ตอนที่3 ข้าคือไป๋ซูเหยา

ตอนที่3 ข้าคือไป๋ซูเหยา

จวนแม่ทัพเว่ยหยาง

กลิ่นหอมอ่อนจางของสมุนไพรลอยอบอวล ปลุกร่างบางที่นอนหมดสติอยู่บนเตียง

ไป๋หยาค่อย ๆ ลืมตาขึ้น เปลือกตาหนักอึ้ง นางกระพริบตาถี่ ๆ พลางกวาดตามองไปรอบห้องที่เต็มไปด้วยเครื่องเรือนยุคโบราณสลักลายอย่างประณีต ม่านบางสีอ่อนที่ไหวตามแรงลม

“ไม่ใช่ฝัน….ยังอยู่ที่เดิมเลย…”

นางพึมพำเสียงเบา พยายามยันกายลุกขึ้นนั่งพิงหัวเตียง มือเรียวข้างหนึ่งยกขึ้นแตะขมับเบา ๆ

“คุณหนู ท่านฟื้นแล้วหรือเจ้าคะ?”

เสียงใสดังขึ้นจากด้านข้าง นางหันไปตามเสียงก็พบหญิงสาวคนเดิม เดินเข้ามาพร้อมถ้วยชาอุ่นในมือ

หญิงสาวก้าวมาหยุดอยู่เบื้องหน้า ก่อนจะยื่นถ้วยชาอุ่นในมือให้ด้วยท่าทางนอบน้อม

“น้ำชาอุ่นเจ้าค่ะ”

ไป๋หยายื่นมือไปรับถ้วยชามา จิบชาเล็กน้อย ก่อนจะส่งคืน แล้วเอ่ยถามเสียงเบา

“ฉัน…เอ่อ ข้าคือไป๋ซูเหยา?”

สาวใช้ชะงักไปชั่วครู่ ก่อนจะพยักหน้าตอบอย่างงุนงง

“ใช่เจ้าค่ะ”

“…อืม แล้วเจ้าล่ะ ชื่ออะไร?”

“ลี่อิง…เจ้าค่ะ คุณหนูท่านลืมแล้วหรือเจ้าคะ”

“ข้า…ข้าไม่ลืม แต่เพียงอ่านผ่านไปตั้งนานแล้ว จำเรื่องราวไม่ค่อยได้…”

“คุณหนู ท่านว่าอะไรนะเจ้าคะ”

ไป๋หยายิ้มนิดหนึ่งกลบเกลื่อน แล้วรีบกล่าว

“อ่อ เปล่า ไม่มีอะไร”

ทันใดนั้นเสียงโครก ดังขึ้นจากท้องน้อยของนาง ไป๋หยาเบิกตากว้าง ก่อนจะรีบหัวเราะกลบเกลื่อน แล้วเปล่งเสียงแผ่วเบา

“ข้า…หิวแล้ว”

“เจ้าค่ะ บ่าวจะไปเตรียมเดี๋ยวนี้เจ้าค่ะ”

ลี่อิงตอบพลางย่อคำนับอย่างนอบน้อม แล้วถอยหลังก่อนจะก้าวออกจากห้องไปในทันที

ไป๋หยาที่กำลังจะเอ่ยต่อก็ต้องหยุดชะงัก แล้วลุกขึ้นก้าวเดินตามนางไปสองสามก้าว ทว่าเบื้องหน้านางไร้เงาของลี่อิงเสียแล้ว

“…หายไปไหนเร็วขนาดนี้…”

นางพึมพำแล้วก็หันไปกวาดสายตาสำรวจเครื่องเรือนในห้องอย่างสนใจ

ไม่นานนัก บ่าวรับใช้ก็ทยอยยกอาหารเข้ามาทีละชุด จนอากาศในห้องอบอวลไปด้วยกลิ่นหอมของอาหารร้อน ๆ ทั้งเป็ดอบชา หมั่นโถวยัดไส้ สาหร่ายตุ๋นเห็ดหอม และซุปกระดูกไก่ใส่โสม

ไป๋หยาที่กำลังลูบไล้ลวดลายของแจกันโบราณที่ตั้งอยู่ข้างโต๊ะอย่างเพลิดเพลิน มือเรียวลูบไล้เบา ๆ ตามลายดอกเหมยบนเนื้อเคลือบเงางาม แต่ทันทีที่กลิ่นหอมของอาหารลอยแตะจมูกนางก็ชะงัก แล้วหันขวับไปมอง

ดวงตากลมโตเบิกกว้างด้วยความตื่นเต้น ยิ้มกว้างจนตาหยี

“ว้าววว…”

นางรีบสาวเท้าไปยังโต๊ะอาหาร ยืนมองอย่างตะลึง ก่อนจะกลืนน้ำลายลงคอหนึ่งเฮือกแล้วหันไปถามลี่อิงสาวใช้ที่ยืนอยู่เคียงข้างด้วยเสียงเบา ๆ

“กินได้เลยใช่ไหม?”

ลี่อิงพยักหน้ารับ

“เจ้าค่ะ”

ได้คำตอบปุ๊บ ไป๋หยาก็ไม่รอช้า รีบทรุดตัวนั่งลง หยิบตะเกียบขึ้นคีบอาหารอย่างคล่องแคล่ว ลิ้มรสอาหารตรงหน้าอย่างอร็อดอร่อย พลันคิดในใจ โอ๊ย…ฟินจนอยากจะร้องให้ เป็นไป๋ซูเหยาเนี่ยมันดีจริง ๆ …กินแต่อาหารหรู ไม่ต้องตื่นแต่เช้าไปเบียดรถไฟฟ้า ถ้าสายต้องเสียเงินนั่งแท็กซี่แล้วโดนหัวหน้าด่าอีก ไม่ต้องกินมาม่าคัพประทังชีวิตสิ้นเดือน แถมยังมีสาวใช้อีกด้วย…ไม่กลับแล้วเรา! อยู่ที่นี่แหละ เป็นคุณหนูไป๋ซูเหยาไปจนตายก็ยอม!

“คุณหนู!!”

เสียงกระซิบเร่งเร้าของลี่อิงทำให้ไป๋หยาที่กำลังคีบซี่โครงตุ๋นเข้าปากอย่างอร็อดอร่อยถึงกับชะงัก นางพยักหน้าเบา ๆ ตอบรับอย่างมิได้ละสายตาจากอาหาร แต่ก็ต้องหยุดเคี้ยวทันทีเมื่อได้ยินถ้อยคำต่อมา

“ท่านกินเยอะเกินไปแล้วเจ้าค่ะ!”

มือที่กำลังจะคีบหมั่นโถวถึงกับชะงักค้างกลางอากาศ ไป๋หยากลืนน้ำลายพร้อมกับเคี้ยวคำในปากให้หมดอย่างเงียบ ๆ ก่อนจะหันไปมองหน้าสาวใช้ด้วยสีหน้างุนงง

“ข้ายังไม่อิ่มเลย…”

ลี่อิงยื่นผ้าเช็ดปากมาให้อย่างสุภาพ พร้อมกับใบหน้าแปลกใจ

“คุณหนู ปกติท่านจะกินอย่างละ2คำเท่านั้น เพราะท่านกลัวว่าจะอ้วนเกินไป…”

“ห๊า…เอ่อ อืม”

นางพยักหน้าตอบรับทั้งที่สีหน้าไม่เข้าใจนัก ก่อนจะพึมพำในใจ สองคำ! สองคำมันอิ่มได้ด้วยเหรอ!

นางหันไปมองอาหารบนโต๊ะที่ถูกเก็บไปทีละจานด้วยความเสียดาย สายตาอาลัยปนเศร้า ลาก่อนเป็ดอบชาของข้า…

“คุณหนู บ่าวเตรียมพร้อมแล้วเจ้าค่ะ”

เสียงของลี่อิงทำให้นางหันขวับมาทันที แล้วมองชุดผ้าไหมในถาดที่จัดวางไว้อย่างบรรจง

“อ๋อ..อื้ม…”

ไป๋หยาพยักหน้ารับคล้ายเข้าใจแต่จริง ๆ ก็ยังงงอยู่ครึ่งหนึ่ง นางลุกขึ้นยกชายอาภรณ์ขึ้นนิดให้พอเดินคล่อง ก่อนจะโน้มตัว กระซิบเบา ๆ กับลี่อิง

“เจ้านำทางเลย”

“เจ้าค่ะ”

ลี่อิงรับคำพลางย่อกายอย่างนอบน้อม ก่อนจะก้าวเท้าออกจากห้องนอนไป ไป๋หยาจึงก้าวตามไปทันที สายตากวาดมองไปรอบ ๆ จวนตลอดทางเดินและจดจำทุกอย่าง อย่างตั้งใจ เพราะต่อจากนี้นางคือไป๋ซูเหยา…

…..