วิธีของข้า

เมื่อได้ยินเขาพูดเช่นนั้นซูจิ่นเหยาสูดลมหายใจเข้าลึกก่อนเดินออกไปด้านนอก ขอโจ๊ก1ถ้วยและน้ำสะอาด1ชุด ระหว่างนั้นเตรียมน้ำเปล่าใส่กะละมังพร้อมยกเข้ามาหาเขา

“ข้าจะเช็ดตัวให้ท่านเพียงด้านบน ส่วนที่เหลือยกให้เป็นหน้าที่ท่านจัดการ” เขาพยักหน้าเข้าใจดี จากนั้นนางจึงจัดการเช็ดหน้าเช็ดตาคนที่มีอาการตัวร้อนหน่อยๆด้วยความระมัดระวัง รวมถึงมัดผมเขาให้เรียบร้อยไม่พะรุงพะรังจนเกินไป จากที่ได้เห็นหน้าเขาชัดขึ้นเพราะเริ่มสว่าง ยิ่งรู้สึกว่าเขาหน้าตาดีจนหาตัวจับยากจริงๆ ดวงตาที่เฉียงขึ้นคล้ายเหยี่ยวนั้นดูทะนงตัวไม่น้อย คิ้วมังกรนี้หากบอกว่าเขาเป็นบุคคลชั้นสูงนางก็เชื่อ

“แผลท่านแห้งดี ไม่มีเลือดออก แต่ต้องกินยาจึงจะสมานกันมากกว่านี้” เขาไม่ตอบแต่ยังคงนั่งมองนางทำหลายอย่างพร้อมกันอย่างคล่องแคล่วนิ่ง หลังเช็ดตัวเสร็จจัดการเปิดบาดแผลตรวจดู พร้อมทำแผลให้ใหม่ จากนั้นจึงสวมเสื้อให้ ยกน้ำออกไปเปลี่ยนและนำเข้ามาให้เขาจัดการตนเอง แม้จะทุลักทุเลพอสมควรแต่ก็ผ่านไปได้ด้วยดีโดยที่นางไม่ได้ยินเสียงขอความช่วยเหลือ

“เตียงกองฟางนี้ไม่เหมาะกับช่วงหน้าฝน รวมถึงบาดแผลท่านหนักหนาพอดู ไว้กินข้าวเสร็จข้าจะขนไปทิ้ง” มองดูอย่างไรที่นี่ก็ไม่ต่างจากเล้าหมูนางจึงยกเก้าอี้ตัวเก่าที่เห็นอยู่ข้างนอกเข้ามา

“นั่งรอตรงนี้ ข้าต้องขนฟางออกไป และถูพื้นด้วยน้ำส้มควันไม้” นางไม่ขออนุญาตแต่ทำให้เลย แม้เขาจะพยายามทักท้วงแต่นางหันมาทำหน้าเหนื่อยใจแทน

“บ้านจะไม่เป็นบ้านที่คนอยู่อาศัย หากคนพวกนั้นมาจริง ท่านกับข้าถูกซักจนขาวแบบไม่ต้องอาบน้ำไปสามวันทีเดียว ท่านเองแค่นั่งอยู่เฉยๆ ที่เหลือให้เป็นหน้าที่ข้า” เขาถอนหายใจและปิดปากสนิทมองนางเดินเข้าออกหลายครั้งจนสุดท้ายจบลงที่นางลากที่นอนไม่หนามากเข้ามาจัดการปูลงบนพื้นปูนตะปุ่มตะปั่มชิดริมฝั่งห้อง

“เจ้าไปเอามาจากไหน” เห็นทีว่าครั้งนี้จะปล่อยผ่านไม่ได้จึงเอ่ยถามแทน

”ให้มันเป็นวิธีของข้าเถอะ ทีนี้ท่านก็กินข้าวกินยา ข้าจะไปจัดการข้างนอก“