ตอนที่ 2 เดิมพันล้างหนี้

ตอนที่ 2 เดิมพันล้างหนี้

ภายใต้แสงตะเกียงน้ำมันก๊าดที่วูบไหวและควันที่ลอยเอื่อยจากบุหรี่มวนโตของเหล่านับ บรรยากาศภายในห้องแคบๆ นั้นบีบคั้นจนแทบหายใจไม่ออก หร่วนซินในร่างของอาซินยืนนิ่งประจันหน้ากับกลุ่มชายฉกรรจ์ที่บัดนี้ไม่ได้มองเธอเป็นเพียงเหยื่ออันโอชะอีกต่อไป ความพ่ายแพ้ในตาแรกทำให้เหล่านับเสียหน้าจนเส้นเลือดที่ขมับปูดโปน

"ไพ่มันก็แค่โชคช่วย... ตาที่สองนี้ฉันจะเลือกเกมเอง"

เหล่านับแค่นเสียงเหี้ยมเกรียม เขาโบกมือให้ลูกน้องนำ 'ถ้วยดินเผา' และ 'ลูกเต๋า' สามลูกออกมาวางบนโต๊ะไม้ที่เต็มไปด้วยรอยขูดขีด

"ไฮโล... เกมพื้นฐานที่คนมาเก๊าเล่นกันมาตั้งแต่เกิด ถ้าแกเก่งจริงอย่างที่โชว์เมื่อกี้ ทายมาว่าในถ้วยนี้จะออกอะไร!"

หร่วนซินกวาดสายตามองอุปกรณ์ตรงหน้าอย่างรวดเร็ว สมองของเธอเริ่มประมวลผลเหมือนซูเปอร์คอมพิวเตอร์ที่ถูกอัปเกรด ในยุค 2024 เธอเคยผ่านการทดสอบหูด้วยเครื่องกำเนิดความถี่เสียงมานับไม่ถ้วน สำหรับเธอแล้ว ลูกเต๋าที่กลิ้งอยู่ในถ้วยไม่ได้เป็นเรื่องของดวง แต่มันคือ วิชาฟิสิกส์

"ได้... แต่กติกาคือฉันจะเป็นคนทาย และคุณเป็นคนเขย่า"

หร่วนซินกล่าวพลางขยับนิ้วมือเรียวบาง

"ถ้าฉันทายถูกติดต่อกัน 3 ครั้ง หนี้ 20,000 ปาตากาถือเป็นศูนย์ และคุณต้องทิ้งถ้วยใบนี้ไว้ที่นี่"

เหล่านับหัวเราะร่าอย่างย่ามใจ

"3 ครั้งติด? แกมันบ้าไปแล้วอาซิน! ตกลง! ถ้าแกทำได้ฉันจะไสหัวไปทันที!"

เสียงเขย่าถ้วยดินเผาดัง

"แกรก... แกรก... แกรก..."

กระทบกับพื้นโต๊ะ หร่วนซินหลับตาลงช้าๆ ตัดเสียงด่าทอของนักเลงและเสียงสะอื้นของพ่อออกไปจากโสตประสาท เธอโฟกัสไปที่น้ำหนักของการตกกระทบ

1... 2... 3... เสียงแหลมเล็กน้อยแสดงถึงมุมแหลมของลูกเต๋าที่กระทบผนังถ้วย เสียงทึบสั้นหมายถึงหน้าหกที่มีหลุมลึกกว่าหน้าอื่น

"4, 5, 6... รวมเป็น 15 แต้ม ออก 'สูง' ค่ะ"

หร่วนซินลืมตาขึ้น แววตามั่นใจจนน่าขนลุก

เหล่านับกระชากถ้วยออก... 4-5-6 ตรงตามที่เธอพูดทุกประการ!

ใบหน้าของเหล่านับเริ่มเปลี่ยนจากสีแดงเป็นสีซีดขาว เหงื่อเย็นๆ ผุดขึ้นตามไรผม เขาเริ่มรู้สึกว่าเด็กสาวตรงหน้าไม่ได้แค่ 'ดวงดี' แต่เธอมีวิชาบางอย่างที่เขามองไม่ทะลุ

"ตาที่สอง... เริ่ม!"

เขาคำรามพลางเพิ่มแรงเขย่าให้หนักขึ้น พยายามใช้เทคนิค 'เขย่าวน' เพื่อให้ลูกเต๋าหมุนวนอยู่ก้อนถ้วยโดยไม่มีเสียงกระทบที่ชัดเจน แต่ในขณะที่เขากำลังจะวางถ้วยลง หร่วนซินสังเกตเห็นนิ้วก้อยของเขากระตุกเล็กน้อย

[สลับลูกเต๋าถ่วงน้ำหนักงั้นเหรอ? มุกตื้นๆ ของพวกบ่อนทั่วๆ ไป]

หร่วนซินคิดในใจพร้อมกับแค่นยิ้มเยาะ

เธอมองเห็นจังหวะที่เขาใช้แรงเหวี่ยงหนีศูนย์กลางเพื่อบังคับให้ลูกเต๋าที่มีตะกั่วฝังอยู่ภายในพลิกไปหน้า 'เอี่ยว' (1) ทั้งหมด เพื่อให้แต้มออกต่ำที่สุด

"คุณพยายามจะทำแต้ม 'ตองเอี่ยว' สินะคะ... แต่น่าเสียดายที่คุณลืมไปว่าโต๊ะไม้นี้มันเอียงไปทางขวาเล็กน้อย"

หร่วนซินพูดพลางใช้นิ้วเคาะโต๊ะเบาๆ

"แกพูดเรื่องบ้าอะไร! ทายมา!"

"1, 1, 2... รวมเป็น 4 แต้ม ออก 'ต่ำ' ค่ะ"

เมื่อเปิดถ้วยออกมา ลูกเต๋าสองลูกนิ่งอยู่ที่หน้า 1 แต่อีกลูกหนึ่งกลับพลิกไปหน้า 2 เพราะร่องไม้ที่เอียงอย่างที่เธอว่าจริงๆ ความเงียบปกคลุมห้องอีกครั้ง เหล่านับเริ่มสติหลุด เขาคว้าคอเสื้ออาหงขึ้นมาขู่

"แกสอนลูกสาวแกโกงใช่ไหม!"

"เปล่าครับลูกพี่! ผมยังไม่รู้เลยว่านังซินมันทำได้ยังไง!"

อาหงร้องลั่นด้วยความหวาดกลัว

"เหลืออีกครั้งเดียว..."

หร่วนซินขัดจังหวะความวุ่นวาย น้ำเสียงของเธอราบเรียบแต่แฝงไปด้วยอำนาจสั่งการ

"เขย่าสิคะ หรือว่าลูกพี่แห่งบ่อนดินแดงจะกลัวเด็กสาวอายุยี่สิบเอ็ด?"

เหล่านับกัดฟันกรอด เขาหยิบลูกเต๋าลูกที่สามขึ้นมาแอบเปลี่ยนเป็นลูกเต๋าปกติเพื่อกันการจับผิดเรื่องถ่วงน้ำหนัก เขาเขย่าด้วยความบ้าคลั่ง หวังจะให้เสียงมันตีกันจนเธอแยกไม่ออก

แต่สำหรับหร่วนซินที่เคยชินกับเสียงเครื่องสล็อตและเสียงไพ่นับพันใบในกาสิโนระดับโลก เสียงนี้มันช่าง 'ใส' จนน่าเบื่อ

"ครั้งนี้... ออก 'ตองสี่' ค่ะ"

"เป็นไปไม่ได้! แกเดาสุ่ม!"

เหล่านับตะโกนลั่นแล้วเปิดถ้วยออกด้วยความรวดเร็ว

ผลลัพธ์คือ 4-4-4... ตองสี่จริงๆ!

ความพ่ายแพ้ที่หมดจดทำให้เหล่านับทรุดตัวลงนั่งบนเก้าอี้ไม้ที่แทบจะหัก พรรคพวกของเขาต่างมองหน้ากันเลิ่กลั่ก ไม่มีใครกล้าขยับเข้าใกล้เด็กสาวที่ยืนอยู่กลางห้อง แสงไฟจากตะเกียงพาดผ่านใบหน้าของเธอ ทำให้ดูเหมือนปีศาจสาวที่หลุดออกมาจากนรกกาสิโน

"หนี้ 20,000 ปาตากา จบลงตรงนี้"

หร่วนซินเดินเข้าไปหยิบสัญญาหนี้ที่เป็นกระดาษแผ่นเก่าจากมือของเหล่านับมาฉีกทิ้งต่อหน้าต่อตา

"และตามที่ตกลง... ทิ้งถ้วยใบนี้ไว้ แล้วไสหัวไปจากบ้านฉัน"

เหล่านับจ้องมองเธอด้วยความแค้นที่ผสมปนเปกับความหวาดกลัว เขารู้ดีว่าถ้าเขายังอยู่ที่นี่ต่อ เขาอาจจะเสียมากกว่าแค่เงิน

"จำไว้เถอะอาซิน... เรื่องนี้ไม่จบง่ายๆ แน่!"

เขาและลูกน้องรีบพากันเดินออกจากห้องไป ทิ้งไว้เพียงความเงียบและกลิ่นสาบของความพ่ายแพ้

อาหง พ่อของอาซินที่นั่งกองอยู่บนพื้นค่อยๆ คลานเข้ามาหาลูกสาว

"ซิน... ซินลูกพ่อ! แกไปเรียนวิชาเทพเจ้าพวกนี้มาจากไหน แกช่วยพ่อไว้แท้ๆ!"

เขายื่นมือจะมาจับแขนเธอด้วยความดีใจ แต่หร่วนซินกลับเบี่ยงตัวหลบ แววตาที่มองพ่อนั้นเย็นชาจนอาหงต้องชะงัก

"ฉันไม่ได้ช่วยคุณ... ฉันช่วยตัวเอง"

เธอพูดเสียงต่ำ

"จากนี้ไป กุญแจบ่อนดินแดงใบนี้ ฉันจะเป็นคนถือ"

เธอกระชากกุญแจเหล็กสนิมเขรอะที่ห้อยอยู่ที่เอวของพ่อมาไว้ในมือ อาหงอ้าปากค้าง

"แต่... แต่นั่นมันมรดกชิ้นสุดท้ายของพ่อ..."

"มรดกที่คุณเกือบจะใช้มันฆ่าลูกสาวตัวเองเนี่ยนะ?"

หร่วนซินกำกุญแจแน่นจนเจ็บฝ่ามือ

"ถ้าอยากมีชีวิตรอดจนแก่ตาย ก็อยู่เฉยๆ เป็นหุ่นเชิดของฉันไปซะ อย่าได้ริอาจลงมือเล่นพนันเองอีกแม้แต่ครั้งเดียว ไม่อย่างนั้น... ฉันจะเป็นคนส่งคุณเข้าคุกด้วยมือของฉันเอง"

เธอมองออกไปนอกหน้าต่างที่เห็นแสงไฟรำไรจากย่านคาสิโนใหญ่ในตัวเมืองมาเก๊า หัวใจของหร่วนซินเต้นเป็นจังหวะที่มั่นคง บ่อนดินแดงโทรมๆ แห่งนี้จะเป็นก้าวแรกในการสร้างจักรวรรดิ 'หร่วนซิน' ขึ้นมาใหม่ในยุค 1980

"เตรียมตัวให้ดีมาเก๊า... ราชินีกลับมาแล้ว"

[มุมมองของหร่วนซิน]

ทรัพย์สินปัจจุบัน: บ่อนดินแดง 1 แห่ง (สภาพทรุดโทรม), เงินสด 0 ปาตากา, หนี้สิน 0 ปาตากา

จุดแข็ง: ทักษะการนับไพ่และฟังเสียงลูกเต๋าที่ไม่มีใครในยุคนี้ทัดเทียม, ความรู้ด้านจิตวิทยา

จุดอ่อน: ร่างกายที่ยังอ่อนแอ, ขาดคอนเนกชันกับเจ้าหน้าที่รัฐ (โปรตุเกส)

เป้าหมายถัดไป: ล้างบางพนักงานที่โกงและเปลี่ยน 'บ่อนรูหนู' ให้กลายเป็น 'บ่อนทองคำ'