3/2 นางร้ายคนเดิมไม่มีอีกแล้ว

พริมโรสเดินลงมารออยู่ชั้นล่าง เธอเช็ดน้ำตาที่เอ่อล้นปริ่มขอบตาออกจากเบ้า พอได้มาสัมผัสอยู่ในโลกนี้แล้ว เด็กคนนี้น่าสงสารยิ่งกว่าในจินตนาการที่เธอคาดเดาไว้อีก คิดไม่ถึงว่าเด็กจะบริสุทธิ์ใสซื่อขนาดนี้ โดนนางร้ายทำร้ายจิตใจ ทุบตีขนาดนั้นยังเรียกเธอได้เต็มปากว่า ‘มามี้’

เธอโบกพัดใบหน้า สูดหายใจเข้าปอดให้ใจเย็นลง กลอกตาขึ้นบน พยายามควบคุมอารมณ์ ทำไมชีวิตเด็กคนหนึ่งถึงได้น่าสงสารขนาดนี้นะ

บัวชะโงกศีรษะ มือจับขอบประตูห้องมองพริมโรสอยู่นาน เธอขมวดคิ้ว ไม่อยากจะเชื่อว่าผู้หญิงคนนี้จะเปลี่ยนไปเป็นคนละคน ต่างจากเมื่อก่อน

“ป้าอิ๋ว….คุณพริมโรสถูกผีเข้าเหรอป้า วันนี้ดูแปลกๆ ฉันเห็นคุณพริมโรสกอดคุณหนูด้วย แล้วนี่ยังจะมากินข้าวพร้อมกันอีก”

“แกนั่นแหละถูกผีเข้า…เรื่องของนายอย่ายุ่งให้มาก”

“ป้า!....” บัวกอดอกไม่พอใจ เดินฟึดฟัดเข้าไปในห้องครัว “ก็ฉันพูดจริงนี่ ฉันว่าคุณพริมโรสต้องมีแผนอะไรแน่เลย วันนี้ถึงมาทำดีกับคุณหนูผิดวิสัย ปกติเคยเป็นแบบนี้ที่ไหน ฉันไม่เชื่อหรอกนะว่าผู้หญิงคนนั้นจะเลิกนิสัยเดิมได้”

ป้าอิ๋วชะโงกศีรษะไปข้างนอกมองหญิงสาวนั่งอยู่บนโต๊ะอาหาร ทั้งท่าทาง การแต่งตัววันนี้ดูไม่ใช่คุณผู้หญิงเหมือนทุกวันด้วยซ้ำ

ป้าอิ๋วยกมือเขกกะโหลกเด็กสาวข้างๆ

บัวยกมือลูบศีรษะ “โอ๊ยป้า เจ็บนะ”

“ดูเสร็จแล้วก็มาช่วยเด็ดผัก….คุณผู้หญิงจะเป็นยังไงก็ไม่ใช่เรื่องของเอ็งต้องไปยุ่ง”

“จ้าป้า!....อื้อ”

ตึก…ตึก…ตึก

“คะ…คุณหนูระวังค่ะ” ป้าแหม่มหน้าถอดสี มองเด็กสาวในชุดกระโปรงสีชมพู ปักลายหมี วิ่งลงไปข้างล่าง

“มามี้….หนูดาอาบน้ำแต่งตัวเสร็จแล้วค่ะ” เด็กสาวไม่ได้สนใจป้าแหม่มที่อยู่ด้านหลัง ตอนนี้ในดวงตาแวววาวมีแค่มามี้เท่านั้น ไม่ทันได้ก้าวข้ามบันไดขั้นสุดท้ายขาของเด็กสาวสะดุดกับขอบบันใดล้มไปกับพื้น

“หนูดา!...”

พริมโรสรีบเข้ามาดูเด็กน้อยล้มขลุกก้มหน้าอยู่กับพื้น เธอจับไหล่ ทั้งโอบทั้งกอด เด็กสาวไว้ สัมผัสได้ถึงเสียงสะอื้นเบาๆ “เจ็บตรงไหนไหม”

เด็กสาวเงยหน้าขึ้น สูดน้ำมูก น้ำตา กลับคืน ฝืนยิ้ม ไม่กล้าร้องไห้กลัวว่าเธอจะรำคาญเหมือนครั้งก่อน รีบส่ายศีรษะ “มะ…ไม่เจ็บ” ปากบอกไม่เจ็บแต่น้ำตาไหลออกขอบตา

“หนูดา….” ฮือ….เด็กคนนี้เจ็บขนาดนี้ยังอดทนเพื่อเธออีกเหรอ เธอแม้มริมฝีปากแน่น เอาเถอะ! หากนั่งอยู่แบบนี้ต่อไป อีกไม่นานจะเป็นเธอที่ต้องร้องไห้ออกมาแทน

เด็กสาวหลุบตาลงต่ำ กลัวความผิด ไม่กล้าพูด กำมือแน่น ‘ไม่ได้ มามี้ไม่ชอบเด็กขี้แย หนูดาจะร้องไห้มามี้เห็นไม่ได้ ฮรึก’

เธอลูบศีรษะน้อยๆ “ไม่เป็นอะไรนะ เจ็บตรงไหนบอกมามี้มาซิ”

เด็กสาวเงยหน้าขึ้น น้ำตาเริ่มไหล เบะปากจะร้องสะอื้นในลำคอ พยายามฝืนน้ำตากดไว้ “จริงเหย๋อค่ะ มามี้ไม่โกรธหนูดาใช่ไหม”

“มามี้จะโกรธหนูดาเรื่องอะไรคะ”

“มามี้….ฮือ ฮือ”

เด็กสาวอ้าแขนเข้าไปกอดเธอไว้แน่นทำเอาเธอเกือบล้มไปด้านหลังดีที่ประคองกายไว้ทัน ลูบศีรษะกอดหนูน้อยตอบ

“โอ๋ โอ๋ ไม่ร้องนะคะ ไหนให้มามี้ดูสิ”

เธอเลื่อนสายตาสำรวจชุดที่หนูดาสวมใช่ เหมาะสมกับหน้าตาน่ารักของหนูดา เอาง่ายๆ ว่าหลงจนไม่สามารถละสายตาได้ เด็กคนนี้กินอะไรเข้าไปนะทำไมน่ารักขนาดนี้

เธอลูบแก้มนุ่มนิ่มของเด็กสาวลืมตัว

“มามี้…”

ได้สติเธอรีบดึงมือกลับทันที “อื้อ”

“หนูดาหิวแล้วค่ะ”

“อืม”

เธออุ้มเด็กสาวขึ้นจากพื้นไปนั่งบนเก้าอี้ ข้างๆกับเธอ เธอกลับไปนั่งเก้าอี้

เด็กสาวมองไปรอบๆ มือยังไม่ลงมือทานข้าว เธอสังเกตเห็นอดที่จะถามไม่ได้ “หนูดาหาอะไรอยู่คะ”

“ปะป๊า…ไม่ทานข้าวกับเราด้วยเหรอคะ”

ลมหายใจเธอสะดุดลง มองใบหน้าที่ตั้งความหวังของเด็กสาว หวังให้ครอบครัวอยู่พร้อมหน้าพร้อมตากัน แต่ตานั่นตอนนี้ไม่รู้ไปอยู่ที่ไหนเธอเองก็ตอบไม่ได้เต็มปากตอนนี้ก็คงต้องโกหกไปก่อนแล้วกัน

นี่เธอต้องลงทุนมาโกหกเด็กคนนี้แล้วเหรอ