2/1 ฉันจะเล่นบทบาทแม่เลี้ยงที่ดีเอง

“นี่…นี่…ป้าอิ๋ว ได้ยินเสียงคุณพริมโรสกรี๊ดเมื่อกี้ปะ ฉันว่าวันนี้ต้องมีเรื่องไม่ดีเกิดขึ้นแน่นอนเลย ว่าแล้วทำไมหนังตาฉันมันกระตุกตั้งแต่เช้า”

“เบาๆ หน่อย คราวที่แล้วแกไม่เข็ดหรือไง ระวังคุณผู้หญิงมาได้ยินเข้าจะโดนทำโทษอีก”

บัวคิดแล้วก็ขนลุกตั้งกรู ลำตัวแข็งทื่อหนาวสั่น ยิ่งนึกถึงวันที่ถูกผู้หญิงคนนั้นมาได้ยินเธอนินทาลับหลังเข้า ถูกลงโทษกดหัวให้กินข้าวที่ตกไปกับพื้นที่ผู้หญิงคนนั้นเอารองเท้าเหยียบ ให้เธอคลานเข้าไปกินเหมือนสุนัขด้วยแล้ว ของเหลวในร่างกายก็มากระจุกร้อนรุ่มอยู่ที่ปากจนเธอแทบสะอิดสะเอียน คิดแล้วก็แทบวิ่งไปอาเจียน

“อ้าว…อ้าว….อีบัว”

หญิงสาวสูดหายใจ ขากน้ำลายในลำคอทิ้งลงในอ่าง มองขึ้นไปบนชั้นสองของบ้าน เธอไม่ชอบผู้หญิงคนนี้นับตั้งแต่วันแรกที่เข้ามาในบ้านสักนิด ก่อความวุ่นยวายเป็นประจำ ยังทำตัวน่ารำคาญ โวยวาย และที่สำคัญชอบทำร้ายคุณหนูดาอีก “ฮึ!....ยังไงฉันก็ไม่ยอมเคารพผู้หญิงคนนั้นหรอก ทำตัวต่ำแบบนี้ สักวันเถอะฉันขอให้ยัยผู้ดีตีนแดงนั่นชีวิตพังพินาศ สาธุ”

“พอๆ….เลิกนินทาได้แล้ว ขืนคุณผู้หญิงมาได้ยินเข้าระวังปากแกดีๆ เถอะ รีบๆ เอาอาหารพวกนี้ไปตั้งได้แล้ว อีกไม่นานคุณหนูดาก็จะตื่น ส่วนคุณผู้หญิงเธอไม่ชอบกินอาหารด้านล่าง อย่าลืมยกอาหารพวกนี้ไปให้เธอที่ห้องด้วย”

“จ๊ะป้าแหม่ม….” เธอหันยิ้มๆ เดินไปยกอาอาหารในห้องครัวที่วางไว้ออกไปข้างนอก เธอชะงัก ตัวสั่น ไม่คิดว่าคุณพริมโรสจะมายืนอยู่ตรงนี้

มือไม้ไร้เรี่ยวแรง จนจานในถาดตกหล่นพื้น แตกกระจาย บัวได้สติรีบคุกเข่าก้มหัวทันที “คะ….คุณพริมโรส ขอโทษค่ะ”

ป้าแหม่ม…ป้าอิ๋วได้ยินเสียงเดินมาข้างนอกทันที

“คุณผู้หญิง!!!....”

น้ำขิงตอนนี้อยู่ในร่างพริมโรส เธอกวาดสายตามองไปรอบๆ ไม่มีใครกล้าเงยหน้าขึ้นมาสบตาเธอสักคน ก็แน่ล่ะสิ เล่นบทร้ายขนาดนั้น ใครบ้างจะไม่รังเกียจผู้หญิงแบบเธอ

เธอเดินถอนยหลังออกจากเศษกระเบื้องที่แตก โบกปัด “ฉันไม่เป็นอะไร เธอลุกขึ้นเถอะ”

บัวเก็บน้ำตาร่วงไม่อยู่ ตัวสั่นเทา เธอกลัวว่าจะถูกสั่งให้ทำอะไรแผลงๆ อีก ใครก็รู้ว่าถ้าทำให้พริมโรสโมโหขึ้นมา จะถูกลงโทษ แต่การลงโทษนั้นรุนแรง ทำกับพวกสาวใช้ในบ้านไม่เหมือนคนด้วยซ้ำ บางคนถูกทำร้ายไม่ไหวก็ต้องลาออกกันไป จะทนอยู่ได้ก็มีแค่ป้าแหม่ม ป้าอิ๋ว และเธอ

“บะ…บัวขอโทษค่ะ บัวไม่กล้าแล้วค่ะ” เธอลุกขึ้นยืน ก้มหน้าลง หลุบตาต่ำ น้ำตาไหลหยดตกลงที่พื้น ด้วยความกลัว

พริมโรสไม่รู้จะปลอบใจเด็กตรงหน้ายังไงดี เท่าที่ดูเด็กคนนี้ยังอายุไม่ถึงยี่สิบ

“ช่างเถอะ มีอะไรไปทำก็ไป”

“ขอบคุณค่ะ”

ป้าแหม่มสั่งให้ป้าอิ๋วพาบัวกลับเข้าไปในห้องครัว ตรงนี้เธอจะรับมือเอง

“ต้องขอโทษด้วยค่ะ คุณผู้หญิง เดี๋ยวป้าให้คนมาเก็บกวาด ตักอาหารขึ้นไปให้ใหม่นะคะ”

“ไม่ต้องหรอก ฉันจะทานข้างล่างนี่แหละ” เธอกวาดตามองไปรอบๆ “หนูดา คุณกฤษล่ะตื่นหรือยัง”

“เอ่อ….คือว่า เมื่อคืนนี้”

“ทำไม….เมื่อคืนมีอะไร”

“คุณผู้ชายยังไม่กลับบ้านเลยค่ะ ส่วนหนูดาตอนนี้ เธอน่าจะหลับอยู่ในห้องนอน”

ยังไม่กลับบ้าน?.....เช้าขนาดนี้ยังไม่โผล่หัวมาอีก ทำไมชีวิตสาวโสดอย่างเธอต้องมาเจอกับผู้ชายแบบนี้ด้วย ช่างเถอะ ไม่ใช่เรื่องของเธอสักหน่อย ขอแค่เธอมีชีวิตรอดต่อไปก็นับว่าดีแล้ว

เธอพยักหน้า เดินขึ้นไปบนชั้นสองทันที

ป้าแหม่มตกใช้รีบเดินตามหลังไปทันที “คุณผู้หญิงจะไปไหนคะ”

“ฉันจะไปดูหนูดาสักหน่อย”