2/2 ฉันจะเล่นบทบาทแม่เลี้ยงที่ดีเอง

“ไม่ได้นะคะ….!.”

“ทำไมป้าแหม่ม ทำไมฉันจะไปไม่ได้”

“เอ่อ…คุณผู้ชายสั่งป้าไว้ค่ะ ว่าห้ามให้คุณผู้หญิงเข้าใกล้คุณหนูดาเด็ดขาด ขืนทำแบบนั้น คุณผู้ชายมาเจอเข้า จะเป็นคุณผู้หญิงที่ถูกว่าเอานะคะ”

“ไม่เป็นอะไรหรอกป้า” โผล่หน้ามาสิ เธอจะบ่นให้ มีลูกแล้วยังไม่รู้จักกลับบ้านกลับช่องอีก แล้วแบบนี้เด็กจะไม่รู้สึกขาดความอบอุ่นได้ยังไง

วัยนี้กำลังรับรู้ กลัวว่าถ้าเห็นนิสัยด้านไม่ดีเข้า โตไปจะเอาเป็นแบบอย่างเข้าสักวัน เธอไม่มีทางให้หนูดามีชะตากรรมแบบนั้นหรอก

“เดี๋ยวค่ะ ถ้าคุณผู้หญิงจะไปหาเรื่องคุณหนูดาอีก ก็ตีป้าให้ตายตรงนี้เถอะค่ะ อย่าทำอะไรคุณหนูเลย เธอยังเด็ก”

เธอชะงักกึก จริงสิ ขืนเธอไปหาหนูดาตอนนี้ ไม่รู้จะมีสภาพหลังจากนี้แบบไหนท่าได้เห็นเธอ เด็กที่ถูกแม่เลี้ยงทุบ ตี ทุกวันจะทำใจ ยอมรับเธอได้เหรอ มีแต่จะกลัวเธอเข้าไปใหญ่ คิดได้แล้วก้ยืนถอนหายใจ “ช่างเถอะ ฝากป้าไปดูหนูดาละกัน ฉันจะรอทานข้าวด้านล่าง”

“ค่ะคุณผู้หญิง” ป้าแหม่มถอนหายใจ

เธอเดินลงบันได ประตูสีชมพูถูกเปิดออก มาพร้อมใบหน้ากลมเล็กอวบอิ่ม ในมือกอดตุ๊กตากระต่าย ขยี้ดวงตาคล้ำที่นอนร้องไห้ทั้งคืน “มามี้….ฮือ…มามี้มาหาหนูดา หนูดาอยากกอดมามี้”

มือเล็กจับขอบประตู เด็กสาวทำปากยู่จะร้องไห้ จ้องพริมโรสกล้าๆ กลัวๆ

เสียงเล็กใสราวกับกระดิ่งดึงสติให้พริมโรสหันกลับไปมองบนชั้นสอง เด็กคนนี้เรียกเธอเหรอ

หัวใจของเธอสั่นไหว มองใบหน้าของเด็กน้อยปนเปื้อนไปด้วยน้ำตา แต่ยังคงความน่ารักน่าชังไว้อยู่ ‘น่ารักขนาดนี้ ทำร้ายลงได้ไงกัน’

เธอเดินหันหลังกลับไปยืนหน้าประตู ก้มใบหน้ามองเด็กน้อยเนื้อตัวสั่นเทา กำลังกอดตุ๊กตากระต่ายไว้แน่น พลันทำให้หัวใจเธอบีบรัดรุนแรง

ใบหน้าที่ยังคงดุกลับระบายยิ้มผ่อนคลาย เธอนั่งลงต่ำเทียบเท่ากับเด็กน้อย เช็ดคราบน้ำตาออกจากพวกแก้มกลมน้อยๆ “หนูดาตื่นแล้วเหรอคะ”

“อะ….อื๊อ…หนูดาจะเป็นเด็กดี มามี้ไม่โกรธหนูดาแล้วใช่ไหม” เด็กสาวยกกำปั้นน้อยๆ เช็ดน้ำตาออกจากพวงแก้ม เม้มปากแน่น

“มามี้ไม่ได้โกรธหนูดา ไม่เป็นไรนะ มามี้สัญญาว่าจะไม่ทำร้ายหนูดาแล้ว” เธอแทบข่มน้ำตาเอาไว้ไม่อยู่ มองร่องรอยช้ำเป็นจ้ำตามแขน เนื้อตัวของเด็กสาว กำมือแน่น ทำไมเด็กคนหนึ่งต้องมาเจออะไรแบบนี้ด้วย

“อื้อ….หนูดาขอกอดมามี้ได้ไหม”

“อือ”

พริมโรสเข้าไปกอดเด็กสาวไว้ในอ้อมกอด เธอลูบศีรษะน้อยๆ รับรู้ได้ถึงน้ำตาที่กำลังหยดใส่เสื้อผ้าของเธอ เธอไม่ได้ผลักออก หรือรังเกียจหนูดา ตอนนี้เธอรู้สึกเจ็บปวดที่ต้องมาเห็นเด็กน้อยไม่รู้ประสีประสาต้องมาเจออะไรแบบนี้ตั้งแต่เด็ก

“มามี้ขอโทษ…หนูดาเป็นเด็กดี มามี้จะไม่ตีหนูดาอีก”

“อื้อ….”

ป้าแหม่มตกใจไม่เชื่อสายตาตัวเองขยี้ตาแล้วขยี้อีก ‘ค…คุณผู้หญิงกอดคุณหนู…..!”