5 อย่าคิดว่าดูไม่ออก

เขามองหนูดาที่กำลังกลอกตามองทั้งสองไป เขารีบปล่อยมือออกจากเธอทันที หันไปลูบศีรษะเด็กสาวตัวน้อย “เดี๋ยวป๊าลงมาทานข้าวด้วยนะคะ”

“อื้อ”

เขาเดินกลับเข้าไปในห้อง ไม่คิดว่าเธอจะเปลี่ยนไปได้ไวขนาดนี้ คนอย่างพริมโรสไม่มีทางทำอะไรที่ไม่คิดหวังผลประโยชน์เด็ดขาด

และไม่ว่าผู้หญิงคนนั้นคิดจะทำอะไรเขาก็จะไม่มีทางให้เธอทำสำเร็จ

ชายหนุ่มอาบน้ำเสร็จ เปลี่ยนเสื้ออยู่หน้ากระจก เขาเดินออกมานอกห้องในเสื้อเชิ้ตสีขาว กางเกงขายาวสีดำ เข้าไปร่วมโต๊ะอาหาร เขาหยุดชะงักขมวดคิ้วแน่น

ไม่อยากเชื่อว่าตอนนี้ที่เขากำลังเห็นอยู่จะเป็นความจริง เขาจับจ้องมองรอยยิ้มของพริมโรสที่กำลังปั้นต่อหน้าหนูดา

‘พริมโรสเธอคิดจะทำอะไร’

“หนูดาทานเยอะๆ นะคะ จะได้โตวัยๆ”

“หนูดาจะสวยเหมือนมามี้ใช่ไหมคะ” แก้มตุ่ยๆ เคียวเนื้อในปากอมยิ้มตาหยี

เธอจับแก้มป๋องนุ่มนิ่มหนูน้อย พยักหน้า

“ถ้างั้นหนูดาจะกินเยอะๆค่ะ เพราะหนูดาอยากสวยแบบมามี้”

กฤษเดินมานั่งเก้าอี้มองทั้งสองคนสลับไปมา ตอนนี้เขาทั้งไม่เข้าใจและสับสนว่าผู้หญิงคนนี้ที่รู้จักเป็นคนแบบไหนกันแน่ ตลอดที่กินข้าวเขาไม่ได้พูดอะไรมากไป เพราะไม่อยากขัดความสุขของหนูดาตอนนี้

เขาเลื่อนเก้าอี้ออก มองไปทางผู้หญิงที่กำลังเสแสร้ง “พริมโรส ผมมีเรื่องจะคุยกับคุณ”

เธอเงยหน้าขึ้นมองเขา ดูจากสีหน้าท่าทาง คงจะไม่ใช่แค่คุยแล้วแหละ…นี่กะจะหาเรื่องเธอชัดๆ เธอเบ้ปากมองบน “มีเรื่องอะไรทำไมไม่คุยตรงนี้คะ”

“นั่นสิคะ ปะป๊า”

เขาข่มอารมณ์ ตวัดสายตาเยือกเย็นมองไปทางเธอ พยายามปรามความรู้สึกไว้ไม่ให้ละเบิดออกมา เพราะตรงนี้ยังมีเด็กอยู่ด้วย เขาต้องการจะรู้ว่าความต้องการของผู้หญิงคนนี้คืออะไร

“แน่ใจนะว่าเธอจะยอมให้ฉันพูดตรงนี้”

พริมโรสวางช้อนในมือลงบนจาน มองเขาพักหนึ่งไม่พอใจ จากนั้นก็หันมาทางหนูน้อย “หนูดารอมามี้อยู่ตรงนี้นะคะ”

“อื้อ!”

เธอยิ้ม รอยยิ้มหุบลงทันทีเมื่อหันไปมองเขา เธอลุกขึ้นเดินตามเขาขึ้นบันไดไปบนชั้นสองของบ้านติดๆ เขาหยุดเดินลงเมื่อรู้ว่าหนีจากสายตาเด็กมาไกลพอควร หันกลับมาหาเธอ

เธอหยุดมายืนตรงหน้าเขา “มีอะไรก็ว่ามาค่ะ”

“ฉันขอถามอีกครั้งเธอคิดจะทำอะไร ถ้าคิดใช้หนูดาเป็นเครื่องมือทำอะไรไม่ดี ผมไม่มีทางปล่อยคุณไว้แน่ หนูดาดีเกินไป คุณคิดจะทำชั่วอะไรผมไม่เคยว่าแต่อย่าเล่นกับจิตใจเธอ”

พริมโรสมองเขาที่กำลังทำสีหน้าจริงจัง เป็นห่วง?...แต่กลับปล่อยให้เด็กต้องขาดความอบอุ่น เธอหัวเราะ

เขาขมวดคิ้วไม่พอใจ จับแขนเธอดึงเข้ามาใกล้ “คุณหัวเราะอะไร”

“เปล่าค่ะ…..ฉันแค่สมเพชคุณ และสงสารหนูดา”

“พริมโรส!....”

“ทำไมคะหรือว่าฉันพูดตรง เสียดแทงคุณเกินไป…หรือว่าจริงๆ แล้วคุณรับไม่ได้ ที่หนูดาต้องเป็นแบบนี้ไม่ใช่เพราะคุณไม่มีเวลาให้เหรอคะ ฉันอดไม่ได้หรอกนะคะที่ต้องปล่อยหนูดาไว้แบบนี้”

“คนอย่างเธอเป็นห่วงคนอื่นเป็นด้วยเหรอ…ปกติฉันเห็นแต่เธอห่วงแต่ตัวเอง”

“ทำไมคะ หรือจะให้ฉันต้องร้ายคุณถึงจะเชื่อว่านั่นคือฉัน กาลเวลาไม่ได้ทำให้คนอยู่กับที่ตลอดเวลาหรอกนะคะ อย่างเช่นคุณปากบอกห่วงหนูดา แต่การกระทำชี้ชัดให้ว่าคุณเมินปล่อยปละละเลยเธอแค่ไหน ก่อนที่จะมาว่าฉัน คุณเองก็ควรเอาเวลาไปเตือนตัวเองบ้างก็ดีนะคะ”

เขาฟังที่เธอเอาแต่พล่ามไม่หยุด ตอนนี้ผู้หญิงคนนี้เปลี่ยนไปแล้วจริงๆ แค่ไม่กี่วันทำให้เปลี่ยนไปได้ขาดนี้เลยหรือไง

“ไม่ต้องมาสอนผม คุณเองก็เอาไปเตือนตัวเองให้ดีเถอะ ว่าคุณอยู่ในสถานะไหน ไม่จำเป็นต้องเล่นบทแม่ของเธอ…ลูกคนเดียวผมเลี้ยงได้ ไม่จำเป็นต้องให้ผู้หญิงอย่างคุณมายุ่ง ทางที่ดีอยู่ห่างลูกของผมดีกว่า ผมไม่อยากให้เธอต้องโตมาเป็นแบบคุณ!”

เขากระแทกเสียงใส่ บีบมือเธอแน่น ผู้หญิงคนนี้ไม่สมควรที่จะแทนตัวเองว่าเป็นแม่หนูดาด้วยซ้ำ ดูจากการกระทำ สันดานต่ำ จ้องจับแต่ผู้ชายไปวันๆ หนูดาไม่ควรมาเจออะไรแบบนี้ ทั้งที่ในสัญญาแจ้งไว้ชัดแล้ว ว่าต่างคนต่างอยู่จะไม่ก้าวก่ายเรื่องส่วนตัวกัน

เธอกำมือแน่น พยายามข่มอารมณ์ให้สงบหลับตาลง เธอจะทนผู้ชายปากร้ายคนนี้ไปได้ถึงเมื่อไหร่กัน สงสารแต่หนูดาไม่น่ามามีพ่อแบบนี้เลย รักเหรอ?....โกหกมากกว่าผู้ชายคนนี้เคยกลับบ้านมาอยู่ดูแลหนูดาซะที่ไหน เธอสูดหายใจเข้าปอด มองคนตรงหน้า “พอยังคะ?.....”

“อะไร!.....”

“ฉันถามว่าคุณพูดพอหรือยัง ถ้าเรียกฉันมาเพื่อต่อว่า วันนี้ฉันคงไม่สะดวกคุยกับคุณ ทางที่ดีคุณควรจะเอาเวลาที่มาว่าฉัน สู้แบ่งเวลาไปให้ลูกของคุณก็ดีนะคะ รู้ไหมว่าเธอคิดถึงคุณมากแค่ไหน แต่คุณกลับไม่มีเวลาให้เธอเลย…สิ่งที่ผิดพลาดไปแล้วย่อมเอากลับไม่ได้นะคะ” ถ้าเขาคิดไม่ได้ ก็ถือว่าเกินเยียวยา ที่เธอทำแบบนี้ก็แค่ปกป้องหนูดาเท่านั้น ถึงว่าเขานั้นจะไม่เห็นความหวังดีของเธอก็ตาม

เขานิ่งเงียบไป มองผู้หญิงตรงหน้า ไม่คิดว่าเธอจะพูดคำแบบนี้ออกมาได้ คำก็ห่วงหนูดา สองก็ห่วงหนูดา ผู้หญิงคนนี้เปลี่ยนไปได้เร็วขนาดนี้เลยเหรอ ทั้งที่แต่ก่อนจ้องจะจับเขาอย่างกับอะไรดี ตกดึกชอบไปเที่ยวผับ ควงผู้ชายไปทั่ว เขาไม่เชื่อหรอกว่าเธอจะเปลี่ยนไป

พริมโรสมองมือที่ถูกเขาจับไว้แน่น เธอขมวดคิ้ว อยากจะร้องเจ็บออกมา ตาบ้านี่บีบแขนของเธอแรงชะมัด โอ๊ย!!! เธอถอนหายใจระบายลมพยายามยื้อแขนกลับมา ในช่วงที่มีโอกาส จนหลุดออกจากมือของเขาทันที

“ถ้าไม่มีอะไร ฉันขอตัวก่อน หวังว่าคุณจะกลับไปคิดนะคะ ถ้าคุณคิดว่าหนูดาสำคัญกับคุณจริง คุณก็พิสูจน์ให้เห็นสิคะ ฉันไม่รู้หรอกนะคะว่าชีวิตคุณเจออะไรมาบ้าง แม่ของหนูดาเป็นใคร เรื่องของคุณฉันจะไม่ยุ่ง แต่ฉันขออย่าให้เด็กต้องมาเจออะไรแบบนี้เลยนะคะ”

เธอเดินลงบันไดไม่ได้สนใจหันกลับมามองเขาต่อ คนแบบนั้นเธอควรจะถอยห่างออกมาดีที่สุด เวลานี้ควรปล่อยให้เขาคิดทบทวนให้ดี ว่าคนที่ยังอยู่ข้างเขายังมีหนูดาอีกคน