ตอนที่ 5 การพบกันครั้งแรก

ตอนที่ 5 การพบกันครั้งแรก

ควันบุหรี่ในบ่อนที่เคยขุ่นคลุ้งดูเหมือนจะหยุดนิ่งไปชั่วขณะ เมื่อชายร่างสูงสง่าในชุดสูทสีเข้มก้าวข้ามธรณีประตูเข้ามา กลิ่นน้ำหอมราคาแพงที่ผสมผสานระหว่างไม้สนและยาสูบเกรดพรีเมียมพุ่งเข้าปะทะกลิ่นน้ำมันดินยามค่ำคืน รัศมีความกดดันที่แผ่ออกมาทำให้พวกนักเลงปลายแถวที่กำลังส่งเสียงเชียร์หน้าโต๊ะไฮโลถึงกับหุบปากฉับโดยสัญชาตญาณ

ชายผู้นี้คือ หลงเหยียน มังกรหนุ่มผู้กุมบังเหียนธุรกิจสีเทาในมาเก๊าชั้นใน แววตาของเขาเรียบเฉยทว่าคมกริบประดุจใบมีดโกน เขากวาดสายตามองไปรอบบ่อนดินแดงที่ถูกปรับปรุงใหม่ด้วยสายตาประเมิน ก่อนจะหยุดลงที่ร่างบางในชุดกี่เพ้าสีดำผ่าสูงที่นั่งอยู่อย่างสงบหลังโต๊ะบาคาร่า

"ที่นี่แจกบาคาร่าด้วยเหรอ? นึกว่าจะมีแค่ไฮโลกระจอกๆ"

เสียงทุ้มต่ำและเปี่ยมไปด้วยอำนาจของเขาทำลายความเงียบ

หร่วนซินวางไพ่ในมือลงอย่างใจเย็น เธอไม่ได้ลุกขึ้นต้อนรับเหมือนเจ้าของบ่อนที่จะประจบลูกค้ากระเป๋าหนัก แต่เธอกลับพิงพนักเก้าอี้ไม้ แววตาปีศาจของเธอจ้องประสานกับนัยน์ตามังกรอย่างไม่ลดละ

"จะกระจอกหรือไม่... ขึ้นอยู่กับว่าคนเล่นมี 'คลาส' พอหรือเปล่าค่ะ"

หร่วนซินตอบกลับด้วยน้ำเสียงราบเรียบแต่เชือดเฉือน

มุมปากของหลงเหยียนยกขึ้นเล็กน้อย เป็นยิ้มที่เดาไม่ออกว่าพอใจหรือกำลังดูหมิ่น

"ปากดี... ผมไม่เล่นบาคาร่า มันเป็นเกมของพวกดวงดีที่ไร้สมอง ผมชอบเกมที่ต้อง 'กินใจ' กันมากกว่า"

เขานั่งลงฝั่งตรงข้ามเธอ

"โป๊กเกอร์ (Poker) สักตามั้ย? เลดี้"

หร่วนซินหยิบไพ่ป๊อกชุดใหม่ขึ้นมาสับ เสียงไพ่กรีดลมดัง

พรับ!... พรับ!... พรับ!

สม่ำเสมอรวดยิ่งกว่าเครื่องจักรพนักงานที่เธอกำลังฝึกสอนมองดูตาค้าง นี่ไม่ใช่แค่การสับไพ่ แต่มันคือการประกาศศักดา

"กติกาตามใจคุณค่ะ... 5-Card Draw หรือ Hold'em?"

หร่วนซินถาม

"Hold'em... แบบที่พวกอเมริกันเล่นกัน"

หลงเหยียนวางปึกเงิน ปาตากา หนาปึกก้อนใหญ่ลงบนโต๊ะ

"เดิมพันตาเดียว... ห้าหมื่นปาตากา"

เสียงสูดหายใจเฮือกดังขึ้นรอบโต๊ะ เงินห้าหมื่นในปี 1980 สามารถซื้ออพาร์ตเมนต์ดีๆ ได้ทั้งห้อง! หร่วนซินยิ้มบางๆ

เธอวิเคราะห์สิ่งที่เห็นทันที

หลงเหยียนไม่มีการกะพริบตาที่ถี่ขึ้นเมื่อวางเงินก้อนใหญ่ แสดงว่าเงินจำนวนนี้สำหรับเขาคือ 'เศษเงิน'

เขานั่งหลังตรง ไหล่ผ่อนคลาย มือวางนิ่งบนโต๊ะ นี่คือบุคลิกของคนที่กุมความเหนือกว่ามาตลอดชีวิต

เขาเลือกโป๊กเกอร์เพราะต้องการพิสูจน์ว่าเขาสามารถ 'อ่าน' เธอได้ทะลุปรุโปร่ง

ไพ่ถูกแจกออกไป หร่วนซินจ้องมองใบหน้าของเขาผ่านแสงไฟนีออนที่สั่นไหวเล็กน้อย เธอพยายามค้นหารอยร้าวในอารมณ์ของมังกรตัวนี้ แต่พบเพียงความว่างเปล่าที่น่ากลัว ส่วนหลงเหยียนเองก็แปลกใจ เด็กสาวในย่านคนงานคนนี้กลับมีแววตาของคนที่ผ่านสมรภูมิมานับครั้งไม่ถ้วน ความนิ่งของเธอไม่ใช่ความซื่อ แต่เป็นความเก๋าเกมที่หาได้ยากยิ่ง

"Check"

หร่วนซินเคาะโต๊ะ

"All-in"

หลงเหยียนดันกองเงินทั้งหมดลงมากลางโต๊ะ ทั้งที่ไพ่กองกลางใบสุดท้ายยังไม่เปิด

บรรยากาศบีบคั้นจนแขกคนอื่นเริ่มถอยออกไปยืนห่างๆ หร่วนซินมองไพ่ในมือ... เธอมี Flush (ดอกเดียวกัน) อยู่ในมือ ซึ่งเกือบจะชนะขาด แต่สมองของเธอประมวลผลไปไกลกว่านั้น

[ถ้าฉันชนะเขาในถิ่นตัวเองวันนี้ เขาจะเสียหน้า และมังกรที่เสียหน้าจะกลายเป็นอสรพิษที่แว้งกัด... แต่ถ้าฉันแพ้ ฉันจะเสียบ่อนนี้ไป]

หร่วนซินตัดสินใจใช้เทคนิคที่เธอฝึกฝนมาในโลกอนาคต 'การคุมแต้ม' เธอแอบสลับไพ่ใบสุดท้ายในจังหวะที่ไฟนีออนวูบดับไปเสี้ยววินาทีด้วยความไวที่ตาเปล่ามองไม่เห็น

"คอล (Call) ค่ะ"

หร่วนซินหงายไพ่

ผลออกมาคือ... เสมอ (Split Pot) ทั้งคู่มีแต้มเท่ากันเป๊ะตามกติกา

หลงเหยียนนิ่งอึ้งไปครู่หนึ่ง ก่อนจะระเบิดหัวใจหัวเราะออกมาอย่างที่ไม่มีใครเคยเห็น

"เสมอ? ในสถานการณ์ที่แต้มในมือผมเหนือกว่านิดหน่อย แต่คุณกลับทำให้มันจบแบบเสมอได้... คุณไม่ได้นับแค่ไพ่สินะ คุณนับ 'ทางรอด' ให้ผมด้วย"

เขาลุกขึ้นยืน รังสีแผ่คุกคามสลายไปเหลือเพียงความนับถือ เขาหยิบนามบัตรสีดำขอบทองเรียบหรูออกมาวางบนโต๊ะ

"ที่นี่มันเล็กเกินไปสำหรับเธอ... บ่อนรูหนูนี้เป็นได้แค่รังไหม แต่เธอคือผีเสื้อปีศาจที่ควรจะไปบินอยู่ในเมืองชั้นในมากกว่า"

"เมืองชั้นในมีแต่เสือสิงห์... ฉันชอบที่นี่มากกว่าค่ะ สงบดี"

หร่วนซินตอบพลางเก็บไพ่

"เสือสิงห์พวกนั้นมันก็น่าเบื่อ... แต่เธอมัน ของจริง"

หลงเหยียนโน้มตัวลงมากระซิบข้างหู

"ถ้าอยากเปลี่ยนจากปาตากาเป็นดอลลาร์สหรัฐ... โทรหาผม"

หลังจากรถเบนซ์สีดำลับสายตาไป หร่วนซินหยิบนามบัตรใบนั้นขึ้นมาดู

[หลงเหยียน - ประธานกลุ่มมังกรคราม]

เธอรู้ทันทีว่าชายคนนี้คือ 'บันได' สู่ศูนย์กลางอำนาจของมาเก๊า ในความทรงจำของเธอจากปี 2024 กลุ่มมังกรครามคือกลุ่มที่วางรากฐานคาสิโนรายใหญ่ก่อนการส่งมอบมาเก๊าคืนให้จีน การที่เขามาปรากฏตัวที่นี่ไม่ใช่เรื่องบังเอิญ แต่เป็นเพราะข่าวลือเรื่อง 'เจ้ามือสาวปีศาจ' เริ่มแพร่สะพัดออกไปไกลกว่าที่เธอคิด

"ซิน... ลูกไปรู้จักกับคนใหญ่คนโตแบบนั้นได้ยังไง?"

อาหงเดินเข้ามาถามด้วยอาการสั่นเทา

"ฉันไม่ได้รู้จักเขา... แต่เขาต่างหากที่ต้องรู้จักฉัน"

หร่วนซินกำนามบัตรแน่น

"พ่อ... พรุ่งนี้เตรียมคนไว้ เราจะขยายบ่อนนี้ไปที่ตึกข้างๆ"

"แต่เราไม่มีเงินพอจะเซ้งตึกนะลูก!"

หร่วนซินชูเงินกองใหญ่ที่ได้จากค่าต๋ง (Commission) ในคืนนี้ขึ้นมา

"เงินพวกนี้มันแค่จุดเริ่มต้น... จากนี้ไป บ่อนดินแดงจะไม่ใช่แค่ที่เล่นพนัน แต่มันจะเป็น 'ธนาคาร' ของคนยากจนที่ถูกมาเฟียรีดไถ และฉันจะเป็นคนคุมบัญชีนั้นเอง"

เธอมองออกไปที่แสงสว่างของประภาคารเกียที่หมุนวนอยู่ไกลๆ แผนการขั้นต่อไปเริ่มก่อตัวขึ้นในหัว

เธอต้องเปลี่ยนนักเลงปลายแถวให้เป็นระบบบอดีการ์ด

เริ่มระดมทุนจากการพนันรูปแบบใหม่

เหล่านับและพวกพ้องที่ยังวนเวียนอยู่ต้องถูกกำจัดอย่างถาวร

"มังกรเหรอ..."

หร่วนซินพึมพำกับตัวเอง

"รอดูเถอะว่ามังกรกับปีศาจ ใครจะกลืนกินใครก่อนกัน"

[มุมมองของหร่วนซิน]

เป้าหมาย: หลงเหยียนไม่ใช่แค่ลูกค้า แต่คือ 'หุ้นส่วนทางอำนาจ' ที่จะคุ้มครองเธอจากกฎหมายโปรตุเกส

ความเสี่ยง: การใกล้ชิดมังกรคือการเดินบนคมดาบ ถ้าเธอไร้ประโยชน์เมื่อไหร่ เขาจะฆ่าเธอทันที

สถานะปัจจุบัน: เริ่มเป็นที่จับตามองของมาเฟียท้องถิ่น