1/2 ทะลุมิติมาเป็นนางร้าย

ป้าแหม่ม อายุห้าสิบปี เป็นคนเก่าแก่ของที่นี่ ตั้งแต่รุ่นพ่อแม่ของกฤษ นับที่พ่อแม่ของกฤษเสียไป เธอก็คอยเลี้ยงดูกฤษเสมอมา นับว่าเป็นคนที่กฤษให้ความเคารพคนหนึ่ง

เสียงเคาะภายนอกดึงสติให้ตกใจ เธอออกมาจากภายในห้องแต่งตัวเดินไปเปิดประตูให้คนข้างนอก หญิงสาวสำรวจคนตรงหน้า เป็นหญิงมีอายุพอควร แต่ป้าคนนี้เป็นใครล่ะ ทำไมความทรงจำเดิมของผู้หญิงคนนี้ไม่มีอยู่เลย

“ป้ามีอะไรคะ….” ถือว่าเล่นตามน้ำไปก่อน

“เอ่อ….ป้าได้ยินเสียงคุณผู้หญิงดังจนไปถึงชั้นล่าง กลัวว่าจะเกิดอะไรขึ้นอีก”

คุณผู้หญิง?.....แสดงว่าร่างที่เธอมาอยู่แต่งงานแล้วงั้นเหรอ ตายล่ะ!

“ไม่มีอะไรหรอก ฉันแค่นอนละเมอนะ”

“ถ้าคุณผู้หญิงไม่เป็นอะไรแล้ว ป้าแหม่มขอไปจัดโต๊ะอาหารเช้าให้หนูดาก่อนนะคะ”

เธอพยักหน้า….เดินหันหลังกลับ

‘เดี๋ยวนะ!....ฉันไม่ได้หูฟาดไปใช่ไหม’

เธอรีบหันกลับมารั้งคนตรงหน้าทันที “เดี๋ยวป้า!...อย่าพึ่งไป”

ป้าแหม่มก้มใบหน้าลง เพราะไม่กล้าจ้องหน้านายหญิง เหมือนครั้งก่อนๆ เพราะใครที่เข้ามาอยู่ที่นี่ต่างรู้ดี หากขัดคำสั่งนายหญิงของบ้านหลังนี้จะเจออะไรตามมา

“คุณผู้หญิง มีอะไรจะสั่งป้าคะ”

“เมื่อกี้ป้าเรียกตัวเองว่าอะไรนะ นะ…หนูดาไหน”

ป้าแหม่มเงยหน้ามองพริมโรสงุนงง สงสัย คุณผู้หญิงดื่มเหล้าเมา ตื่นขึ้นมาลืมไปหมดแล้วไง “ป้าแหม่มค่ะ…ส่วนหนูดาคือลูกของคุณกฤษสามีของคุณผู้หญิงไงคะ”

“ห้ะ!.....”

เธออ้าปากค้าง ตาโต บ้าไปแล้ว บ้าไปแล้วแน่ๆ เธอจะเข้ามาอยู่ในนิยายเรื่องที่เธอพึ่งอ่านได้ยังไงกัน

“คุณผู้หญิงเป็นอะไรหรือเปล่าคะ”

“มะ…ไม่มีอะไร ป้ามีอะไรก็ไปทำเถอะ”

“ค่ะ”

เธอรีบเดินเข้าไปในห้องปิดประตูลง เธอสติแทบแตก หันไปมองตัวเองที่สะท้อนในกระจก ใช่แล้ว เธอแค่ฝัน เธอตบใบหน้าตัวเองหลายที จนเป็นรอยแดง มันไม่ใช่ความฝันแต่เป็นจริงต่างหาก

“ซวยแล้วไง!...บ้าเอ๊ย ทำไมฉันต้องเข้ามาอยู่ในร่างนางร้ายของยัยนี่ด้วย!”

ชีวิตในโลกก่อนเป็นพนักงานทำงานหงกๆ หาเงินใช้ชีวิตลำบากไม่พอใจหรือไง พระเจ้าถึงกลัวเธอสบายเกินหน้าเกินตา ส่งเข้ามาในนิยายที่ต้องมีชีวิตรันทดในตอนจบแบบนี้อีก เฮ้อ!....ให้คนอย่างเธอใช้ชีวิตดีๆ บ้างไม่ได้หรือไงกัน

เท่าที่ดูตอนนี้เนื้อเรื่องกำลังเพิ่งเริ่มต้น พริมโรสแต่งกับกฤษ มาเพื่อผลประโยชน์ทางธุรกิจเท่านั้น เขาไม่เคยแตะต้องสัมผัสตัวผู้หญิงคนนี้สักครั้ง แม้ว่าเธอจะพยายามอ่อยแค่ไหน แน่นอนว่าเขาไม่ชอบเด็กใจแตกตั้งแต่อายุสิบสี่อย่างพริมโรสที่สร้างเรื่องฉาวโฉ่ ใครบ้านไม่รู้กิตติศัพท์ในเรื่องฟอนเฟะของผู้หญิงคนนี้ ตอนนี้เธอก็เข้าอายุ ยี่สิบเจ็ด ตรงกับอายุของเธอพอดี นึกไม่ถึงว่าตานั่นจะปล่อยนางร้าย ที่หุ่นเซี๊ยะน่าเจี้ยะไปหมดขนาดนี้รอดมือไปได้….ตั้งแต่แต่งเข้ามาก็ไม่เคยแตะต้องเนื้อตัวเธอเลยสักครั้ง ใช่ว่านางร้ายจะใช่ย่อยควงผู้ชายไม่ซ้ำหน้า เพราะแบบนี้ใช่ไหม ใครๆ ถึงไม่ชอบเธอ

ช่างเถอะ เธอไม่ได้สนใจเขาสักหน่อย ที่เธอสนใจคือหนูดาต่างหาก ก่อนที่เรื่องราวจะถึงขั้นนั้น เธอตั้งหยุดตานั่นไม่ให้ทำเรื่องชั่ว ก่อนที่ภัยจะมาถึงตัวแน่นอน

น้ำขิงเดินไปเดินภายในห้องหลายตลบ เธอขยี้ผมตัวเองจนยุ่งเหยิง สภาพดูไม่ได้ นี่เธอต้องทนอยู่ในนิยายห่วยๆ ที่เธออ่านต่อไปหรือไง

“โอ๊ย!!!...ไม่รู้ด้วยแล้ว…อื้อ” เธอกำมือแน่น มองไปรอบๆ ไหนๆ ก็กลับไปไม่ได้แล้ว ใช่ว่าเธอจะเปลี่ยนเนื้อเรื่องที่จะเกิดขึ้นข้างหน้าไม่ได้

“ยังไงฉันก็ไม่ยอมติดโรคตายเพราะนอนกับผู้ชายไปทั่วแน่นอน!....พริมโรสไหนๆ ชีวิตนี้เธอก็เป็นของฉันแล้ว ฉันไม่มีทางใช้ชีวิตเฮงซวยแบบเธอเด็ดขาด! ชีวิตหนูดาต่อจากนี้ ฉันจะเป็นแม่เลี้ยงที่ดีของเด็กน้อยคนนั้นเอง!”