เด็กหนุ่มผู้อ่อนแอ2

“มารยาทพวกท่านไม่มีสักนิด เห็นข้าเป็นเพียงสตรีตัวเล็กคิดจะเอาเปรียบข้าเช่นนั้นรึ!!” แน่นอน ไม่ว่านางคิดสิ่งใด ปากพูดออกมาตามนั้นเรียบร้อย เป็นเพราะระบบในหัวแน่ๆ!

“นี่!แม่นาง เจ้าอย่าพิธีรีตอง การที่เจ้ามาอยู่ที่นี่แน่นอนว่าไม่ยอมไปขึ้นบัญชีกับผู้ใหญ่บ้าน พวกข้ามีสิทธิ์ขับไล่เจ้าออกไปด้วยซ้ำ!!” คำพูดโอหังนี้มาจากชายที่อ้วนพร้อมมีแววตาขี้โกง

“เหตุใด…จึงจะไล่เจ้าของบ้านออกจากบ้านหรือขอรับ” เสียงของคนที่นั่งอยู่บนโต๊ะกลางบ้านเอ่ยช้าๆ ก่อนเขาจะหันไปมองซูจิ่นเหยา

“มานี่!!” คำเดียวสั้นๆพร้อมตวัดสายตาให้นางมายืนเคียงข้าง

“เจ้า…บุตรชายซานเซี่ยเหิงงั้นหรือ!!” เสียงใครคนนึงที่พุ่งตัวเข้ามาก่อนใครเอ่ยอย่างตกใจ นางคิดว่านี่คือผู้ใหญ่บ้าน หรืออาจจะเป็นผู้นำพาคนของทางการมาที่นี่

“ขอรับ ต้องขออภัยท่านลุงผู้นำ ที่ข้าไม่ได้ไปขออนุญาตอย่างเป็นทางการ เพราะการเดินทางมาที่นี่เป็นวันที่ฝนตกหนัก และรถม้าที่ข้าเอามาด้วยโดนปล้น ข้าบาดเจ็บจึงไม่ได้พาภรรยาข้าไปลงบัญชีกับท่าน” นางเลิกคิ้วกับคำว่าภรรยา แต่เมื่อเขาตวัดสายตามาจึงจำเป็นต้องเงียบ

“อาเหยียน เจ้าเองก็ควรรู้ คนร่างกายอ่อนแอเช่นเจ้าอยู่ที่นี่อาจ…“

”หึ ใช่ข้าเคยเป็นเด็กหนุ่มที่อ่อนแอ และเป็นกำพร้า ดูกลายๆคล้ายคนพิการที่ทางการต้องรีบกำจัดเพราะไร้คนดูแล และที่พวกท่านมาวันนี้ มีกฏอะไรหรือขอรับที่จะทำให้เจ้าของบ้านเช่นข้ากลับมาพร้อมคนดูแลไม่ได้“ ความทรงจำอันแสนเจ็บปวดทำเขากำมือแน่น แต่ใบหน้ายังคงเรียบเฉย

”อาเหยียน ครั้งที่แล้วพวกข้าจำเป็น เจ้าเองก็รับรู้มิใช่หรือ“ คนที่เป็นผู้นำของที่นี่เอ่ยอย่างร้อนใจ

”คราที่แล้วเจ้าไม่ได้เดินทางไปที่ภูเขาปีศาจหรือ“ ใครอีกคนที่คอยสังเกตุการณ์อยู่ไม่ไกลเดินเข้ามาถาม

”เป็นคำถามที่ดี แต่ข้าก็ต้องตอบด้วยคำหยาบคาย เล่อหยางที่พวกท่านสั่งเอาคนพิการ คนแก่ คนอ่อนแอไปทิ้งที่เขาปีศาจ เขาหักหลังพวกท่านโดยการเอาพวกข้าไปค้าทาสที่ชายแดนแทน ข้าเองโชคดีที่เจ้านายคนใหม่พาไปอยู่ดูแลที่คุนหลุน“ เขาเล่านิ่งๆแต่ทุกคนหายใจไม่ทั่วท้อง

”วันนี้ข้าอยากกลับมาบ้านที่เป็นสมบัติชิ้นเดียวของข้า แต่กลัวประวัติศาสตร์จะซ้ำรอย จึงพาภรรยามาด้วยเพื่อยืนยันว่าการมีอยู่ของข้าจะไม่ทำใครเดือดร้อน…แต่ดูท่าแล้วพวกท่านเองคงมีกฏใหม่มาจัดการข้าใช่หรือไม่“ ครั้งนี้เขาลุกขึ้นยืนเต็มความสูง ท่าทางสง่าผ่าเผยเหมือนไม่เคยบาดเจ็บทำนางทึ่ง

”หากกรมอาญารู้ว่าคนอ่อนแออย่างพวกข้าถูกเล่อหยาง บัณฑิตผู้มีหน้ามีตาในหมู่บ้านแห่งนี้นำไปขาย ไม่ได้กำจัดเช่นทางการหวังจะเป็นเช่นไร แม้วันนี้แขนข้ายังไร้เรียวแรง แต่ดูแลตนเองได้เป็นอย่างดี แม้ขาข้าจะไม่คงที่ แต่ทำมาหากินอย่างสุจริต ข้าเองก็อยากรู้…พวกท่านจะโดนสอบสวนและสั่งโบยกี่ไม้กันแน่!!“ เพียงเขาพูดจบคำ กระถางใบเล็กที่อยู่ใกล้มือชายอ้วนผู้เป็นคนของทางการถูกเขาจับขว้างมาทางนี้ด้วยความไว

”ระบบป้องกันตัว!!“

ฟึบ พึบ เพล้ง!!

“โอ้ย!”

”ห๊า“ เสียงตกใจดังอื้ออึงเมื่อซูจิ่นเหยาที่ยืนเงียบยกมือขึ้นมาจับกระถางใบเล็กที่ลอยมากลางอากาศได้อย่างแม่นยำ พร้อมขว้างกลับไปที่เดิมจนโดนหน้าผากบุรุษเลวร้ายนั้นเต็มๆ เลือดสีแดงสดอาบหน้า เริ่มทำคนพวกนั้นอยู่ไม่สุข

“รู้หรือไม่ แม้ร่างกายสามีข้าอ่อนแรง แต่เราฝึกยุทธมาจนคล่องแคล่ว นี่ถือเป็นการสั่งสอน อย่าล้ำเส้นพวกข้า ไม่เช่นนั้น…อย่าหาว่าข้าไม่เตือน!!”