ตอนที่ 1: ม่านมายาที่พังทลาย และความหนาวเหน็บในห้องขังลืม

ท่ามกลางแสงแฟลชที่สาดส่องและเสียงรัวชัตเตอร์ที่ดังราวกับห่ากระสุน 'รดา' ซูเปอร์สตาร์สาวเจ้าของฉายา 'นางร้ายเบอร์หนึ่งของเอเชีย' ยืนนิ่งอยู่บนเวทีแถลงข่าว ใบหน้าสวยคมที่ถูกแต่งแต้มด้วยเครื่องสำอางราคาแพงยังคงเชิดรั้น แม้หัวใจจะแหลกสลายไปนานแล้ว

"รดาไม่ได้ทำค่ะ" เธอพูดประโยคเดิมซ้ำเป็นครั้งที่ร้อย แต่ไม่มีใครเชื่อ ข่าวฉาวที่ถูกจัดฉากว่าเธอเป็นมือที่สามพังชีวิตคู่ของพระเอกรุ่นพี่ บวกกับคลิปเสียงตัดต่อที่ทำให้เธอเลวร้ายยิ่งกว่าปิศาจ กลายเป็นเชื้อไฟที่เผาผลาญอาชีพที่เธอสร้างมาสิบปีจนมอดไหม้

‘ไปตายซะอีรดา!’ ‘คนอย่างแกไม่ควรมีที่ยืนในสังคม’

ข้อความเหล่านี้วนเวียนอยู่ในหัว จนกระทั่งเธอกลับมาถึงคอนโดหรูที่อ้างว้าง รดาหยิบขวดยาในมือขึ้นมามองด้วยสายตาพร่าเลือน "ถ้าโลกนี้มันใจร้ายนัก... งั้นฉันคืนชีวิตให้พวกคุณก็ได้"

...

"เฮือก!"

ความรู้สึกแรกคือความเจ็บปวดที่เสียดแทงเข้าถึงกระดูก รดาสะดุ้งตื่นขึ้นมาพร้อมกับอาการสำลักอากาศ สิ่งแรกที่สัมผัสได้ไม่ใช่เตียงนอนนุ่มๆ ของแบรนด์ดัง แต่มันคือพื้นหินที่เย็นเฉียบและชื้นแฉะ กลิ่นอับของเชื้อราและกลิ่นคาวเลือดจางๆ ลอยเตะจมูก

"ที่นี่มัน... โรงพยาบาลบ้าที่ไหนกัน?"

เธอพยายามยันตัวขึ้น แต่โซ่ตรวนที่ล่ามข้อเท้าไว้กลับส่งเสียงดัง เคร้ง! รดามองสำรวจตัวเอง ผิวพรรณที่เคยเนียนละเอียดกลับซีดเซียวและมีรอยฟกช้ำ ชุดที่สวมใส่ไม่ใช่ผ้าไหมแบรนด์เนม แต่เป็นชุดผ้าฝ้ายสีขาวสะอาดตาที่ขาดวิ่นแบบโบราณ

ทันใดนั้น ความทรงจำที่ไม่ได้เป็นของเธอก็ไหลบ่าเข้ามาในหัวราวกับเขื่อนแตก!

ร่างนี้ชื่อ 'หมิงเยว่ซิน' พระชายาเอกของ 'ชินอ๋อง เย่จงเหวิน' แม่ทัพผู้โหดเหี้ยมและเย็นชาที่สุดในแคว้น เยว่ซินคนเดิมมีใบหน้าที่งดงามราวกับนางอัปสร แต่กลับโง่เขลาและอ่อนแอ เธอถูก 'สนมเอกหลินเหยา' วางแผนใส่ร้ายว่าลอบส่งจดหมายลับให้กบฏ และแอบคบชู้กับองครักษ์

"โถ่... ยัยโง่เยว่ซิน" รดาพึมพำกับตัวเอง "เธอมันก็เหมือนฉันเลยนะ สวยแต่ถูกเกลียด เพราะทำตัวเด่นเกินไปจนคนหมั่นไส้"

เยว่ซินคนเก่าถูกสั่งกักตัวใน 'ห้องขังเหมันต์' มาครบสามวันโดยไม่มีอาหารและน้ำ เพื่อรอรับโทษประหารในเช้าวันนี้ ความหนาวเหน็บและตรอมใจทำให้วิญญาณเดิมแตกสลายไป และเป็นรดา... นางร้ายที่ทั้งโลกเกลียดชังที่เข้ามาแทนที่

ปัง!

ประตูไม้หนักอึ้งถูกถีบออกอย่างแรง แสงสว่างจากภายนอกแยงตาจนรดาต้องยกมือขึ้นบัง ร่างสูงโปร่งในชุดเกราะสีดำสนิทเดินเข้ามา กลิ่นอายสังหารที่แผ่ออกมาทำให้บรรยากาศในห้องขังยิ่งกดดันจนหายใจลำบาก

"หมิงเยว่ซิน... เจ้ายังมีหน้าตื่นขึ้นมาอีกหรือ?" น้ำเสียงนั้นเย็นเยียบยิ่งกว่าน้ำแข็งขั้วโลก

รดาลดมือลง สายตาคมกริบแบบที่ใช้จิกกล้องในกองถ่ายจ้องมองชายเบื้องหน้า 'เย่จงเหวิน' ท่านอ๋องผู้หล่อเหลาราวกับเทพบุตรแต่ใจดำเหมือนถ่าน เขามองเธอด้วยสายตาขยะแขยง ราวกับเธอก็แค่เศษดินที่ติดเท้า

"ท่านอ๋อง..." รดาเค้นเสียงเรียก มุมปากของเธอหยักขึ้นเป็นรอยยิ้มที่ดูเย็นชาและทระนง "ข้ายังตายไม่ได้หรอกเพคะ ตราบใดที่คนชั่วยังเสวยสุขอยู่บนกองทุกข์ของข้า"

เย่จงเหวินชะงักไปเล็กน้อย สายตาของเยว่ซินเปลี่ยนไป... มันไม่ใช่สายตาที่เว้าวอนขอความเมตตาเหมือนทุกครั้ง แต่มันคือสายตาของ 'ผู้ชนะ' ที่กำลังมองเหยื่อ

"สามวันในห้องขังไม่ได้ทำให้เจ้าสำนึก แต่กลับทำให้เจ้าเสียสติไปแล้วงั้นรอดอกหรือ" เขาเดินเข้าไปบีบคางเธออย่างแรง "เจ้าส่งความลับทางการทหารให้ศัตรู ทำให้ทหารของข้าต้องตายไปนับร้อย ความผิดนี้ต่อให้เจ้าตายร้อยครั้งก็ยังไม่พอ!"

รดาไม่ร้องไห้ เธอแสยะยิ้มใส่หน้าเขา "ถ้าข้าทำจริง ข้าคงไม่อยู่รอให้ท่านมาจับโง่ๆ อยู่ในห้องขังนี้หรอกเพคะ ท่านอ๋องที่รบชนะทั่วสารทิศ แต่กลับแยกแยะไม่ออกระหว่าง 'หลักฐานปลอม' กับ 'ความจริง' ช่างน่าสมเพชเสียจริง"

"เจ้า!"

"ปล่อยมือของท่านซะ" รดาสะบัดหน้าออกจากการเกาะกุมอย่างแรงจนเขาเสียหลัก "วันนี้คือวันประหารใช่ไหม? ดี! ข้าจะออกไปจากที่คุมขังนี้ และข้าจะพิสูจน์ให้ท่านเห็นเองว่า 'การเมือง' ที่ท่านภาคภูมิใจนักหนา ข้าผู้ที่เป็นหญิงที่ท่านตราหน้าว่าแพศยา... จะเป็นคนแก้เกมให้ท่านดู!"

รดายืนขึ้นอย่างมั่นคง แม้โซ่ตรวนจะหนักแต่เธอก็เชิดหน้าขึ้นอย่างนางพญา ชินอ๋องมองสตรีเบื้องหน้าด้วยความรู้สึกที่เปลี่ยนไปอย่างประหลาด ความโกรธแค้นยังมีอยู่ แต่ความสงสัยเริ่มก่อตัว...

นี่คือจุดเริ่มต้นของการแก้แค้น และการทวงคืนเกียรติยศของ 'พระชายาที่ถูกลืม' ที่จะเปลี่ยนทั้งราชสำนักให้สยบอยู่แทบเท้าเธอ!