทางฉลาดเฉลียวเสียจริง หากเขาเสนอราคาต่ำอีกฝ่ายก็คงไม่ขายให้ หากเขาเสนอราคาที่น่าพอใจก็ได้ของไป น่าสนใจจริงๆ

หลี่เลี่ยงหลิงคำนวณตัวเลขไว้ในใจแล้ว ดอกเล็กๆก่อนหน้าที่ยายเฒ่าเจ้าเล่ห์คนนั้นได้ไปก็ราคามากถึง 1,500 หยวนแล้ว แต่ของนางดอกใหญ่กว่าสี่ห้าเท่าคาดว่าราคาต้องมากกว่า 6,000 หยวน

‘แค่นี้ก็รวยไม่ไหวละ เลี่ยงหลิง’ หญิงสาวคิดอย่างดีใจ แต่ก็แค่คิดเพราะสีหน้าท่าทางของเธอยังคงใสซื่อราวกับเด็กสาวไร้เดียงสาไม่เปลี่ยน

“งั้น...ฉันให้ 10,000 หยวน แม่หนูจะขายให้ฉันได้มั้ย” ชายวัยกลางคนเอ่ยราคาที่เขาสู้ไหวแก่เด็กสาว และก็เหมือนจะเป็นที่น่าพอใจต่ออีกฝ่าย

หลี่เลี่ยงหลิงเผยยิ้มกว้างสดใสออกมา และพยักพเยิดให้คุณลุงคนดังกล่าวเดินไปที่มุมอับของตลาดมืดเพื่อแลกเปลี่ยนสินค้าที่มีราคาสูงนี้

มือบางหยิบกล่องกระดาษที่ยังไม่พับขึ้นรูป และทำการพับอย่างรวดเร็วกลายเป็นกล่องรูปทรงสี่เหลี่ยมที่พอเหมาะกับเห็ดหลินจือดอกโต หญิงสาวค่อยๆหยิบมันอย่างเบามือใส่ลงกล่องปิดผนึกอย่างดี

“ขอบคุณ...คุณลุง ขอให้คุณป้าหญิงมีสุขภาพแข็งแรงในเร็ววัน” หลี่เลี่ยงหลิงนำเห็ดหลินจือใส่กล่องกระดาษเสร็จ ก็ส่งมอบให้ลูกค้ารายแรกของเธอด้วยรอยยิ้มกว้าง

“กล่องนี้...ช่างน่าสนใจยิ่งนัก” ชายวัยกลางคนตาเป็นประกายเมื่อเห็นกล่องที่น่าสนใจนี้ มันเบาและสะดวกในการพกพามาก ไม่หนักเทอะทะเหมือนกล่องไม้ และที่สำคัญเหมือนมันจะทำจากกระดาษ

หลี่เลี่ยงหลิงเห็นแววตาประกายก็รู้สึกถึงเม็ดเงินที่กำลังจะไหลเข้ากระเป๋าของตัวเองในไม่ช้าก็ครุ่นคิดหาหนทางขายสินค้าที่มีอยู่ในทันที

“กล่อง....อ่า เป็นกล่องที่ออกแบบไว้ใช้ขายไข่ไก่เท่านั้นค่ะ ขายหน้าคุณลุงแล้ว” หญิงสาวแสร้งเอียงอายเล็กน้อยราวกับของสิ่งนี้คือของที่เธอออกแบบไว้ใช้งานในครัวเรือนเท่านั้น ไม่ได้มีราคาค่างวดอะไรมากมาย

“แม่หนูทำเองอย่างนั้นหรือ” ชายวัยกลางคนฉงนใจ ยิ่งพินิจพิจารณาก็สนใจนำมาทำเป็นสินค้าสำหรับขายในนามสำนักพิมพ์ของเขา ที่ตอนนี้มีสินค้าจำพวกกระดาษส่งขายให้กองทัพใช้ในงานราชการ

“ค่ะ ช่วงนี้แม้แต่ป่าเขาก็อันตราย ไม่กล้าขึ้นไปตัดไม้ไผ่มาทำงานสานจึงได้แต่เก็บกระดาษเก่ามาลองขึ้นรูปดู สะดวกกว่าทำงานสานมากเลยค่ะ” หลี่เลี่ยงหลิงพูดจาฉะฉานราวกับเป็นสิ่งที่เกิดขึ้นจริง แต่จากสถานการณ์ตอนนี้ก็คลับคล้ายคลับคลาว่าจะเป็นเช่นนี้จริงๆ

“อ่า...บอกตามตรงว่าฉันสนใจกล่องนี้เป็นอย่างมาก หากหนูสนใจอยากขายมันละก็...ติดต่อฉันมาได้เลยนะ” ชายวัยกลางคนยื่นนามบัตรแผ่นเล็กให้หญิงสาวตรงหน้า

หลี่เลี่ยงหลิงรับมาก่อนจะมองรายละเอียดภายใน ‘จางหลีไห่’ สำนักพิมพ์จางรีคอร์ด หญิงสาวอ่านเสร็จก็เงยหน้ามองอีกฝ่ายที่กำลังส่งรอยยิ้มมาให้

‘สำนักพิมพ์จางรีคอร์ดในนิยายเรื่องนั้น สำนักพิมพ์แห่งนี้ขึ้นตรงกับกองทัพและในอนาคตก็จะเป็นสำนักพิมพ์อันดับหนึ่งของประเทศ’

หญิงสาวรู้สึกว่าวันนี้ช่างโชคดี นอกจากจะได้เงินมานับหมื่นหยวนแล้วยังได้รู้จักคนมีชื่อเสียงในอนาคตอีกด้วย โชคสองชั้นเลยทีเดียว

“ขอบคุณ...คุณลุงที่สนใจสิ่งประดิษฐ์ชิ้นเล็กๆนี้ แต่...เรื่องนี้คงต้องคุยกันในครอบครัวเสียก่อน” หลี่เลี่ยงหลิงตอบอ้อมแอ้ม เป็นการแสร้งปล่อยเพื่อจับ ยิ่งเขาอยากได้เท่าไหร่เราก็ต้องสร้างมูลค่าให้มันเท่านั้น

“ฉันเข้าใจ งั้นเอาอย่างนี้ดีหรือไม่ อีก 3 วันเรามาพบกันอีกครั้ง” จางหลีไห่เข้าใจเรื่องของธุรกิจดี แม้จะแปลกใจที่หญิงสาวในครอบครัวชาวบ้านไม่รีบตะครุบโอกาสดีๆนี้ไว้ หากเป็นนักธุรกิจด้วยกันเขาคิดว่าเป็นกลยุทธ์อย่างหนึ่ง แต่นี่...เป็นเพียงเด็กสาวชาวบ้านเท่านั้น

“ได้ค่ะ หลี่เลี่ยงหลิงยินดีที่ได้รู้จักคุณลุงจางหลีไห่ค่ะ” หญิงสาวตอบตกลงก่อนจะแนะนำตัวเองแบบเนียนๆ ซึ่งได้รับการพยักหน้ารับกลับมา

ทั้งสองตกลงนัดพบกันเรียบร้อยก็แยกย้ายกันไป โดยที่หลี่เลี่ยงหลิงกลับบ้านมือเปล่าเพราะตะกร้าไข่ของเธอถูกคุณลุงจางหลีไห่เหมาไปทั้งหมด เพื่อให้เธอได้รีบกลับบ้านไปปรึกษาเรื่องขายความคิดกล่องกระดาษกับครอบครัว ซึ่งแน่นอนว่าครอบครัวที่ว่าไม่มีตัวตนอยู่จริง