ตอนที่ 1 ก่อนการเปลี่ยนแปลง2

ตอนที่ 1 ก่อนการเปลี่ยนแปลง2

หลี่เลี่ยงหลิงออกจากโรงพยาบาลชั่วคราวเพื่อมาเยี่ยมอดีตน้องสาวบุญธรรมและอดีตแฟนหนุ่มที่เรือนจำพิเศษ หญิงสาวถูกพยาบาลพี่เลี้ยงเข็นเข้าไปยังหน้าห้องกระจกหนาซึ่งเป็นที่นัดพบระหว่างนักโทษและคนเยี่ยม นักโทษหญิงชายในชุดสีน้ำตาลถูกนำตัวมา ทั้งสองอยู่ในสภาพทรุดโทรม ร่างกายเต็มไปด้วยบาดแผลถูกทำร้าย โดยเฉพาะใบหน้าของหลี่ลู่จิวที่บวมช้ำจนแทบดูไม่ได้

“ลู่จิว...ดูเหมือนว่าเธอจะสบายดี” หลี่ลู่จิวเงยหน้าขึ้นก็เห็นพี่สาวที่เธอเกลียดชัง หญิงสาวถลาไปเกาะกระจกหนาอย่างลุกลี้ลุกลน

“พี่เลี่ยงหลิงช่วยฉันด้วย ฉันไม่อยากอยู่ที่นี่ ได้โปรด...ฉันขอโทษ อู๋เติ้งหมิงสั่งให้ฉันทำ ฉันไม่ได้อยากทำเลย พี่ต้องเชื่อฉันนะ” หลี่ลู่จิวร้องขอด้วยความหวาดกลัว เธอไม่อยากอยู่ในนี้อีกแล้ว พวกนักโทษในนั้นมันจ้องแต่จะทำร้ายเธอ ส่วนไอ้สามีเฮงซวยก็ไม่สามารถช่วยอะไรได้เลย

“เลี่ยงหลิงอย่าไปเชื่อมัน พี่ต่างหากที่โดนมันหลอก ช่วยพี่ออกไปเถอะนะ แล้วเราจะแต่งงานกันดีมั้ย” อู๋เติ้งหมิงที่มีสภาพดีกว่าหลี่ลู่จิวนิดหน่อย เพราะพวกมันไม่ได้ทำร้ายใบหน้าของเขาแต่มันทำส่วนอื่นมากกว่าโดยเฉพาะไอ้พวกวิปริตผิดเพศ จนตอนนี้เขาแทบจะหลับตานอนไม่ลงด้วยซ้ำ

“ฮ่า ฮ่า ฮ่า ช่างเหมาะกันจริงๆ ผีเน่ากับโลงผุแท้ๆ” หลี่เลี่ยงหลิงหัวเราะใส่ด้วยสายตาเย็นเยียบ เธอจ้องมองไปที่พวกมันอย่างขยะแขยงและโกรธเกลียด โดยเฉพาะเรื่องที่พวกมันรวมหัวกันฆ่าพ่อกับแม่ของเธอ

หญิงสาวส่งสัญญาณให้ผู้คุมด้านในมัดปากพวกมันไม่ให้พูดอะไรออกมาทั้งสิ้น และจับให้พวกมันนั่งลงกับเก้าอี้ไม่ต้องลุกขึ้นโวยวายให้เสียเวลา เพราะเธอไม่อยากเห็นหน้าของพวกมันนานๆนัก

“ฟังให้ดีและจำเอาไว้จนวินาทีสุดท้ายของชีวิตพวกแก” หลี่เลี่ยงหลิงชะโงกหน้าไปใกล้ผนังกระจกและแสยะยิ้มออกมาอย่างเย้ยหยัน โดยไม่สนใจดวงตาทั้งสองคู่ที่ลุกโชนด้วยความแค้น

“ฉันชอบแววตาพวกแกสองคนตอนนี้ชะมัด ไม่รู้ว่าตอนที่โดนตบ!!! โดนกระทืบ!!! และโดนสวบอะไรต่อมิอะไร ยังจะมีแววตาแบบนี้อยู่รึเปล่า” หญิงสาวที่ไม่มีวันปล่อยให้พวกมันสบายอยู่ในคุก ทำทุกวิถีทางที่จะให้บทเรียนที่สาสมกับความผิดที่พวกมันก่อขึ้น

ชายหญิงทั้งสองดวงตาเบิกกว้างเมื่อรู้สาเหตุว่าสิ่งที่พวกเขาต้องเจอตลอดหลายวันที่ผ่านมาเกิดจากหญิงสาวใบหน้าซีดเซียวตรงหน้าที่กำลังส่งรอยยิ้มให้กับพวกเขาอยู่ ขนกายของทั้งสองลุกชันอย่างหวาดหวั่น ยิ่งนึกถึงช่วงเวลาแห่งความทุกข์ทรมานที่ได้รับก็ตัวสั่นเทาอย่างไม่อาจควบคุมได้

“โอ้ว...อย่าทำหน้าแบบนั้นสิเพราะมันแค่เริ่มต้นเท่านั้น หลังจากนี้ต่างหากที่เป็นของจริง” หลี่เลี่ยงหลิงแม้ตัวเองอาจจะหมดลมได้ทุกเวลาแต่ก็ไม่มีวันปล่อยให้ปีศาจสองตัวนี้อยู่อย่างสบายเด็ดขาด

เหล่าผู้คุมต่างกลืนน้ำลายอย่างยากลำบาก เมื่อเห็นแววตาของหญิงสาวที่ดูป่วยและเปราะบาง ซึ่งเป็นแววตาแบบเดียวกันกับนักโทษคุกพิเศษ...นักโทษเดนตาย

“เอาล่ะ...เสียเวลามามากพอแล้วฉันคงต้องขอตัวลา ขอให้มีความทุกข์ทรมานในทุกๆวัน พวกแกจะไม่มีวันได้ตายจนกว่าฉันจะพอใจ” หลี่เลี่ยงหลิงพูดประโยคสุดท้ายเสร็จก็ให้พยาบาลเข็นหันหลังทันที และต่อจากนี้ไปเธอก็จะได้ปลดระวางความแค้นความรู้สึกผิดในใจที่ไม่สามารถช่วยพ่อกับแม่ลงได้เสียที

ชายหญิงทั้งสองแม้จะโดนลากกลับไปก็ยังไม่สามารถหยุดความหวาดกลัวได้ พวกมันมองไปรอบตัวที่มีแต่สายตาเกลียดชังส่งมาให้อย่างไม่เข้าใจว่าเหตุใดนักโทษเหล่านี้จึงเจ็บแค้นไปกับตระกูลหลี่ด้วย

“สงสัยรึไง ฉันจะบอกให้เอาบุญนะ เรือนจำทุกแห่งในประเทศนี้ได้รับเงินบริจาคค่าอาหารจากตระกูลหลี่มาหลายสิบปี ข้าวทุกเม็ดอาหารทุกจานล้วนมาจากเม็ดเงินที่ตระกูลหลี่สละเพื่อให้เหล่านักโทษได้กินอิ่มนอนหลับแม้จะขาดอิสรภาพก็ตามที ทีนี้เข้าใจรึยังว่าพวกแกทำอะไรลงไป”

ผู้คุมใบหน้าดุดันซึ่งเขาเป็นหนึ่งในคนที่ถูกตระกูลหลี่ช่วยเหลือมาโดยตลอด ดังนั้นเขาเองก็จะไม่มีวันให้พวกมันสองคนสบายนักหรอก

“เฮ้...มาพาเพื่อนไปกินข้าวหน่อยเร็ว” ผู้คุมกวักมือเรียกกลุ่มหัวโจกของเรือนจำให้มันรับสองนักโทษไปทานข้าวที่ถูกจัดเอาไว้แบบพิเศษ

“ได้ครับ/ได้ค่ะ” ทั้งฝ่ายหญิงฝ่ายชายต่างออกมารับตัวนักโทษที่ตอนนี้ถอยกรูดอย่างหวาดกลัวเมื่อเห็นกลุ่มคนที่เข้ามารับตัวพวกเขา

“อย่า!!!! ไม่นะ!!!!”