1/1 ทะลุมิติมาเป็นนางร้าย

“นิยายอะไรเนี่ย ฮือๆ ตอนจบมันก็มีความสุขอยู่หรอก แต่ฉันสงสารหนูดา ครอบครัวแตกแยกไม่พอ ยังโดนแม่เลี้ยงคอยทำร้ายอีก ธุรกิจพ่อล้มละลาย พ่อถูกจับข้อหาพยายามฆ่าคนถึงชีวิต กี่ปีไม่รู้จะออก ส่วนคนไม่รู้อีโหน่อีเหน่ต้องมารับกรรมถูกส่งไปอยู่สถานเลี้ยงเด็กกำพร้าเหรอ”

เธอปิดหนังสือนิยายลงหยิบทิชชูข้างๆ โต๊ะขึ้นมาเช็ดน้ำมูก น้ำตา ทั้งสนุก ทั้งเศร้า จะเกลียดก็เกลียดฝั่งตัวโกง แต่แอบสงสารลูกของตัวโกงที่ต้องมาพบจุดจบที่น่าเวทนาไปด้วย

ไหนไรต์บอกว่าตอนจบ จบสุขนิยม จบดีก็จริงอยู่ แต่ไม่คิดจะให้นักอ่านอย่างเธอพักตับไตเลยหรือไง

“อื้อ!...หากฉันเปลี่ยนแปลงอะไรได้ล่ะก็ ฉันจะไม่ยอมให้เรื่องพวกนี้เกิดขึ้นกับหนูดา เด็กน้อยที่น่าสงสาร ไม่รู้ประสีประสาคนนี้เด็ดขาด”

เธอปานิยายลงพื้น จัดให้นิยายนี้เป็นเรื่องที่เธอไม่ชอบที่สุด และไม่คิดจะหยิบมันมาอ่านอีก ก็แน่ล่ะสิ ใครใช้ให้ยัยนักเขียนตัวดี เขียนหนูน้อยคนนี้มีชะตากรรมน่าสงสารกันล่ะ

น้ำขิงปีนี้อายุ 27 ปี เธอเป็นเพียงพนักงานบริษัทเล็กๆ ชีวิตโสด….ไม่เคยมีแฟน วันๆ นอกจากทำงานก็กลับมาอ่านนิยายในห้อง เก็บผู้ชายในนิยายเอาไปฝัน….เรื่องนี้เธอถนัด

ตกกลางคืนวันนี้เธอรีบเข้านอนเร็วกว่าทุกที เพราะวันนี้เธอมีอาการปวดหัวกับนิยายที่เธออ่านไปเมื่อกลางวัน จนไม่รู้เลยว่าตอนนี้กำลังเกิดลำแสงประหลาดจากนิยายที่เธอโยนทิ้งไปสว่างวาบไปทั่วห้องนอนของเธอ…..

ตึ้ด….ตึ้ด…ตึ้ด

เสียงนาฬิกาปลุกบนหัวเตียงดังไปทั่วบริเวณรอบห้อง ซ้ำๆ ปลุกให้ร่างที่นอนอยู่บนเตียง ค่อยๆ เปิดเปลือกตาตื่นขึ้นมา เธอมองภาพที่กำลังปรากฏในสายตาพร่ามัว จนเริ่มปรับระดับได้

ตอนนี้เองเธอรู้สึกมึนหัวไปหมด กลิ่นเหล้ารุนแรงติดย้อมกายเธอจนต้องยกมือปิดจมูก

‘กลิ่นเหล้า?’

เธอขมวดคิ้ว หันตัวมองไปรอบๆ ลำตัวแข็งทื่อ ดวงตาลุกวาว ดึงสติหลุดหายไปกลับมา ตอนนี้ห้องที่เธออยู่เทียบเท่าไม่ได้กับห้องพักเล็กๆ ของเธอด้วยซ้ำ

“ฉัน…ยะ..อยู่ที่ไหน?.....”

เธอส่ายศีรษะลุกขึ้นจากเตียงเดินไปรอบๆ ห้อง จนมาหยุดอยู่ที่ห้องเสื้อผ้าขนาดใหญ่ ที่มีกระจกติดรอบด้านพอให้เธอได้เห็นหน้าค่าตาตัวเองตอนนี้

“ตายห่า!!!....นะ….นี่ใคร”

เธอยกมืออุดปาก เบิกตากว้างตะลึง มองผู้หญิงที่กำลังสะท้อนอยู่ในกระจกตอนนี้ หัวใจเต้นระส่ำไม่เป็นจังหวะ

ตึกตัก ตึกตัก

สวย…สวยยิ่งกว่าดาราอีก ผู้หญิงคนนี้เป็นใครกัน เธอกะพริบตาปริบๆ มองไปรอบๆ หันกลับมามองตัวเองในกระจกอีกครั้ง แขนขาเธอไร้เรี่ยวแรงแทบล้มทั้งยืน

“ซะ…ซวยแล้วไง!!!...” เธอขยับใบหน้าเข้าใกล้กระจก บีบหน้าตาตัวเอง ใช่…แน่นอนว่าเธอไม่ได้ฝัน แต่ไปทำอีท่าไหนถึงมาอยู่ในร่างของผู้หญิงคนนี้ได้กัน

แม่เจ้าโว้ย!!!…นี่ยิ่งกว่าถูกรางวัลที่หนึ่งซะอีก

เธอมองรูปร่างตัวเองที่สะท้อนในกระจก ใส่ชุดเดรสกระโปรงยาวสีดำรัดรูป แหวกหน้าอกขนาดใหญ่ ข้างหลังเปิดเว้าโค้งโชว์สรีระสวยงาม ผู้หญิงคนนี้ไม่เป็นดาราท่านหนึ่ง ก็ต้องเป็นนางแบบแน่ๆ แต่ว่าเป็นใครกันละ สวยขนาดนี้เธอจะไม่รู้จักได้ยังไงกัน

เธอละสายตาจากเงาในกระจก เดินไปตามทางยาว ข้างๆ เป็นเสื้อผ้าแบรนด์หรูที่ชาตินี้ก็ไม่มีวันได้ใช้ เธอหยิบนาฬิกา เครื่องประดับ ตุ้มหู ขึ้นมาดู ไม่กล้าจับแรงเพราะกลัวถลอก เป็นรอย ราคาแต่ละอย่างไม่ใช่เล่นๆ ด้วยซ้ำ ขืนเธอเผลอไปทำตกเข้า ชาตินี้ทั้งชาติต่อให้ทำงานใช้หนี้ก็คงไม่หมด

“คุณผู้หญิงคะ…คุณผู้หญิง…เป็นอะไรไปหรือเปล่าคะ แหม่มได้ยินเสียงคุณร้องเสียงดัง เกิดอะไรขึ้นเหรอคะ”