3/1 นางร้ายคนเดิมไม่มีอีกแล้ว

“หยุดร้องได้แล้วนะคะ….” เธอเช็ดคราบน้ำตาออกจากพวงแก้มของเด็กน้อย ยิ้มกว้างจับกรอบใบหน้าเบาบางอบอุ่น “ไปล้างหน้าล้างตา แล้วลงไปทานข้าวพร้อมกับมามี้นะ”

“อื้อ…ฮรึก!....หนูดาจะไป… เดี๋ยวนี้ค่ะ” เด็กสาวพยักหน้า ฉีกยิ้มกว้าง “แต่มามี้ต้องรอหนูดาด้วยนะคะ”

“ได้ค่ะ” เธอลูบศีรษะเด็กน้อยระบายยิ้ม หันไปมองป้าแหม่มตกตะลึงข้างหลัง “ป้าแหม่ม ฉันฝากจัดการอาบน้ำแต่งตัวให้หนูดาด้วยนะ”

ได้สติ ป้าแหม่มรีบพยักหน้า “ค่ะ….ค่ะ….คุณผู้หญิงจะกินข้าวพร้อมหน้าพร้อมตากับคุณหนูจริงเหรอคะ”

“ทำไมคะป้า?....หรือว่าเรื่องนี้ฉันเองก็ต้องรอให้สามีฉันกลับมาอนุญาตด้วย”

ป้าแหม่มรีบส่ายศีรษะทันที “ปะ…เปล่าคะ ป้าแค่ไม่เคยเห็นคุณผู้หญิงเคยทานข้าวกับหนูดาสักครั้ง….” ความจริงคุณผู้หญิงไม่ชอบเด็กคนนี้จะตายไป แต่นึกยังไงอยู่ๆ กลับมาตีสนิท อยากสนิทสนมด้วย

ป้าแหม่มเก็บความสงสัยไว้….

พริมโรสถอนหายใจมองเด็กน้อยที่ยืนข้างๆ ก็จริงอยู่ที่ว่าเจ้าของร่างเดิมนั้นเกลียดเด็กคนนี้อย่างกับอะไรดี เพราะไม่ใช่ลูกในไส้ตัวเอง อีกอย่างก็เป็นลูกติดของตานั่นด้วย ไม่แปลกที่พวกคนใช้จะต้องระวังความปลอดภัยของหนูดาไว้ก่อน เพราะกลัวว่าเธอจะลงมือทำร้าย รังแกอะไรหนูดาอีก

“ฉันแต่งงานเข้ามาเป็นภรรยาของคุณกฤษแล้ว ลูกของเขาก็เหมือนลูกของฉันเหมือนกัน ป้ามีปัญหาอะไรเหรอคะ”

“มะ…ไม่ใช่อย่างนั้นนะคะ” ป้าแหม่มตกใจ กลัวว่าคุณผู้หญิงจะโกรธ

“ช่างเถอะป้า สายมากแล้ว ป้าพาหนูดาไปอาบน้ำแต่งตัวที”

“ค่ะคุณผู้หญิง” ป้าแหม่มเดินไปหาเด็กน้อย เธอมองมือเล็กที่ยังคงจับมือของพริมโรสไว้แน่น ไม่ยอมปล่อย ดูท่าคุณหนูจะขาดความอบอุ่นมนาน แม่ก็ไม่เคยเห็นตั้งแต่เกิดมา “คุณหนูคะ ไปอาบน้ำกับป้านะคะ”

เด็กน้อยเงยหน้าขึ้นมองพริมโรส ส่งสายตาอ้อนวอน ดึงมือของเธอเบาๆ “มามี้สัญญากับหนูดา ว่าจะอยู่ทานข้าวกับหนูดาจริงๆ นะคะ”

เธอจับจ้องใบหน้ากลม ดวงตาใสแจ๋วกำลังรอคำตอบจากปากเธอออย่างมีความหวัง แน่นอนว่าเธอไม่ปฏิเสธเด็กน่ารักคนนี้แน่นอน วางมือบนศีรษะของเด็กน้อย “มามี้จะรอนะคะ”

“หนูดารักมามี้….”

“มามี้ก็รักหนูดาค่ะ”

“เย้!....”กำปั้นน้อยยกขึ้นดีใจ เด็กสาววิ่งเข้าไปในห้องพร้อมป้าแหม่ม มือน้อยเกาะขอบประตูไว้ แก้มป่อง เลื่อนใบหน้าชะโงกออกมาข้างนอก “มามี้….”

ดวงตาใสแจ๋วกำลังจะร้องไห้เครือ เอาแต่จ้องมองเธอไม่หยุด เด็กสาวไม่อยากจากตรงนี้ไปเลย กลัวว่าเธอจะเปลี่ยนใจไม่ต้องการเธออีก

เธอมองแววตาคู่นั้นที่โผล่ออกมา รับรู้ได้ถึงความเจ็บปวด เธอรู้ดีว่าหนูดาต้องเจออะไรมามากมาย เธอขาดความอบอุ่น ตั้งแต่เกิดมาแม่ที่แท้ของเด็กสาวก็เสียไปเพราะอุบัติเหตุตั้งแต่เด็กคนนี้ยังจำความไม่ได้

ไม่รู้ว่าเธอจะส่ง เลี้ยงดูเด็กคนนี้ได้ไปไกลแค่ไหน แต่เธอไม่ยอมให้ชีวิตอันสดใสของหนูดาต้องมีแต่เรื่องน่าทุกข์ใจแบบนี้แน่นอน

เธอระบายยิ้มกว้าง ไม่ต้องพูดหนูดาก็เข้าใจความหมายทันทีรีบยิ้มตอบ

“อื้อ….”

“คุณหนูคะ ไปอาบน้ำแต่งตัวได้แล้วนะคะ”

“ค่ะป้าแหม่ม วันนี้แต่งตัวหนูดาให้สวยๆ เลยนะคะ หนูดาอยากให้มามี้รัก”

ป้าแหม่มรู้สึกจุกอยู่ในลำคอ ดวงตาร้อนผ่าว กล่าวออกมาเป็นคำพูดไม่ออก มันตื้นตันแน่นตื้ออยู่ในปอด ‘โถ่คุณหนู’

หวังว่าคุณผู้หญิงจะเปลี่ยนแปลงและดีกับคุณหนูจริงๆนะ เธออดสงสารคุณหนูไม่ได้ ที่ต้องเห็นคุณหนูมานั่งร้องไห้เสียใจทุกวันแบบนี้เพราะต้องการแม่แบบเด็กๆ คนอื่น คุณผู้ชายเองก็ไม่ค่อยกลับบ้าน เวลาว่างก็ไม่ค่อยจะมีให้ พอได้เห็นเด็กสาวมีความสุขกลับมาร่าเริงได้ เธอรู้สึกตื้นตันแทบจะร้องไห้พรั่งพรูออกมา