ตอนที่ 9 โชคดีกว่านี้ไม่มีอีกแล้ว

ใบหม่อนรีบสาวเท้าเข้าไปหาเจ้าสิ่งนั้นทันที อ่ามันจะใช่หรือเปล่าแต่เท่าที่ศึกษาจากตำราและที่ผ่านๆ มาดอกสีส้มแบบนี้ มันน่าจะใช่แล้วล่ะ ขุดดูก็รู้แล้วใช่หรือไม่ใช่ ใบหม่อนลงมือขุดอย่างระมัดระวังโดยใช้มีดปลายแหลมที่นำมาด้วยขุด ยิ่งขุดลงไปนางก็ยิ่งแน่ใจ นี่มันโสมซีซานเชียวนะอายุเท่าไหร่ข้าไม่รู้แต่ที่รู้ๆ ข้าจะมีเงินแล้วนางขุดขึ้นมาโสมป่าหรือโสมซีซาน หัวใหญ่อวบอ้วนรากไม่มีการเสียหายนางหาใบไม้มาห่อโสมอย่างระมัดระวัง จากนั้นก็มองหาอีกเผื่อจะเจออีกสักต้นสองต้นจะได้มีเงินสร้างบ้านเสียที

ชีวิตตอนนี้นับว่าดีขึ้นมานิดหน่อย นิดหน่อยจริงๆ อย่างน้อยๆ ก็มีข้าวกินอิ่มท้องกับข้าวก็หาเอาตามป่ายังดีที่นางใฝ่รู้ไม่เช่นนั้นหากนางไม่รู้อะไรเลยและถูกส่งมาที่นี่ก็คงแย่จนอยากตายรอบสองเลยทีเดียว นางเดินหาบริเวณรอบๆ นี้และเจอโสมอีกสองต้นนางขุดออกมาแล้วใช้ใบไม้ห่ออย่างระมัดระวังจากนั้นจึงได้ออกจากป่ามุ่งหน้าเดินกลับบ้านทันที

ใบหม่อนมุ่งหน้าออกจากป่าโดยนางเดินผ่านป่าที่มีลำธารไหลผ่านเมื่อมาถึงนางก็ลงไปในลำธารเพื่อหาหอยมุกทันที เงินที่ได้มาวันนี้ยังไม่พอ ที่จะสร้างบ้านหลังใหม่ได้นางเองไม่สามารถทิ้งลูกๆ เข้าป่ามาเป็นเวลานานได้ คงต้องค่อยๆ หาและค่อยเป็นค่อยไป ตอนนี้ครอบครัวไม่ได้ลำบากมากมายเท่าตอนก่อนที่นางจะทะลุมิติมา นี่ถ้าหัสนัยกับวิชัยรู้ว่าใบหม่อนทะลุมิติมามีลูกมีสามีเพื่อนสนิทของนางจะคิดยังไง กับคนที่ไม่เคยมีแม้กระทั่งแฟนเช่นเธอ

ใบหม่อนงมหาหอยมุกอยู่ไม่นานก็ได้หอยมุกมาอีก 3 ตัวจึงได้รีบกลับบ้านเพราะกลัวลูกๆ จะตื่น แฝดพี่ทั้งสองคนน่ะไม่เท่าไหร่อย่าให้เพลิงกัลป์ตื่นมาไม่เจอแม่ร้องบ้านแตกจริงๆ เมื่อเดินมาถึงบ้านและก็เป็นอย่างที่คิดไว้เพลิงกัลป์กำลังร้องไห้เสียงดังลั่น คิมหันต์เองทั้งกอดทั้งปลอบแต่เจ้าก้อนก็ไม่มีทีท่าจะสงบเลย จนใบหม่อนกลับถึงบ้านรีบล้างมือเปลี่ยนเสื้อผ้าถึงได้เอาเจ้าก้อนเข้าเต้าเจ้าก้อนถึงได้เงียบ

“ท่านพี่เอาตะกร้าเห็ดไปเก็บในบ้านด้วยเจ้าค่ะ”

“ได้ๆ พี่จะเอาไปเก็บให้ แหมลูกสามพอแม่เจ้ามาแล้วเงียบเลยนะ แบบนี้พ่อก็น้อยใจนะนี่”

“ท่านพี่ลูกยังเด็กเจ้าค่ะ หิวก็ร้องเป็นปกติใครใช้ให้ท่านพี่ไม่มีนมให้ลูกกินล่ะเจ้าคะ”

คิมหันต์ยกตะกร้าเข้าบ้านพร้อมกับได้รับแจกค้อนจากเมียรัก ใบหม่อนได้แต่บอกกับลูกน้อยว่าให้เป็นเด็กดีเลี้ยงง่ายๆ ไม่งอแงนางไม่รู้ หรอกว่าลูกของนางเข้าใจหรือไม่

“นี่แม่จะตั้งชื่อเล่น ให้พวกเจ้าดีหรือไม่จะได้เรียกง่ายๆ ต่อไปพี่ใหญ่เจ้าชื่อต้าเป่า พี่รองชื่อเอ้อร์เป่าส่วนเจ้าชื่อเสี่ยวเป่าดีหรือไม่ เอาไว้เรียกแค่ในครอบครัวเราไงดีหรือไม่”

“แอ๊” พอท่านแม่พูดจบก้อนแป้งน้อยก็ตอบรับพร้อมยิ้มโชว์เหงือกแดงแจ๋ หัวใจใบหม่อนอ่อนยวบใครจะบอกว่านี่ไม่ใช่ลูกของนางไม่ได้ ในเมื่อนางมาถึงก็กำลังเบ่งเจ้าพวกนี้ออกมา ใบหม่อนให้นมลูกอย่างมีความสุข เมื่อก้อนแป้งทั้งสามอิ่มหนำสำราญแล้วก็หลับทันที

“ท่านพี่ ห้องเก็บของเสร็จแล้วหรือเจ้าคะทำไมเสร็จไวจังล่ะ”

“เสร็จแล้วล่ะไม่มีอะไรยาก ไม้ไผ่เรามีพี่แค่ทำส่วนหลังคาและผนังก็ใช้ไม้ไผ่ทำน่ะไม่มีอะไรยาก”

“เจ้าค่ะ ท่านพี่เจ้าคะ วันนี้ข้าไปเจอสิ่งนี้มาเจ้าค่ะตอนที่กลับจากเก็บเห็ด”

“อะไรหรือใบหม่อน”

“นี่เจ้าค่ะสิ่งนี้ข้าไม่รู้ว่ามันจะมีราคามากน้อยเท่าใด” ใบหม่อนยื่นห่อใบไม้ให้สามี เมื่อเขาเปิดออกดูถึงกับตกใจร้องเสียงหลงจนอนันต์วิ่งหน้าตั้งเข้ามาในบ้านเพราะตกใจเสียงร้องของน้องชาย

“นี่มัน นี่มันเจ้าไปเจอมาจากที่ใด ไม่ใช่เจ้าเข้าไปในป่าลึกหรอกนะ”

“ท่านพี่เบาๆ เจ้าค่ะเดี๋ยวลูกจะตกใจร้องไห้ขึ้นมาอีก”

“คิม เจ้าเป็นอะไรร้องเสียงดังลั่นบ้าน”

“ไม่มีอะไรพี่ใหญ่ข้าแค่ตกใจมากไปหน่อย”

“ตกใจอะไรเจ้าเป็นอะไร หรือเมียกับลูกเจ้าเป็นอะไรหรือ”

“โอ๊ย พอๆๆ เจ้าค่ะ หยุดส่งเสียงดังพวกท่านนี่ ตื่นตูมกันทั้งพี่ ทั้งน้อง”

“สรุปแล้วมีอะไร คิมถึงได้ร้องเสียงดัง”

“ข้าแค่ไปเจอโสมซีซานมา 3 หัว เอาให้ท่านพี่ดูก็เท่านั้นเอง ร้องซะตกอกตกใจ”

“ห๊าาาาาาาาาาาาา ว่าไงน๊าาาาาาาาาาาาาาาาโสมซีซานหรือ”

“โอ๊ยยย พี่อนันต์เดี๋ยวลูกข้าตื่นเจ้าค่ะ”

“แหะๆ ข้าขอโทษ ข้าแค่ตกใจน่ะ” ใบหม่อนอยากจะมองบนใส่พี่ชายสามีและสามีจริงๆ อีกคนก็ซื่อจนเซ่ออีกคนก็หน้ามึน โอ๊ยใบหม่อนล่ะปวดตับ

“พรุ่งนี้ก็เอาเข้าไปขายนะเจ้าคะ แล้วพรุ่งนี้ส่วนของหลังคาบ้าน จะซ่อมเสร็จหรือไม่เจ้าคะท่านพี่ หรือมีตรงไหนที่เสียหายมากหรือไม่”

“พรุ่งนี้น่าจะเสร็จนะ เพราะไม่มีจุดที่เสียหายหนักหลังคามุงทับของเดิมได้เลยหากมีอันไหนที่ชำรุดจนไม่สามารถใช้งานได้แล้วถึงค่อยรื้อทิ้งและเปลี่ยนอันใหม่”

“ดีแล้วเจ้าค่ะหลังจากนี้ ท่านพี่เวลาเอาของป่าไปขายท่านช่วยซื้อเกลือมามากหน่อยนะเจ้าคะเอามากักตุนไว้ พวกเครื่องปรุงเครื่องเทศหรือข้าวสารส่วนอาหารเราค่อยหาจากป่าเอา สัตว์ป่าที่ล่ามาได้เราจะเก็บไว้เป็นเสบียงเอาไว้กินตอนหน้าหนาวเจ้าค่ะ”

“อืมพี่เห็นด้วย เหลือเวลาอีกไม่นานจะเข้าฤดูหนาวแล้วคงต้องรีบกักตุนอาหารและฟืน”

“ท่านพี่ถ่านมีราคาแพงหรือไม่เจ้าค่ะ”

“ถ่านเช่นนั้นหรือ แพงอยู่เหมือนกันเพราะน้อยคนนักที่จะเผาถ่านได้”

“เช่นนั้นหรือเจ้าคะ หรือว่าพวกเราจะลองเผาถ่านดูดีหรือไม่”

“เจ้ารู้หรือใบหม่อนวิธีเผาถ่านน่ะ” อนันต์ถามออกมาด้วยความตื่นเต้น

“ไม่รู้เจ้าค่ะ แต่ข้าอยากลองทำดู”

“อ้าว ข้าก็นึกว่าเจ้าได้รับความรู้เรื่องเผาถ่านมาด้วยเสียอีก” อนันต์พูดออกมาเสียงอ่อย

“เอาไว้ค่อยลองเผาถ่านดูเจ้าค่ะ ได้หรือไม่ได้นั้นคงมีแต่ลองลงมือทำเท่านั้น”

หลังจากมื้ออาหารเย็นต่างแยกย้ายกันไปพักผ่อนเพราะวันนี้เหนื่อยกันมามากแล้ว เช้าวันใหม่แสงอาทิตย์ยังไม่พ้นขอบฟ้าคิมหันต์ถือคบไฟเข้าป่าไปดูกับดักสัตว์ที่ทำไว้และก็มาเก็บเห็ดตรงที่เคยมากับใบหม่อน วันนี้เขาโชคไม่ดีเลย ได้กระต่ายป่ามาแค่ สามตัวเท่านั้นจากนั้นเขาถึงได้มาเก็บเห็ดผึ้งหวานที่เหลือไม่มากแล้วได้เต็มตะกร้าพอดีจึงเดินออกจากป่าและกลับบ้านทันที

วันนี้คิมหันต์จะเข้าไปขายของคนเดียวส่วนอนันต์จะซ่อมหลังคาบ้านรอคิมหันต์กลับมาจากขายของในเมือง อาหารเช้าวันนี้ยังคงเป็นบัวตองที่เข้าครัวเพราะใบหม่อนต้องดูแลเด็กๆ ที่เริ่มงอแง คิมหันต์ไม่อยู่รอทานมื้อเช้า เขาเอาของที่จะนำไปขายทั้งหมดขึ้นวางไว้บนเกวียนอนันต์กลับมาจากเอาปลาออกจากกับดักวันนี้เขาไม่ได้แบ่งปลาไว้ทำอาหารเพราะมีกระต่ายแล้วสามตัว

เมื่อเอาของทั้งหมดขึ้นวางเรียบร้อยแล้วคิมหันต์ขับเกวียนเข้าไปขายของในเมืองทันที เมื่อมาถึงเขานำเห็ดและปลาไปส่งเหลาอาหารของลุงตง วันนี้เห็ดสนเหลืองที่ภรรยาเขาเก็บมามีทั้งหมดถึง 40 ชั่งเลยทีเดียว เห็ดผึ้งหวาน 30 ชั่ง ปลาอีก 20 ตัว รวมเป็นเงิน 75 ทองแดงจากนั้นเขามุ่งหน้าไปยังร้านขายโอสถทันที

“เชิญขอรับไม่ทราบว่าท่านต้องการพบหมอหรือมาซื้อยาขอรับ”

“ข้ามีสมุนไพรมาขายที่ร้านรับซื้อหรือไม่”

“รับขอรับ เชิญด้านในเลยขอรับเดินตรงไปแล้วเลี้ยวซ้ายจะเป็นที่รับซื้อสมุนไพร”

“ขอบคุณมาก”

คิมหันต์เดินมาถึงจุดรับซื้อที่พนักงานบอกเมื่อเขามาถึงก็กล่าวทักทายกับชายชราที่จุดรับซื้อทันที

“สวัสดีผู้อาวุโสขอรับ”

“อืม สวัสดี เจ้ามีอะไรมาขายเช่นนั้นหรือ”

“นี่ขอรับ” คิมหันต์ เอาโสมที่ตอนนี้เปลี่ยนจากห่อใบไม้เป็นห่อด้วยผ้าแทน ให้ชายชราดู เมื่อชายชราเห็นสิ่งที่เขานำออกมา ถึงกับตกใจมาก เพราะเขาไม่เคยเห็นโสมซีซานที่หัวใหญ่ขนาดนี้และยังถูกเก็บมาด้วยสภาพสมบูรณ์มากๆ จะมีบ้างที่ชาวบ้านพบโสมในป่าแต่ก็เป็นเพียงหัวเล็กๆ เท่านั้น จากที่เขาดูทั้งสามหัวนี่น่าจะอายุไม่ต่ำกว่า 50 ปีเลยทีเดียว

“เจ้าได้โสมพวกนี้จากไหนหรือ”

“ภูเขาขอรับ ข้าเป็นพรานป่าย่อมเข้าป่าล่าสัตว์เป็นเรื่องปกติ หรือท่านลุงคิดว่าข้าไปขโมยของผู้ใดมาหรือ”

“เปล่าๆ ข้าไม่ได้หมายความเช่นนั้น ข้าเพียงแต่ตกใจน่ะ เจ้ามีเพียงสามต้นนี่หรือ”

“ขอรับมีเพียงเท่านี้”

“เจ้าเก็บมาสภาพสมบูรณ์และหัวใหญ่มาก จากที่ข้าดูอายุคงจะ 50 ปี เช่นนั้นข้าให้เจ้าหัวละ 2 เหรียญทองเป็นเช่นไร”

“2 ทองกับ 20 เงินขอรับ หากไม่ได้ราคานี้ข้าไม่ขาย”

“ได้ๆ 2 ทองกับ 20 เงิน ทั้งหมดเป็นเงินทั้งสิ้น 6 ทองกับอีก 60 เงิน ถูกต้องหรือไม่”

“ถูกต้องขอรับ เช่นนั้นข้าขอตัวกลับก่อน”

“ได้ๆ หากเจ้ามีสมุนไพรดีๆ อย่าลืมร้านข้าล่ะพ่อหนุ่ม”

“ขอรับข้าไม่ลืมแน่นอน”

คิมหันต์ต้องทำเป็นตีหน้านิ่งทั้งที่ในใจแทบกรีดร้องกับเงินที่ขายสมุนไพรได้วันนี้ จากนั้นเขาก็ไปซื้อข้าวสารอีก 200 ชั่ง และแป้งสาลีอีก 100 ชั่ง เกลือ 20 ชั่ง น้ำตาล 20 ชั่ง ทั้งหมดเขาจ่ายเงินไปถึง 20 ทองแดงเลยทีเดียว ซื้อของครบแล้วเขารีบกลับบ้านทันทีเพราะต้องรีบไปซ่อมหลังคาบ้านในตอนที่เขาขับเกวียนมุ่งหน้ากลับบ้านนั้น เขาสวนกลับเกวียนรับจ้างของหมู่บ้านบนเกวียนนั้นมี น้องสาวต่างแม่ของเขาอยู่จะว่าต่างแม่ก็คงไม่ใช่เพราะนางเป็นลูกติดนางหลี่อันภรรยาใหม่ของท่านพ่อที่ได้มาตอนไปคุ้มกันขบวนคาราวานสินค้าเมื่อ

แปดปีก่อนหลังจากที่ท่านแม่ของเขาตายไปท่านพ่อจึงได้รับนางมาเป็นภรรยาหวังให้นางได้ดูแลบ้านและพวกเขา แต่เปล่าเลยต่อหน้าท่านพ่อนางทำดีกับพวกเขาสองพี่น้องแต่ลับหลังพวกเขาไม่ต่างจากทาสในเรือนหาเงินมาได้เท่าไหร่ก็ต้องมอบให้นางโดยอ้างถึงการแสดงความกตัญญูต่อบิดามารดาเพราะเขาและพี่ชายคือลูกชายคนโตและคนที่สองของบ้าน ส่วนน้องสาวต่างสายเลือดนั้น ต่อหน้าท่านพ่อนางคือสตรีที่อ่อนหวานแต่พอลับหลังนางคือตัวขี้เกียจและมารร้ายสุดๆ

เขาและพี่ชายจะลงมือกับนางก็ไม่ได้เพราะนางเป็นสตรีแถมยังมีอายุแค่ 11 ขวบตอนนั้น เด็กอายุเท่านั้นร้ายกาจได้เพียงนี้ นางคงได้รับการเลี้ยงดูมาเช่นนี้จากมารดาของนาง จนพวกเขาสองพี่น้องแต่งงานมีภรรยา นางหลี่อันก็ไม่เคยนึกชมชอบภรรยาของพวกเขาซ้ำยังรังแกพวกนางอีก พอท่านพ่อออกไปคุ้มกันคาราวานอีกครั้งซึ่งแต่ละครั้งจะไปเป็นเวลาหลายปี นางจึง ถือโอกาสขับไล่พวกเขาออกมาจากบ้านที่บิดามารดาของเขาร่วมกันสร้างมา

ถึงนางจะอ้างว่าพวกเขาต่างมีครอบครัวต้องแยกออกไปสร้างครอบครัวของตัวเองแต่พวกเขาไม่ได้อะไรติดตัวกันมาเลยสักอย่าง ยังดีที่ท่านแม่ของเขาเหลือที่ดินติดเชิงเขาไว้ให้มิเช่นนั้นพวกเขาคงต้องออกไปเร่ร่อนแน่ๆ ในเมื่อนางเห็นเขามีวัวเทียมเกวียนใช้และซื้อข้าวของไม่ช้า นางหลี่อันจะต้องมาก่อกวนที่บ้านของเขาแน่ๆ และคงให้ลูกเขยของนางมาแย่งชิงข้าวของบ้านเขาอย่างที่เคยเป็นมาแต่ครั้งนี้เขาคงต้องตอบโต้ให้หนักกว่าเดิม

บนเกวียนโดยสารของหมู่บ้านป้าหนิวพูดคุยกับป้าหวินหลังจากคิมหันต์ขับเกวียนสวนไปทางกลับหมู่บ้าน

“นี่นางหวิน นั่นไม่ใช่พ่อคิมรึเขาซื้อเกวียนวัวใช้เองได้แล้ว”

“ซื้อเองได้จะแปลกตรงไหนสองพี่น้องนั่นทั้งขยันขันแข็งทั้งมีฝีมือ ในการล่าสัตว์”

“นั่นสิถึงแม้ตอนแยกบ้านออกมาพวกเขาจะไม่ได้อะไรติดไม้ติดมือมาสักอย่างยังดีที่มีที่ดินสินเดิมของนางชุ่นเหลียนผู้เป็นแม่ทิ้งเอาไว้ให้ไม่เช่นนั้นไม่รู้จะพาลูกเมียไปลำบากที่ไหน”

“นั่นสิ คนบางพวกก็ร้ายยิ่งกว่าปลิงดูดเลือดเสียอีกข้าก็ไม่รู้ว่า ตาเฒ่าศีลจะตาบอดไปถึงเมื่อไหร่”

หลี่อ้ายลูกสาวนางหลี่อันได้แต่นั่งกำมือด้วยความแค้นใจนางไม่อยาก จะต่อปากต่อคำตรงนี้นางยังต้องรักษาภาพลักษณ์ที่ดีเอาไว้ รอก่อนเถอะให้นางกลับมาก่อนจะต้องบอกท่านแม่และสามีของนางจัดการกับพวกกาฝากนั่น นางคงลืมไปว่ากาฝากนั้นมันน่าจะเป็นพวกนางมากกว่า