วางแผนชีวิตใหม่

หลังจากหลับตาลงจู่ๆก็รู้สึกเย็นที่แขนจนต้องรีบลืมตามาอีกครั้ง เด็กน้อยในห่อผ้าที่แม้จะหลับสนิทแต่นิ้วมือเกี่ยวบางอย่างเอาไว้

“มาอยู่ตั้งแต่เมื่อไหร่กัน” นางมองดูแหวนหยกสำหรับผู้ใหญ่ที่เกี่ยวอยู่ในนิ้วเล็กๆของฟู่ซินเซียอย่างสงสัย ก่อนจะนึกได้ว่าเมื่อคืนตอนฮูหยินฟู่มอบของให้อาจจะตกลงไปจึงหยิบออกมา เพราะกลัวว่าสมบัติสกุลฟู่จะหล่นหาย

วูบบบบ ลมหอบใหญ่พัดใส่หน้าแต่เรือไม่ได้โคลงเคลงนางยังมองเห็นว่าเด็กสองคนนั้นหลับอยู่จึงเบาใจแต่อีกด้านกลับเป็นประตูใหญ่ที่เปิดกว้างและ…

“นะนี่มัน อะไรกัน!!” ประตูบานใหญ่ที่เปิดอยู่ทำนางตกใจก่อนจะก้าวเดินเข้าไปดั่งต้องมนต์ ด้านในเป็นพื้นที่โล่งคล้ายกับบ้านเปล่าๆ มีตู้เย็น1หลัง มีถังน้ำกิน มีอุปกรณ์เด็กอ่อน นมผง อาหารอ่อนๆ มีเสื้อผ้าในยุคสมัยนี้ หนังสือเรียนภาษาโบราณ แต่ไม่มีเสบียงสำหรับผู้ใหญ่

ฟู่จิ่งฮวาเดินสำรวจไปเรื่อยๆ ก่อนพบผ้าห่ม1ผืนมันเป็นผืนบางๆแต่ใหญ่มากจนนางสงสัย ทันทีที่เอื้อมมือไปจับ มือของนางโปร่งแสง คล้ายไม่มีเลือดเนื้อ มันกลืนไปกับพนังห้อง!!

“ผ้าคลุมล่องหนหรือไง” เมื่อลองเอามืออีกข้างเข้าไปก็พบว่าเป็นเหมือนกัน!! ก่อนจะค่อยยกเท้าขึ้นมาและนำชายผ้าไปคลุม ก็พบว่าเป็นเหมือนเดิม!!

ข้างๆกันมีชุดเครื่องนอนที่น่าจะนอนหลับสบายอีกหลายชุดเหมาะกับอากาศที่หนาวเย็นตอนนี้นัก

“ดีจริงๆ มู่หลง!! ซินเซีย!! เราพอมีทางรอดแล้ว!!” ในมิติของนางไม่เหมือนที่เคยอ่านเจอว่ามักจะมีอาหารมากมาย อุปกรณ์ยังชีพ แต่นี่นางไม่มีอะไรเลย ยังดีที่มีตู้เย็นกับน้ำเปล่าให้พอได้ดื่มกิน

“ก็คงจะหมายถึงว่า ให้ซื้อของมาเก็บไว้ได้สินะ ไหนหล่ะเงิน!! หึ!! ยากเย็นแสนเข็ญนัก!!” เมื่อสำรวจจนพอใจนางเดินกลับมาที่ประตูก่อนจะนอนหยิบผ้าล่องหนมาทดลอง พบว่าทันทีที่คลุมลงบนตัวเด็กน้อย ทุกอย่างโปร่งใส จนเห็นพื้นเรือ!!!

“ดีจริงๆ” เมื่อสบายใจแล้วก็หลับตาลง แต่ยังไม่ลืมที่จะเก็บผ้าโยนไปในมิติก่อน ส่วนแหวนนั้นนางนำมาใส่ไว้ที่นิ้ว เพราะคิดว่าคงได้ใช้มิติบ่อยๆ

นานเท่าไหร่ไม่รู้ที่นางหลับไหล เสียงขยับไปมาทำนางค่อยๆลืมตาขึ้นมาพบว่านางหลับไปจนถึงช่วงที่เรือสินค้าขนาดใหญ่กำลังขนสินค้าขึ้นเรือ

“เสียงดังขนาดนี้หลับไปได้จริงๆหรือ” ร่างกายถือว่าดีขึ้นมากแล้ว จึงหันมองฟู่มู่หลงที่นั่งมองหน้านางอย่างงงงวย

“ท่านแม่ เราอยู่ที่ใดหรือขอรับ” นางลูบหัวเด็กชายก่อนใช้นิ้วจิ้มแก้มเด็กหญิงที่เริ่มเบะปากร้อง

“อยู่ไม่ไกลจากตลาด แต่ว่า…แม่คิดว่าเราจะยังไม่เดินตลาดที่นี่ ตอนนี้ยังอยู่ในเขตเมือหลวง มันเสี่ยงเกินไป ยังมีแป้งย่างกับหมั่นโถวเนื้อ เจ้ากินรองท้องไปก่อนได้หรือไม่” ฟู่มู่หลงพยักหน้าก่อนรับอาหารมากิน

“อากาศเย็นจนข้าเกรงว่าเจ้าสองคนจะไม่สบาย จึงหาผ้าห่มมาเพิ่ม” เด็กน้อยที่ทนหนาวมาทั้งคืนรับมาอย่างดีใจก่อนจะกอดเอาไว้ให้ร่างกายอบอุ่น เมื่อคืนถึงแม้อากาศหนาวแต่เด็กๆยังมีชุดคลุมตัวใหญ่ แต่เพราะมันเปื้อนเลือดจำใจต้องทิ้ง แต่นางยังนำเสื้อผ้าที่มีมาสวมให้ฟู่มู่หลงหลายชั้นแต่มันคงไม่เพียงพอ

“ตอนนี้ประตูแคว้นจี้โจวปิด เราต้องเดินทางไปต่อ ให้ไกลจากที่นี่ ข้าอาจจะไปตามที่พ่อค้าแนะนำคือหมู่บ้านสกุลเหยียน แต่ว่า…เจ้าคิดว่านอกจากจี้โจวมีที่ใดที่บิดาเจ้าเอ่ยถึงหรือไม่” เด็กชายตัวน้อยนั่งนึกระหว่างที่นางเปลี่ยนผ้าอ้อมให้น้องสาว ทั้งยังเช็ดตัวและใส่ชุดที่มีในมิติให้เพื่อความอบอุ่นจากนั้นจึงห่อผ้าทับอีกที

แม้จะเงอะงะไปบ้าง ห่อไม่สวยงามบ้างแต่ถือว่าพอจะใช้ชีวิตต่อไปได้…หมายถึงชีวิตที่ค่อนข้างทุลักทุเล

“หากเป็นแค้วนที่ข้าเคยไปหาสมุนไพรกับท่านพ่อ ไม่ไกลจากจี้โจว ก็คงเป็น…แคว้นโหลว ที่นั่นไม่ไกลจากจี้โจว แต่…ไม่อุดมสมบูรณ์ขอรับ“ เด็กน้อยหยิบตำรายาขึ้นมาพร้อมเปิดหน้าที่เป็นเส้นทางเก็บสมุนไพรหายาก นางพบว่ามันเยอะมากทีเดียวมีหลากหลายเส้นทางจนต้องไล่ดูดีๆ และหนึ่งในนั้นคือหมู่บ้านที่ไกลแสนไกล อาจจะไกลจนคนร้ายตามหาไม่เจอก็เป็นได้ มันอยู่ที่ชายแดนเหนือสุด สมุนไพรก็เยอะตามไปด้วยอาจจะเป็นเพราะว่ามันเป็นป่าเสียส่วนใหญ่

”มู่หลง เจ้าเคยไปที่นี่หรือไม่“ นางชี้ไปที่นึงบนแผนที่ ทางไปไม่ยากนักมีแม่น้ำสายเล็กพอให้ร่องเรือไปได้ ทั้งยังมีหลายหมู่บ้านให้ผ่าน ถือว่าไม่น่ากลัว หากจะอยู่รอจี้โจวเปิดเมือง เกรงว่าระหว่างนี้จะถูกคนพวกนั้นตามเจอ จำต้องขยับไปให้ไกลขึ่นอีก

”ไม่เคยขอรับแต่ท่านอาเคยไป“ นางเลิกคิ้วก่อนชี้เข้าตัว

”ข้าหรือ?“ ฟู่มู่หลงพยักหน้าจริงจัง

”ที่นั่นมีวัดขอรับ หลังจากพาท่านยายไปรักษาตัวและตายที่นั่น ท่านอาก็ไปทุกปี“ นางห่อปากเป็นรูปตัวโอ ในใจนึกคิดว่าอะไรดลใจให้อยากไปที่นั่นกัน!!

”วัดเถากงหรือ งั้น…เราไปกัน บางทีวัดอาจเป็นที่พึ่งของเรา!!“