เด็กหนุ่มผู้อ่อนแอ

หลังจากจัดการให้เขากินข้าวกินยา นางจึงออกมาเตรียมในส่วนของตัวบ้านและลานหน้าบ้าน

“ระบบ ตอนนี้ข้าขออะไรได้บ้าง” เห็นทีว่ายังต้องพึ่งพาระบบพิเศษเพราะนางไม่รู้จักหนทาง ซ้ำท้องฟ้าขะมุกขะมัวเช่นนี้นางทำอะไรได้บ้างนอกจากทำความสะอาดและทำบ้านให้เป็นบ้านเพื่อตบตาคนอื่น

“ทุกอย่างที่ท่านขอ มีให้เพียง3ครั้งเท่านั้น นั่นเท่ากับว่า ท่านต้องการอะไร…คิดดูให้ดีก่อนจะเอ่ยออกมา” คราวนี้เป็นนางที่หนักใจ บ้านหลังนี้แม้เก่าพอดู แต่หลังคายังถือว่าใช้ได้ ดูจากฝนที่ตกเมื่อคืนนั้นไม่มีรอยรั่วสักนิด

“ไม่หล่ะ ข้าเอาไว้ใช้ยามจำเป็นดีกว่า” นางเดินกลับเข้าไปในบ้านพร้อมหยิบไม้กวาดทางมะพร้าวออกมาจัดการกวาดเศษใบไม้ ต่อด้วยปีนขึ้นไปตัดแต่งกิ่งต้นไม้ใหญ่หน้าบ้าน ส่วนกินที่ตัดลงมาได้นางเก็บเอาไว้ก่อฟืน

“ข้าก็เด็กบ้านนอกมาก่อน ใช่ว่าเรื่องพวกนี้ไม่เคยลำบากนี่นา” ท่าทางเอาจริงเอาจังทำคนที่ไม่ได้พักตามที่นางบอกยืนดูร่างเล็กที่คล่องแคล่วผ่านหน้าต่าง

“หากไม่ได้ศิษย์น้องช่วยไว้ ป่านนี้…ข้าคงตายอยู่ข้างทาง ได้กลับบ้านเกิดมาแบบนี้ถือว่า…กลับมาซ่อมแซมบ้านก็แล้วกัน” ถือว่ายาที่นางให้กินนั้นดีไม่น้อย เพราะตอนนี้อาการปวดและอาการไข้เบาบางลง รวมถึงนางยังมีแก่ใจนำไม้เท้ามาไว้ให้อีกด้วย แต่ร่างกายเขานั้น ทำได้เพียงพยุงตนเองและกลับไปนั่งมองกลุ่มคนที่เดินมาไกลๆ จากนั้นจึงเดินออกมาหานางที่นั่งตัดผ้าอะไรบางอย่างอยู่กลางบ้าน

“มากันแล้ว” ซูจิ่นเหยาที่กำลังตัดเย็บผ่าม่านเองหลังขนฟืนไปกองไว้เรียบร้อย เงยหน้าขึ้นมามองคนเจ็บที่ค่อยๆพยุงตนเองเดินออกมาช้าๆ

“คนพวกนั้นหรือ” ทันทีที่เขาพยักหน้าเสียงเอะอะก็ดังขึ้นหน้าบ้าน

“เมื่อคืนก่อนมีคนเห็นว่ามีการเคลื่อนไหวอยู่ที่นี่ จะเป็นไปได้หรือไม่ที่ คนบ้านสามจะกลับมา“

”แต่ญาติพี่น้องเขาไม่มี ทางการออกกฏใหม่ ไม่รู้ว่าเจ้าเด็กนั่นรู้หรือไม่!!“ เสียงคนไม่ต่ำกว่าสิบคนยืนรออยู่หน้าประตูรั้วพร้อมเอ่ยอย่างโอหัง

”คนที่นี่ไม่ต้อนรับคนไม่มีญาติหรือ“ นางกระซิบถามเขาแต่ได้รับการส่ายหัวกลับมาแทน

”ไม่ต้อนรับคนพิการต่างหาก“ ครานี้นางเหมือนเริ่มเข้าใจอะไรลางๆ ก่อนจะพยักหน้าและเดินไปเปิดประตู

”ขออภัยที่ให้รอนาน ข้าติดผ้าม่านอยู่จึงเดินมาช้านัก“ ทันทีที่นางเปิดประตูออกกว้าง ทำคนของทางการและผู้นำหมู่บ้านนิ่งอึ่ง

”แม่นาง เจ้าเป็นใครเหตุใดจึงมาอาศัยที่บ้านหลังนี้“ นางมองหน้าทุกคนเพียงแวบเดียวก่อนฉีกยิ้ม

”ข้าเป็นคนของสกุลซ่าน“ ดีที่นางจำได้ว่าเขาเอ่ยแซ่อะไรมาจึงนำมาแอบอ้าง

”เขากลับมาที่นี่หรือ!!” เสียงตกใจทำนางก้าวเท้าถอยออกเพียงนิด

“ขะ ข้ากับเขา กลับมาพร้อมกัน” พูดจบแค่นั้นคนเหล่านั้นก็เบียดตัวเข้ามาในบ้าน ทั้งที่นางไม่ได้เชื้อเขิญ เท้าบางกระทืบพื้นตุบๆ อย่างหงุดหงิดใจ

“มารยาทพวกท่านไม่มีสักนิด เห็นข้าเป็นเพียงสตรีตัวเล็กคิดจะเอาเปรียบข้าเช่นนั้นรึ!!”