ตอนที่ 1 ก่อนการเปลี่ยนแปลง3

ตอนที่ 1 ก่อนการเปลี่ยนแปลง3

หลี่เลี่ยงหลิงกลับมาอยู่โรงพยาบาลพร้อมกับทนายความที่ถูกเชิญตัวมาเพื่อทำพินัยกรรมทรัพย์สมบัติที่ตอนนี้เป็นของเธออย่างสมบูรณ์ และเธอก็กำลังจะส่งมอบมันให้กับการกุศลหลังจากที่เธอหมดลมหายใจจากโลกนี้ไปแล้ว แม้ทนายความเก่าแก่จะคัดค้าน

“คุณหนูยังไม่หมดหวังนะครับ ตอนนี้ทางฝั่งยุโรปก็เริ่มการทดลองยาใหม่แล้ว หากมันได้ผล...คุณหนูก็จะกลับมาใช้ชีวิตปกติได้อีกครั้ง” ทนายความเก่าแก่ที่เป็นเพื่อนกับนายท่านหลี่มาช้านานพยายามโน้มน้าวลูกสาวของเพื่อนกึ่งเจ้านายให้เปลี่ยนใจ แม้ว่าก่อนหน้านี้เขาจะบกพร่องต่อหน้าที่โดนพวกคนชั่วกักขังอยู่นานเกือบ 3 เดือนก็ตาม

“หนูรู้ตัวดีค่ะ ว่าคงรอจนถึงตอนนั้นไม่ได้อีกแล้ว” หลี่เลี่ยงหลิงยิ้มบางเบาออกมา แต่ใบหน้าของเธอแสดงความเหนื่อยล้าออกมาอย่างชัดเจน

“แต่...หมอบอกว่าคุณหนูแตกต่างจากคนอื่นๆ” ทนายวัยเกือบเกษียณเขาไม่อยากจะเชื่อแบบนั้น เพื่อนรักของเขาฝากฝังบุตรสาวให้เขาช่วยดูแลก่อนตาย เขาเองก็สัญญาว่าจะทำให้ดีที่สุด แต่ตอนนี้...

“หนูไม่ได้แตกต่างเลยค่ะคุณลุง” หลี่เลี่ยงหลิงแบมือทั้งสองข้างออกเพื่อให้อีกฝ่ายดูรอยเล็บจิกลึกจากการพยายามอดทนต่อความเจ็บปวดของร่างกาย

“นั่นมัน...ทำไมคุณหนูไม่บอกหมอ” เขาแทบจะร้องไห้ออกมาเมื่อเห็นบาดแผลลึกบนมือบางที่เขาไม่มีวันรู้ว่ามันจะเจ็บปวดเพียงใด

“ร่างพินัยกรรมเถอะค่ะ อย่างน้อยเวลาจากไป...ตระกูลหลี่จะไม่มีวันหายไปจากใจทุกคน”

หลังจากพินัยกรรมเสร็จสิ้นและมีผลทางกฎหมาย ร่างผอมบางของหลี่เลี่ยงหลิงก็กลับมานั่งที่เดิม ที่ประจำของเธอเพื่อดูดวงอาทิตย์ที่ลับขอบฟ้า แต่วันนี้เธอมีหนังสือเล่มหนึ่งติดมือมาด้วย

หญิงสาวเปิดมันออกช้าๆ ไล่สายตามองดูตัวอักษรภายใน อ่านทำความเข้าใจกับมัน หนังสือเล่มนี้เป็นหนังสือนิยายที่ถูกเก็บไว้ในห้องหนังสือของตระกูลหลี่มานานหลายปี มีเพียงคุณแม่ของเธอเท่านั้นที่เคยอ่านมันและก่อนที่ท่านจะเสียชีวิตก็นำมันมาให้เธอ

“เป็นแค่นิยายเล่มหนึ่ง แต่ทำไมคุณแม่ถึงย้ำนักหนาว่าจะต้องอ่านมันให้จบ” หลี่เลี่ยงหลิงเอ่ยกับตัวเอง แต่ก็ทำตามสิ่งสุดท้ายที่มารดาเอ่ยขอ ในเวลาที่เธอยังสามารถทำมันได้ แต่ไม่รู้ว่าเธอจะอ่านมันจนจบได้หรือไม่

เรื่องราวในหนังสือเป็นเรื่องราวที่เกิดขึ้นในยุคมืดของประเทศเมื่อราว ค.ศ. 1970 ในนั้นกล่าวถึงความยากลำบากของพระเอกนางเอกที่ต้องฟันฝ่าความแร้นแค้น ข้าวยากหมากแพง และการปฏิวัติที่แสนจะรุนแรง

“มีคนชื่อเดียวกับฉันด้วย” ชื่อของเธอที่ปรากฏเป็นตัวละครหนึ่งในหนังสือนิยายเล่มนี้เป็นเพียงตัวละครเล็กๆที่อาจเรียกได้ว่าเป็นตัวประกอบใช้แล้วทิ้งก็ได้

“น่าสงสารจริง แต่...จะโทษเธอก็คงไม่ถูกเสียทีเดียว พระเอกคนนี้ก็โหดร้ายเสียจริง” หลี่เลี่ยงหลิงอ่านไปก็วิจารณ์ไปอย่างออกรส อ่านไปได้เพียงไม่กี่บทดวงอาทิตย์ก็ลาลับขอบฟ้าไปเสียแล้ว.....

“คุณหลี่คะ...ค่ำแล้ว ถึงเวลาพักผ่อนแล้วค่ะ” พยาบาลร่างท้วมคนเดิมกลับมา

หลี่เลี่ยงหลิงปิดหนังสือนิยายในมือลง หญิงสาวส่งยิ้มบางเบาให้กับพยาบาลประจำตัวก่อนจะพยักหน้าเบาๆ รถเข็นเบาะนุ่มราคาแพงจึงถูกเข็นกลับไปยังห้องพักผู้ป่วยของเธอ

วันเวลาผ่านไปนับตั้งแต่วันแรกที่เธอเปิดอ่านหนังสือนิยายเล่มนั้น หลี่เลี่ยงหลิงก็พบว่าในนิยายมันช่างไม่สมเหตุสมผลเสียเลย โดยเฉพาะพระเอกนางเอกของเรื่องที่ถูกบรรยายว่ารักกันนักหนา แต่กลับเหมือนเป็นเพียงมุมมองของนักเขียนเท่านั้น ในความคิดของเธอพระเอกของเรื่องค่อนข้างจะเฉยเมยกับนางเอกคนนี้มากเกินไป มากเกินกว่าจะเป็นสามีภรรยาที่รักกันมาก

“หยางจางเหว่ยคนนี้เป็นพระเอกได้ยังไงกัน น่าโมโหเสียจริง” หญิงสาวรู้สึกขัดอกขัดใจจนอยากจะปิดหนังสือที่กำลังอ่านลง แต่ก็ไม่อาจทำได้เพราะคำสั่งเสียของมารดายังคงก้องอยู่ในหัวเสมอมา

‘เลี่ยงหลิงลูกรัก หนังสือนิยายในตู้เซฟของแม่ วันไหนว่างๆก็ลองเอามาอ่านเสียนะ อ่านไปลูกอาจจะไม่ชอบใจเท่าไหร่ แต่เชื่อแม่นะลูก...มันจะเป็นประโยชน์กับลูกในอนาคตอย่างแน่นอน’

หญิงสาวยังจำสายตาจริงจังของท่านได้ดี ราวกับเป็นสิ่งที่เธอจำเป็นจะต้องทำมันเมื่อถึงเวลาใดเวลาหนึ่ง และตอนนี้ก็คงจะถึงเวลานั้นแล้ว

“แค่ก แค่ก แค่ก แค่ก” หลี่เลี่ยงหลิงไอออกมาชุดใหญ่ เธองอตัวไอไม่หยุด จนพยาบาลร่างท้วมต้องเดินเข้ามาด้วยสีหน้าซีดเผือด

“คุณหลี่....” พยาบาลมองคนไข้สาวด้วยแววตาระริกสะเทือนใจ

“.....” หญิงสาวมองมือบางที่ยกขึ้นปิดริมฝีปากในขณะไอ เธอมองของเหลวสีแดงที่ติดบนฝ่ามือบางด้วยสายตาเรียบเฉย และหยิบทิชชูเปียกฆ่าเชื้อออกมาเช็ดมันอย่างเบามือ เธอไม่ตื่นตระหนกหรือตกใจเพราะมันไม่ใช่ครั้งแรกที่เป็นเช่นนี้

“พี่ต้องแจ้งคุณหมอนะคะ คุณหลี่” พยาบาลร่างท้วมเห็นกิริยาท่าทางของคนไข้สาวก็ทราบได้ทันทีว่าหญิงสาวมีอาการเช่นนี้มาสักพักแล้ว แต่กลับเก็บเงียบไม่ยอมพูดออกมา

“ฉันรู้ตัวเองดี พี่ทำหน้าที่ของพี่เถอะค่ะ” หลี่เลี่ยงหลิงเอ่ยขึ้น หญิงสาวไม่ขัดขวางแต่การรักษาต่อจากนี้ เธอคงต้องดูวิธีการเสียก่อน เพราะบางที....มันอาจจะถึงเวลาของเธอแล้วก็เป็นได้

หญิงสาวกลับมาอ่านหนังสือที่ค้างอยู่ต่อและหวังว่าเธอจะอ่านมันจบก่อนที่...ชีวิตแสนสั้นนี้ของเธอจะจบลง

‘คุณพ่อคุณแม่เป็นกำลังใจให้หนูด้วยนะคะ’