ตอนที่2 ที่ไหน

ตอนที่2 ที่ไหน

จวนแม่ทัพเว่ยหยาง

สายลมเย็นพัดโชยเข้ามาภายในห้องที่อบอวลไปด้วยกำยานหอมกรุ่น ม่านแพรพลิ้วไหวตามแรงลมแผ่วเบา

ไป๋หยาสะดุ้งเฮือกลืมตาขึ้นด้วยความตกใจ ลมหายใจขาดช่วง ใจเต้นรัว มือเล็กรีบยกขึ้นกุมอกตนเองแน่น ก่อนจะรู้สึกได้ถึงเนื้อผ้าแปลกไปจากชุดยูนิฟอร์มบริษัท!

“…หะ?”

เธออึ้งไปสองวินาที ก่อนจะค่อย ๆ ก้มลงมองดูมือของตนเองที่เปลี่ยนไป มือที่เคยหยาบกลับเรียวขาวนวล ขาวเสียจนแทบมองเห็นเส้นเลือดใต้ผิวเนียนละเอียด

สายตากวาดมองไปรอบ ๆ ห้อง…เพดานไม้สลัก ผ้าม่านไหมปักชั้นดี โต๊ะชาจีนสลักงาช้าง ตู้ลายครามสูงเท่าคน ทุกอย่างในห้องราวกับฉากในหนังจีนย้อนยุค

“ที่นี่…กองถ่ายเหรอ?”

เธอพึมพำเบา ๆ อย่างไม่แน่ใจ หันมองชุดที่ตนเองสวมอยู่ เสื้อคลุมไหมปักลายดิ้นทอง ยาวกรอมเท้า ปิ่นปักผมหยกขาวสะท้อนแสงเป็นประกาย

“ว้าว…ผ้าไหมชั้นดี ราคาคงแพงน่าดู…”

ปากก็ว่า มือก็กระตุกชายผ้าเบา ๆ แล้วลูบอย่างหลงใหล แววตาเป็นประกาย ก่อนสายตาจะเหลือบไปเห็น ถาดเครื่องประดับที่ทำจาก ทองคำ เงิน หยก และไข่มุก ที่วางอยู่บนโต๊ะไม้สลักงดงามข้างกระจกทองเหลือง

เธอเบิกตากว้างอย่างดีใจ ก่อนจะค่อย ๆ ก้าวตรงเข้าไปใกล้ ๆ กับถาดเครื่องประดับเหล่านั้น แล้วนั่งลงกวาดสายตามอง

“โอ๊ย ของจริงปะเนี่ย…”

เธอคว้าเอาแหวนหยกวงหนึ่งขึ้นมา กัดเบา ๆ

แกร็ก

“ของจริง!!! อื้อ รวยแล้ว ๆ ”

เธอรีบคว้าทุกอย่างมากอดไว้แน่น ตาลุกวาว พร้อมกับรอยยิ้มที่เต็มไปด้วยความสุข

“ในที่สุด…ชีวิตพนักงานออฟฟิศบัดซบของฉัน ก็จะจบลงตรงนี้…”

เธอหัวเราะคิก ยิ้มละไมแล้วเอียงหน้าอย่างฝันหวาน

แอ๊ด! เสียงประตูบานใหญ่ค่อย ๆ เปิดออก พร้อมกับหญิงสาวในชุดจีนโบราณสีเขียวเรียบ ๆ ก้าวเข้ามาช้า ๆ พร้อมถาดน้ำชาในมือ ใบหน้านางมองมายังไป๋หยาด้วยความงุนงง

“คุณหนู…ท่านทำอะไรเจ้าคะ?”

ไป๋หยาหันขวับตามเสียงใสของหญิงสาวที่ดังขึ้นจากด้านหลัง ดวงตาเบิกกว้างอย่างตกใจ มือเล็กสะดุ้งจนเครื่องประดับในมือร่วงหล่นลงพื้นสองสามชิ้น

“คุณหนู…”

หญิงสาวในชุดย้อนยุคโบราณรีบก้าวเข้ามา วางถาดชาลงบนโต๊ะอย่างเร่งรีบ ก่อนจะทรุดตัวลงช่วยเก็บเครื่องประดับขึ้นวางบนถาด

“ท่านไม่สบายหรือเจ้าคะ? สีหน้าท่านดูไม่ดีเลย…”

ไป๋หยาเงยหน้ามองนางด้วยแววตาสับสน กวาดสายตามองรอบห้องอีกครั้ง…ไม้ฉลุลายทอง เครื่องเรือนหรูหราวางเรียงรายราวกับพิพิธภัณฑ์

สิ่งเหลานี้ช่างคุ้นตาเหมือนกับฉากซีรี่ย์ย้อนยุคไม่มีผิด

“เอ่อ…คือ…”

เธอยิ้มแห้ง ๆ อย่างเก้ ๆ กัง ๆ รีบวางเครื่องประดับคืนลงถาด ทำตัวให้ดูเหมือนปกติที่สุด

“เอ่อ…นี่…ที่ไหนเหรอ?”

สาวใช้ชะงักเล็กน้อย เงยหน้าขึ้นมองด้วยแววตาประหลาดใจ

“จวนแม่ทัพเว่ยหยางเจ้าค่ะ…คุณหนูลืมแล้วหรือ?”

“อืม…”

ไป๋หยาพยักหน้าตอบ แต่เธอต้องอุทานออกมาด้วยความตกใจ

“ห๊ะ…แม่ทัพ!!”

ยังไม่ทันได้คิดอะไรมาก ความทรงจำบางอย่างที่ไม่ใช่ของตัวเองก็หลั่งไหลเข้ามาในความทรงจำ คำสุดท้ายในความทรงจำคือ ไป๋ซูเหยา!!

“ไป๋ซูเหยา!!”

เสียงอุทานหลุดออกมาจากปากโดยไม่รู้ตัว ร่างของเธอผงะถอยหลัง ก่อนจะหันหลังแล้วรีบเร่งก้าวพรวดออกจากห้อง สายตากวาดมองไปรอบทางเดินยาว ในคฤหาสน์โบราณ

ผู้คนในชุดย้อนยุคโบราณส่วมผ้าแพรบางพลิ้วไหวเดินผ่านไปมา บ่าววุ่นวายกับการกวาดลานและจัดสวน

“ฮูหยิน”

สาวใช้สองนางที่เดินผ่านมาหยุด ก่อนจะย่อคำนับอย่างนอบน้อม แล้วก็ก้าวจากไป

ไป๋หยามองตามผู้คนในบ้านหลังใหญ่นี้ที่ล้วนแต่สวมชุดย้อนยุค ไม่มีอะไรที่บอกว่าเธออยู่ในศตวรรษที่ยี่สิบเอ็ดอีกต่อไป

“สมจริงเกินไป…ไม่ใช่กองถ่ายแน่…”

จู่ ๆ ขาก็อ่อนแรง โลกหมุนคว้าง ความเครียด ความสับสน ความกลัวถาโถมเข้าหากันเป็นเกลียว ร่างบางทรุดลงหมดสติทันที

….