เปิดระบบรักษา

ร่างบางพยักหน้าพร้อมเช็ดทำความสะอาดแผลเขาต่อ จนคนเจ็บแปลกใจ

“เจ้า…ไม่ตกใจหรือ?” ท่าทางของนางทำเพียงแค่รับรู้แต่ไม่ใส่ใจสักนิดว่า ~ซางจื่อเยวี่ย~นั้น ไม่ใช่ว่าใครก็ค้นพบตัวได้ง่ายๆ

“ให้ข้าตกใจอะไรแผลเจ้าหรือ ใช่!! น่าตกใจจริงๆ หัวธนูที่คาอยู่นี่ข้าจะเอามันออกยังไง!!” ให้เธอผ่าเหรอ!ไม่มีทาง แค่เห็นเลือดก็จะเป็นลมอยู่แล้ว ฝืนใจทำอยู่ตอนนี้เพราะอยากแลกเปลี่ยนที่ซุกหัวนอนนี่ต่างหาก

“ต้องใช้สายพิณค่อยๆขยับออก” คนที่เสียเลือดจนหน้าซีดปล่อยผ่านทุกความสงสัยในตัวนาง ตอนนี้เขาพร้อมหลับตลอดเวลา

“ข้าไม่มี…อะไรที่เจ้าว่านั่นหรอก” แน่นอนหัวลูกศรที่เป็นแฉกยามเข้าไปง่ายกว่าการเอาออกเสมอ

“หากเจ้าไม่ทำก็ปล่อยให้ข้าตายเสีย” นางเงยหน้าขึ้นมองคนพูดรู้ทันทีว่าเขานั้นพร้อมหลับได้ทุกเมื่อ

“ไม่ๆ อย่าตายนะ หากท่านตายข้าคือผู้สงสัยนะไม่เอา การติดคุกในยุคโบราณเช่นนี้เป็นข้าเสียดีกว่าที่ตาย” ซีรี่ที่นางดู มีทั้งคุกขี้ไก่ คุกหลวง คุกเล้าหมู นางไม่อยู่เด็ดขาด

“แล้วแต่เจ้าจะตัดสินใจ” เขาพิงกายลงบนหมอนด้วยความเหนื่อยอ่อน

“เปิดระบบการรักษา” นางลองพูดตามที่เคยได้ยินมิติเอ่ย พบว่าตำราการแพทย์ขึ้นมาในหัวนางมากมาย

“จิตใจตั้งมั่น หยิบยาชา ฉีดที่บาดแผล” เสียงในมิติตอบกลับมา เหมือนมือนางไปเองหยิบทุกอย่างขึ้นมาอย่างไม่ลังเล

“แกะมีดออกมาฆ่าเชื้อ กรีดบนปากแผล ขวา4เซน ซ้าย4เซน” นางทำมันคล้ายกับเป็นมืออาชีพ

“ใช้คีมดึงมันออกมา เขายังไม่รู้สึกเจ็บ” นางรีบทำตามทันที เมื่อดึงหัวศรออกมาได้ทำเจ้าตัวดีใจไม่น้อย

“ออกแล้ว! เจ้ารอดตายแล้ว!” ก่อนจะเงยหน้ามองเขาแต่พบว่าร่างหนาหลับไปแล้ว นิ้วเรียวเอื้อมไปอังลมหายใจที่ปลายจมูก พบว่าเขายังหายใจอยู่

“ข้ายังไม่ตาย เหตุใด…ข้าจึงไม่รู้สึกบริเวณนั้น!!” คนที่พูดยังหลับตา แต่คนที่เย็บปากแผลตามระบบกำลังคิดหาคำพูด

“ข้าบอกแล้วว่าจะรักษาท่าน ท่านพักเถอะ” ก่อนจะปล่อยให้เขานอน นางเพียงทำแผลของเขาเงียบๆ ทั้งแผลที่ถูกธนูยิง และแผลรอยมีดบริเวณเอว นางทำทุกอย่างตามที่ระบบสั่ง ทั้งมือไม้ยังไปเองอย่างมืออาชีพอีกด้วย

”ขานั้นหักดึงให้เข้าที่ก่อนใส่เฝือก“ นางมองเฝือกที่ระบบพึ่งส่งให้มาแล้วท้อใจ

”ไม้สองอันกับผ้าพันเนี่ยนะ ทำไมไม่เอาแบบสมัยใหม่มาเล่า!!“

”…“ ไม่มีเสียงตอบรับ นางจัดการตั้งท่าอย่างดี ก่อนเสียงจะดังมาอีกครั้ง

”มือ1ข้างจับข้อเท้ามืออีกข้างจับปลายเท้า“ นางถอดรองเท้าเขาออกก่อนใช้ผ้าเปียกเช็ดเท้าจนสะอาด

”น่าจะพันอีกหลายวัน ความสะอาดต้องมาก่อน“ เมื่อเรียบร้อยจึงดึงทีเดียวแรงๆตามที่เสียงในหัวสอน กรึ๊บ!!

”โอ๊ะ!!“ คนเจ็บที่หลับเพราะอ่อนเพลียดังขึ้นเพียงครั้งเดียวก่อนจะหลับต่อ ครานี้นางรีบวิ่งไปอังจมูกอีก เมื่อเห็นว่าหายใจก็โล่งอก

”จับขาให้ตรง ประกบไม้ไว้ข้างขา ข้างละ1อัน พันผ้าตั้งแต่ข้อเท้า จนถึงหัวเข่า“ นางทำตามอย่างว่าง่ายจากนั้นจึงถอยมาดูผลงานพบว่ามันไปได้ดีทีเดียว

”จากการที่พูดดูเหมือนจะหนีตายมานะ ระบบขอเสื้อผ้าแบบของผู้ชายยุคนี้หน่อยเถอะ ให้เขาแสร้งเป็นคนป่วยแล้วกัน“ สั่งปุ๊ป ได้ปั๊ป นางชักชอบใจ ก่อนจะเช็ดตัวให้เขาอีกรอบเมื่อใส่ยาที่บาดแผลแล้ว จากนั้นจึงสวมเสื้อให้ ส่วนกางเกงนั้น…ปล่อยมันไปก่อน

”นอนบนฟางแบบนี้สบายตัวแน่เหรอ“ แค่เห็นก็คันยุบยิบ นางหยิบผ้าห่มผืนบางในกระเป๋าออกมาก่อนจะจัดการปูที่นอนอีกฝั่งของเตียงฟางห่างกันราว2ช่วงแขน

”อยากอาบน้ำจัง“ เธอใช้เทียนจุดไฟส่องนำทางสำรวจบ้าน พบว่าที่นี่ทั้งเก่าและว่างเปล่า

”ไม่มีห้องน้ำงั้นหรือ“ น้ำตาปริ่มๆจะไหลก่อนจะคุกเข่า

”ระบบพิเศษไหนๆก็ประทานหลายอย่างให้ข้าแล้ว ขอที่อาบน้ำด้วยเถิด!!“ สองมือประสานกันอ้อนวอนอยู่กลางบ้าน

”เปิดระบบของอำนวยความสะดวก!!“ ได้ยินแบบนั้นก็ดีใจไม่น้อย ก่อนที่โอ่งดินเผาจะตั้งอยู่ชายคาบ้านด้านหลังมีไม้กั้นเป็นห้องเล็กๆ

”โถ่ว คิดว่าจะได้ห้องน้ำแบบสมัยใหม่” เธอเดินไปหยิบของใช้สำหรับอาบน้ำในกระเป๋าพร้อมเสื้อผ้าที่เก็บมาแต่กลับไม่มี

“หายไปไหน!!” ซูจิ่นเหยาจำได้ว่านางเก็บเสื้อผ้ามาหลายชุดแต่เหตุใดตอนนี้จึงไม่มีสักชุด!

“ไม่อนุญาติให้ใช้เสื้อผ้าของโลกเดิม” เธอถอนหายใจ ก่อนหยิบชุดโบราณเดินเข้าไปอาบน้ำอย่างจำยอม โดยไม่เห็นว่ามีสายตาคู่นึงมองนางผ่านความมืด