4 นางร้ายในสายตา

เธออ้าปากกำลังจะพูด เสียงของเด็กสาวดังขึ้นพร้อมท่าทางดีใจทำให้เธอต้องหยุดพูดทันที

“ปะป๊า!......”

เสียงเล็กใสราวกับกระดึงมองไปทางหน้าประตูบ้าน สีหน้าท่าทางดีใจ จากที่ยิ้มๆ เธอกลับหุบยิ้มลงเอี้ยวตัวหันไปมองหน้าประตูตอนนี้มีรถเบนซ์คันหรูสีดำขับเข้ามาจอด

เธอวางช้อนในมือลง ไหนๆ วันนี้ก็กินไม่ลงแล้ว ในที่สุดก็กลับมาสักทีนะ เธอก็อยากรู้เหมือนกันว่าไอ้คนที่บ้านช่องมีไม่รู้จักกลับ ปล่อยให้เด็กคนนี้ต้องมานั่งรอ ถามหาเนี่ยหน้าตาเป็นยังไงกัน

“ปะป๊า!”

เด็กสาวลงจากเก้าอี้วิ่งเข้าไปกอดร่างสูงใหญ่ ที่ยังไม่ทันได้ก้าวเข้ามาถึงในบ้าน เธอมองเห็นแค่เพียงรางๆ ก่อนที่จะเดินตามหลังไปหยุดยืนกอดอกอยู่ตรงหน้าเขา

เด็กน้อยผละออกจากร่างของชายร่างสูง เงยหน้าขึ้น “ปะป๊า กลับมาแล้วเหรอคะ หนูดา กับมามี้กำลังรอปะป๊าทานข้าวด้วยกันอยู่เลยค่ะ”

‘มามี้?....’ เขาขมวดคิ้วแน่น ลูบศีรษะเด็กสาว ผู้หญิงคนนั้นน่ะเหรอจะยอมลงมากินข้าวกับพวกเขาด้วย

ในตอนนั้นสายตาของเขาเลื่อนไปทางด้านหลังของเด็กสาว ตอนนี้กำลังมีผู้หญิงคนหนึ่งอยู่ข้างๆ เขาเงยหน้าขึ้นมองเธอใบหน้าเย็นชาเยือกเย็นเหมือนเดิมไม่เปลี่ยน วันนี้ผู้หญิงคนนี้คิดจะทำอะไรกัน ถึงยอมทานข้าวกับลูกของเขา แถมยังให้หนูดาเรียกเธอว่ามามี้ได้เต็มปาก

เธอกะพริบตาปริบ จดจ้องมองใบหน้าหน้าของเขาแทบลมหายใจสะดุด ไม่คิดว่าตัวร้ายจะกล้ามแน่น ร่างสูงประมาณ 180 จะได้ จมูกโด่ง ใบหน้าคมเข้มทำเอาเธอยากจะดึงสติกลับมา ไม่น่านางร้ายในนิยายถึงพยายามเอาแต่อ่อยผู้ชายคนนี้ แต่ไม่เคยได้กินสักที เธอคิดว่าจะอายุเยอะกว่านี้ซะอีก

ในตอนนี้เขาลุกขึ้นยืน หรี่ตาลงต่ำมองเธอ “เธอคิดจะทำอะไร”

เสียงของเขาเรียกสติให้เธอกลับมา เธอกระแอมไอในลำคอดึงสติ ไม่สิ เธอเป็นอะไรไปเนี้ย เธอข่มดวงตาหลับลง เปรยตาขึ้นมองเขา

“ทำอะไรคะ ฉันก็แค่ทานข้าวกับหนูดา ว่าแต่คุณเถอะ ทำไมพึ่งกลับ” เธอกอดอกย้อนถาม

“เรื่องส่วนตัว อย่ามาเซ้าซี้ให้มากผมไม่ชอบ” เขารำคาญที่ต้องมาเห็นเธอทุกวันในบ้านหลังนี้ ที่แต่งก็เพราะผลประโยชน์ทางธุรกิจเท่านั้น ต่างคนต่างอยู่ เรื่องของเขาไม่จำเป็นต้องให้เธอมายุ่ง

คำพูดเสียดแทงของเขาทำเอาเธอแทบขึ้น เธอข่มตาลงจากนั้นก็ยิ้มๆ “เอาเถอะค่ะ แน่นอนว่าเรื่องของคุณฉันก็ไม่ได้อยากยุ่งมากหรอก คุณจะไปกับผู้หญิงคนไหนฉันไม่สนอยู่แล้ว แต่ฉันขอให้คุณสนใจหนูดาหน่อยก็ดีนะคะ เธอยังเด็ก “

เขาแทบไม่เชื่อว่าเธอจะพูดคำนี้ออกมาได้เต็มปาก

“เรื่องนี้ไม่ใช่เรื่องที่คุณเข้ามายุ่ง อยู่ห่างลูกผมหน่อยก็ดี หากผมรู้ว่าคุณคิดทำอะไรเธออีก ผมก็ไม่เก็บคุณไว้เหมือนกัน” เขาบีบมือเธอแน่น

พริมโรสพยายามสะบัดมือเขาออก ดวงตาทั้งคู่สบตากัน ตอนนี้เธอไม่สามารถทำอะไรได้มากเพราะเป็นห่วงความรู้สึกเด็ก เธอเขยิบเดินเข้าไปใกล้เขา “อย่างน้อยตอนนี้หนูดาก็มองอยู่นะคะ ถ้าคุณไม่เห็นแก่ฉันก็ควรเห็นแก่เธอ”