ตอนที่ 2: นางพญาคืนรัง และ 'ละครฉากใหญ่' กลางโถงศาล

เสียงโซ่ตรวนที่ลากไปตามพื้นหินดังกังวานไปทั่วทางเดินมืดสลัว 'หมิงเยว่ซิน' หรือในตอนนี้คือ 'รดา' เดินออกมาจากห้องขังด้วยท่วงท่าที่สง่างามเกินกว่าจะเป็นนักโทษประหาร เธอไม่ก้มหน้า ไม่ร้องไห้ แต่กลับเชิดคางขึ้นเล็กน้อย สายตาเรียบนิ่งทว่าทรงพลังจนทหารยามที่เคยดูถูกเธอถึงกับต้องหลบตา

"เดินให้มันเร็วๆ หน่อย! อย่ามาทำตัวเป็นคุณหนูเจ้าสำราญแถวนี้" ทหารคนหนึ่งผลักไหล่เธออย่างแรง

รดาหยุดกึก เธอหันกลับไปมองทหารผู้นั้นด้วยสายตาเย็นเฉียบ "มือของเจ้า... ถ้าไม่อยากให้มันหลุดออกจากบ่า ก็หุบปากแล้วเดินนำไปซะ เพราะถ้าวันนี้ข้าไม่ตาย คนแรกที่จะถูกข้าสงเคราะห์ส่งไปนรกก็คือเจ้า"

น้ำเสียงราบเรียบแต่แฝงไปด้วยรังสีอำมหิตทำเอาทหารคนนั้นหน้าซีดเผือด เขาได้แต่พึมพำด่าในใจแต่ไม่กล้าแตะต้องตัวเธออีก

...

ณ โถงพิพากษา

บรรยากาศตึงเครียด ขุนนางหลายคนนั่งเรียงรายเพื่อรอดูจุดจบของ 'พระชายาปีศาจ' ที่นั่งเด่นเป็นสง่าอยู่บนบัลลังก์ไม้แกะสลักคือ ชินอ๋อง เย่จงเหวิน และข้างกายของเขา... สตรีในชุดผ้าไหมสีชมพูกลีบบัว ใบหน้าจิ้มลิ้มพริ้มเพราที่กำลังซับน้ำตาปลอมๆ อยู่ นั่นคือ 'หลินเหยา' สนมเอกตัวดีที่ใส่ร้ายเยว่ซินจนเกือบตาย

"ท่านอ๋อง... หม่อมฉันปวดใจเหลือเกินเพคะที่พี่หญิงเยว่ซินต้องมาพบจุดจบเช่นนี้ แต่ความผิดฐานกบฏนั้นร้ายแรงนัก หม่อมฉันเกรงว่าถ้าไม่ประหารแผ่นดินจะลุกเป็นไฟ" หลินเหยาบีบน้ำตาพลางซบไหล่หนา

รดาที่เดินเข้ามาพอดีเห็นฉาก 'ดอกบัวขาว' เลื้อยประจบชายหนุ่ม เธอก็แทบจะหลุดขำออกมา 'หึ... การแสดงระดับเกรดบีแบบนี้เหรอที่ทำให้ยัยเยว่ซินคนเก่าต้องตาย? กระจอกเกินไปมั้ง'

"ถวายบังคมเพคะท่านอ๋อง และ... สวัสดีน้องหญิงหลินเหยา ดูท่าทางเจ้าจะ 'อยาก' ให้ข้าตายเสียจนตัวสั่นเลยนะ"

เสียงใสแต่ทรงอำนาจของรดาดังขึ้นกลางโถง เย่จงเหวินขมวดคิ้วแน่น เขาสังเกตเห็นว่าวันนี้เยว่ซินดูต่างออกไป ไม่มีความลนลาน มีเพียงความนิ่งสงบที่ชวนให้คนเกรงขาม

"หมิงเยว่ซิน! เจ้ายังมีหน้ามาพูดจาสามหาว หลักฐานจดหมายลับที่เจ้าเขียนส่งให้แคว้นศัตรูวางอยู่ตรงหน้าเจ้านี่แล้ว เจ้าจะแก้ตัวอย่างไร!" ชินอ๋องตบโต๊ะเสียงดังสนั่น

รดาก้มลงมองกระดาษแผ่นนั้นครู่หนึ่ง ก่อนจะหยิบมันขึ้นมาฉีกทิ้งต่อหน้าต่อตาขุนนางทุกคน!

"เจ้าทำอะไร!!" เสียงอุทานดังระงม

"ข้าไม่ได้แก้ตัวเพคะท่านอ๋อง แต่ข้ากำลังจะบอกว่า... จดหมายนี้มันคือ 'ขยะ' ที่คนโง่เขียนขึ้นมา" รดาก้าวเข้าไปหาเย่จงเหวินจนระยะห่างเหลือเพียงไม่กี่คืบ เธอจ้องลึกเข้าไปในดวงตาคมกริบของเขา "ในจดหมายบอกว่าข้าเผยเส้นทางลำเลียงเสบียงทางทิศตะวันตกใช่ไหมเพคะ?"

"ใช่! และนั่นทำให้ทหารของเราถูกซุ่มโจมตี"

"นั่นแหละคือความโง่!" รดาหัวเราะเบาๆ "ท่านอ๋อง... ท่านเป็นแม่ทัพผู้เก่งกาจ ท่านลืมไปแล้วหรือว่าทิศตะวันตกในช่วงฤดูนี้คือน้ำหลาก เส้นทางเดินทัพที่ระบุในจดหมายนี้คือหุบเขาอับที่แม้แต่โจรป่ายังไม่เดินผ่าน ถ้าข้าเป็นไส้ศึกจริง ข้าจะบอกเส้นทางที่โง่ขนาดนี้เพื่อให้ศัตรูสงสัยข้าเล่นทำไม?"

เย่จงเหวินชะงักไป ความคิดทางการทหารของเขาเริ่มทำงานตามคำพูดของเธอ จริงอย่างที่นางว่า... เส้นทางนั้นไม่มีใครใช้เดินทัพจริง

"อีกอย่าง..." รดาหันไปหาหลินเหยาที่กำลังหน้าถอดสี "น้องหญิง... เจ้าบอกว่าเจ้าเห็นข้าแอบส่งจดหมายนี้ด้วยตาตัวเองใช่ไหม?"

"จะ... ใช่เพคะ ข้าเห็นพี่หญิงส่งให้องครักษ์เงาตอนกลางดึกคืนวันเพ็ญ" หลินเหยาตอบเสียงสั่น

"อ้อ... คืนวันเพ็ญงั้นหรือ?" รดายิ้มกว้าง "แต่คืนวันเพ็ญที่ผ่านมา มีพายุฝนถล่มจนน้ำท่วมศาลาท้ายวัง ท้องฟ้าปิดสนิทไม่มีดวงจันทร์แม้แต่ดวงเดียว เจ้าเห็นข้าได้อย่างไรในความมืดมิดเช่นนั้น? หรือว่า... เจ้ามีตาทิพย์ที่มองทะลุกำแพงและพายุฝนได้?"

เกิดเสียงกระซิบกระซาบไปทั่วโถง ขุนนางเริ่มหันมามองหลินเหยาด้วยสายตาสงสัย

"ข้า... ข้าอาจจะจำวันผิด แต่นั่นมันคือลายมือพี่หญิง!" หลินเหยาพยายามโต้กลับ

"ลายมือเลียนแบบกันได้เพคะท่านอ๋อง แต่ 'มันสมอง' เลียนแบบกันไม่ได้" รดาหันมาหาชินอ๋องอีกครั้งด้วยสีหน้าจริงจัง "ที่ท่านถูกโจมตีทางตะวันตก ไม่ใช่เพราะข้าขายชาติ แต่เป็นเพราะในกองทัพของท่านมี 'หนอนบ่อนไส้' จริงๆ ที่แกล้งทำตัวอ่อนแอเพื่อเบี่ยงเบนความสนใจ และถ้าท่านประหารข้าวันนี้ ท่านจะไม่มีวันหาตัวจริงเจอ... และแคว้นของเราจะล่มสลายเพราะความหูเบาของท่าน!"

คำว่า 'แคว้นจะล่มสลาย' ทำให้เย่จงเหวินลุกขึ้นยืนทันที เขามองสตรีเบื้องหน้าอย่างพิจารณา เธอไม่ใช่เยว่ซินที่เอาแต่ร้องไห้คร่ำครวญคนเดิม แต่นางคือใคร? ความรู้เรื่องภูมิศาสตร์และไหวพริบการเมืองระดับนี้... นางซ่อนมันไว้ภายใต้ใบหน้าสวยไร้สติมาตลอดเลยหรือ?

"เจ้ามีเวลาสามวัน..." เย่จงเหวินเอ่ยเสียงเรียบแต่หนักแน่น "ถ้าเจ้าหาตัวหนอนบ่อนไส้มาให้ข้าไม่ได้ หัวของเจ้าจะหลุดจากบ่าด้วยมือของข้าเอง"

"ตกลงเพคะ" รดายิ้มรับท้าทาย "แต่ถ้าข้าทำสำเร็จ... ท่านต้องยอมทำตามคำขอของข้าหนึ่งอย่าง และที่สำคัญ..." เธอกวาดสายตาไปที่หลินเหยาที่นั่งสั่นเทา "...ท่านต้องสั่งให้สนมเอกหลินเหยามาคุกเข่าล้างเท้าให้ข้าต่อหน้าคนทั้งวัง!"