เตรียมตัว

“เจ้าเป็นใครกันแน่ หมอเทวดา บุตรขององค์เทพ หรือว่า…ปีศาจแปลงกายลงมา” ความคิดนั้นวนเวียนในหัวซ่างจื่อเยวี่ย แต่ตอนนี้ร่างกายไม่อาจฝืนความอ่อนล้าได้ นอนหลับไปอย่างง่ายดายอีกครั้ง

“เห้ออ คิดถึงยายชะมัด” ฝั่งคนที่พึ่งเข้ามาอยู่ในอีกมิติ หลังอาบน้ำเสร็จพยายามใส่ชุดเองอย่างยากลำบาก คิดเพียงว่า ใส่พอให้ปกปิดร่างกายไปก่อน ค่อยถามเอาจากเขาพรุ่งนี้ ชุดนางจึงดูยุ่งเหยิงพิกล

ร่างเล็กกำลังมองไปยังภูเขาด้านหลังด้วยความคิดถึง ความว้าเหว่เกาะกุมจิตใจ นางไม่รู้จักใครที่นี่ หากไม่เจอเขานางเองก็ไม่รู้ว่าจะไปทางไหน ภาษาโบราณที่ใช้ในการสื่อสาร นางจับจุดยังไม่ถูกนัก มีแต่เรื่องหนักใจเต็มไปหมด

“หากซางจื่อเยวี่ยหายดี ขับไล่ข้าออกไปจะทำเช่นไร อุ๊บ!!“ นางยกมือขึ้นปิดปากเมื่อตอนนี้เริ่มพูดภาษาโบราณได้อย่างคล่องปากเหลือเกิน!!

”กลไกลป้องกันตนเองสินะ“ นางนึกขอบคุณระบบพิเศษที่ช่วยนางหลายอย่าง ก่อนจะนึกขึ้นได้ว่าคนป่วยอาจต้องการอาหารในตอนเช้า ครานี้นางจุดเทียนรอบบ้าน มองบ้านหลังเก่าอย่างตัดสินใจ

”เปิดระบบสิ่งของอำนวยความสะดวก“ แค่คิดก็มีเสียงขึ้นมา

”ขอมาได้เลย“ นางพยักหน้าก่อนนึกและไล่เรียงทีละอย่าง

“ไม้กวาด ไม่ถูพื้น อืมเบาะนอน หมอน ผ้าห่ม ผ้าม่าน เตาถ่าน กะทะ กาน้ำ อาหาร” ทุกอย่างได้มาครบยกเว้นคำว่าอาหารที่นางขอมันว่างเปล่า

“อาจจะกว้างเกินไป….เอ่อ น้ำดื่ม อืมเนื้อสัตว์ ไข่ไก่“ ในบรรดาที่ขอมา มีเพียงน้ำเปล่าในโอ่งเล็กๆเท่านั้น

”ไม่มีให้สินะ…นม หมั่นโถว” ของสองอย่างที่ลองขอวางอยู่ตรงหน้าที่นางนั่งยอง

“แบบนี้ได้แหะ…” กำลังจะขอสิ่งต่อไปแต่เสียงดังขึ้นมาก่อน

“บางสิ่งมีให้พอประทัง และบางสิ่ง…ขอได้เพียงสามครั้ง” นางเม้มปากเป็นเส้นตรงก่อนตัดใจและเดินไปบริเวณประตู หยิบเชือกขึ้นมามัดหน้าประตูเอาไว้ให้ปิดสนิท และเดินเข้าไปนอน โดยนางเก็บทุกอย่างไว้ในมุมบ้าน บ้านหลังนี้มีแค่ห้องเดียว และห้องเดียวนั้นคือห้องที่ชายผู้นั้นนอนอยู่ ที่สำคัญมันไม่มีประตู!!

“ขอนอนด้วยเถอะนะ อย่างน้อยก็ยังอุ่นใจ” เสียงพูดแผ่วเบาสะท้อนให้สายลมรู้ว่า สตรีตัวเล็กๆคนนี้กลัวความอ้างว้างเพียงใด ก่อนจะตกอยู่ในความเงียบเมื่อสองร่างนอนหลับฝัน คนละฝั่งของผนัง เขาอยู่ขวา นางอยู่ซ้ายเอาแรงไว้สู้กับวันใหม่

เช้านี้ซูจิ่นเหยาตื่นมาตั้งแต่เช้ามืด อาจจะเป็นเพราะเมื่อวานเหน็ดเหนื่อยมาทั้งวัน นางจึงหลับไปตั้งแต่หัวค่ำ เมื่อลุกขึ้นมาบิดขี้เกียจ และจุดตะเกียงกลับพบคนที่มีใบหน้าซีดเซียวลืมตามองอยู่ก่อนแล้ว

“มองข้าทำไม ท่านมีไข้หรือเปล่า” นางกำลังจะขยับไปหาแต่เขายกมือขึ้นห้ามก่อน

“เจ้าแต่งตัวไม่เรียบร้อย” เสียงพูดที่แหบพล่าทำนางสำรวจตัวเองอีกครั้ง บนร่างกายนางมันไม่ได้โป๊ เพียงแต่นางพันชุดเอาไว้หนาแน่นชนิดที่นอนทั้งคืนก็ไม่หลุด มันก็…ค่อนข้างแปลกจริงๆ

“ข้าสวมมันไม่เป็น มันมีสายรัด มีชุดคลุม มีชั้นนอก มีชั้นใน ข้าสับสนไปหมด!!” นางเอ่ยอย่างท้อใจ คนบาดเจ็บมองนิ่งๆก่อนถอนหายใจ

“ไว้ข้าหายบาดเจ็บ เจ้าต้องเล่าที่มาให้ครบอย่าขาด และอีกอย่างที่เจ้าต้องรู้ วันนี้อาจจะมีคนมาขับไล่ หรือมาจับตัวข้า หรืออาจจะมาหมายเอาชีวิตข้า เจ้าเอง…เตรียมตัวให้ดีๆ” เขาพูดเท่านั้นก็หันหน้าไปทางอื่น

“แกะชุดคลุมด้านนอกออก สวมผ้าด้านในให้เรียบร้อย นำชายมันไว้ในกระโปร่ง จากนั้นรัดผ้าที่เอวให้พอดี” นางรีบทำตามที่เขาบอก ก่อนจะเอ่ยบอกคนที่หันหลังให้ว่าเสร็จในขั้นตอนด้านในแล้ว

“สวมชุดคลุม ทับชายผ้าด้านซ้าย ตามด้วยด้านขวา มัดเชือกด้านใน จากนั้นสวมผ้าคาดเอว ให้แน่นหนา” เมื่อทำตามเขาบอกถึงจะทุลักทุเลไปบ้างก็ถือว่าใช้ได้อยู่

“ข้าจะเตรียมอาหารให้ท่านก่อน เพราะท่านต้องกินยา ส่วนข้าจะทำความสะอาดบ้าน ที่ท่านบอกว่า…จะมีคนมา ข้าต้องเตรียมตัวหรือไม่” นางไม่ได้เดินเข้าไปใกล้เขาเพียงแต่ถามอยู่ด้านหลัง

“ชาวบ้านที่นี่ ข้าไม่คุ้นชิน และพวกเขาก็อาจจะไม่รู้การมีอยู่ของข้า เจ้าเอง…ก็อย่าบอกเขาหล่ะว่ามาจากโลกใหม่อะไรของเจ้า บอกเพียงว่าข้าไปรักษาตัวที่สำนักคุนหลุ่น ส่วนเจ้า เป็นสาวชาวบ้านที่ตามข้ามาก็พอ“