ตอนที่ 3 คนที่ไม่เหมือนใคร

เช้าวันถัดมา ลานตำหนักตะวันตกถูกปกคลุมด้วยหมอกบางสีเงิน เสียงนกกระเรียนดังแผ่วเหนือสระบัว ทว่าเบื้องหลังความสงบงดงามนั้น บรรยากาศกลับตึงเครียดจนแทบหายใจไม่ออก

วันนี้คือการทดสอบกิริยามารยาทขั้นแรกของผู้เข้าคัดเลือกมเหสี

และเธอ…คือคนที่ไม่มีพื้นฐานใด ๆ เลย

หญิงสาวนั่งอยู่ท้ายแถว มือที่วางบนตักเย็นเฉียบแม้แสงแดดอ่อนจะส่องต้องผิว ผ้าไหมสีฟ้าอ่อนที่สวมอยู่ดูเหมือนจะไม่คุ้นเคยกับร่างกายเธอ ทุกการเคลื่อนไหวต้องระวังจนเกร็งไปหมด

เบื้องหน้า ฮองเฮาประทับบนที่นั่งสูงสุด พระพักตร์งามสงบเย็น แววตานั้นเหมือนผิวน้ำเรียบ แต่ลึกลงไปกลับคาดเดาไม่ได้

“การเป็นมเหสี มิใช่เพียงความงาม” พระสุรเสียงดังเรียบ “แต่คือความนิ่ง ความอดทน และความเข้าใจในกฎแห่งวังหลวง”

เสียงขานรับพร้อมกันดังขึ้นเป็นจังหวะเดียว

ยกเว้นเธอ

หญิงสาวชะงักไปครึ่งจังหวะ ก่อนจะรีบเอ่ยตาม แต่ความไม่พร้อมนั้นก็เพียงพอให้สายตาหลายคู่ปรายมองมาอย่างเหยียดหยาม

หญิงสาวในชุดชมพูอ่อน—คนเดิมจากลานพิธี—ยิ้มบาง ๆ มุมปาก

“ดูเหมือนบางคนยังไม่เข้าใจแม้แต่จังหวะหายใจในวัง” นางเอ่ยเบา ๆ แต่ดังพอให้คนรอบข้างได้ยิน

เสียงหัวเราะเบาบางดังขึ้น

หญิงสาวสูดลมหายใจลึก ไม่ตอบโต้

เพราะเธอรู้ดี…ที่นี่ไม่ใช่โลกที่ใครจะเถียงแล้วชนะได้ง่าย ๆ

การทดสอบเริ่มต้นด้วยการคำนับตามลำดับศักดิ์

หนึ่งก้าว

สองก้าว

สามก้าว

ก้มศีรษะ

ยกมือ

ประสานนิ้ว

ทุกอย่างมีจังหวะ มีองศา มีสายตาที่ต้องกะให้พอดี

เธอพยายามทำตามที่เห็น แต่บางครั้งกลับเผลอเงยหน้าตรงเกินไป หรือก้มช้าเกินไป

จนกระทั่ง—

“หยุด”

เสียงหนึ่งดังขึ้นจากด้านหลัง

ไม่ดังมาก แต่ทำให้ทั้งลานเงียบสนิท

ทุกคนคุกเข่าลงโดยพร้อมเพรียง

หญิงสาวหันไปตามเสียงนั้น และหัวใจก็เต้นแรงขึ้นอีกครั้ง

ท่านอ๋อง

เขาไม่ได้แต่งกายหรูหราเหมือนวันพิธี แต่กลับดูน่าเกรงขามยิ่งกว่าในชุดสีครามเข้มปักลายมังกรเงิน แสงแดดอ่อนสะท้อนใบหน้าคมคาย ทำให้ดวงตาคู่นั้นยิ่งลึกล้ำ

เขาเดินผ่านแถวของหญิงสาวทีละคนโดยไม่เอ่ยคำ

จนมาหยุดตรงหน้าเธอ

เธอก้มหน้าลงตามมารยาท แต่รู้สึกได้ถึงสายตาที่หยุดนิ่งนานกว่าคนอื่น

“เงยหน้า”

คำสั้น ๆ ทำให้ปลายนิ้วเธอสั่น

เธอเงยหน้าขึ้นอย่างช้า ๆ

สายตาของเขาไม่ได้แข็งกร้าว แต่ก็ไม่อ่อนโยน

มันคือสายตาของคนที่กำลังวิเคราะห์

“เจ้าไม่กลัวหรือ” เขาถามเรียบ ๆ

คำถามนั้นทำให้คนทั้งลานนิ่งงัน

ใครจะกล้าตอบว่าไม่กลัวต่อหน้าท่านอ๋อง?

เธอเองก็ไม่รู้ว่าควรตอบอย่างไร

แต่บางอย่างในใจกลับผลักให้พูดความจริงออกไป

“กลัวเพคะ” เธอเอ่ยเสียงเบาแต่ชัด “แต่ถึงกลัว ก็ต้องยืนให้ได้”

แววตาหลายคู่เบิกกว้าง

ไม่มีใครกล้าพูดเช่นนี้ในลานทดสอบ

มุมปากของท่านอ๋องขยับเล็กน้อย แทบมองไม่เห็น

“เหตุใดต้องยืนให้ได้”

เธอกลืนน้ำลาย ก่อนตอบ

“เพราะหากล้ม…คงไม่มีใครยื่นมือให้”

ความเงียบแผ่กระจายออกไปเหมือนคลื่นน้ำ

เขามองเธอนานกว่าที่ควร

สายตานั้นลึกขึ้น คล้ายกำลังมองทะลุผ่านคำพูดเข้าสู่ใจ

ก่อนจะเอ่ยเพียงว่า

“น่าสนใจ”

คำเดียวสั้น ๆ

แต่เพียงพอให้หญิงสาวอีกหลายคนหน้าซีด

หลังการทดสอบสิ้นสุด เสียงซุบซิบแพร่กระจายไปทั่วตำหนัก

“ท่านอ๋องตรัสกับนางนานเกินไป”

“เพียงเพราะนางแตกต่างหรือ?”

“หรือเพราะนางคือบุตรสาวตระกูลลับจริง ๆ…”

คำว่า ตระกูลลับ กลับมาอีกครั้ง

หญิงสาวเดินกลับตำหนักของตนโดยไม่หันมองใคร แต่หัวใจกลับเต้นแรงอย่างควบคุมไม่ได้

เธอไม่รู้ว่าคำตอบเมื่อครู่ถูกหรือผิด

แต่เธอรู้ว่า…สายตาของเขาเปลี่ยนไป

ค่ำคืนนั้น ณ ตำหนักหลัก

ท่านอ๋องยืนอยู่หน้ากระดานหมากล้อม

“พระองค์สนใจนาง” ขันทีคนสนิทเอ่ยเสียงเบา

“ข้าสนใจทุกคนที่อยู่ในลานนั้น” เขาตอบเรียบ ๆ

“แต่พระองค์หยุดมองนางนานกว่าผู้อื่น”

เงียบไปครู่หนึ่ง

ก่อนเสียงหมากกระทบกระดานจะดัง กึก

“คนที่พยายามสมบูรณ์แบบ…ข้าพบมามากแล้ว” เขากล่าวช้า ๆ

“แต่คนที่กล้ายอมรับว่ากลัว…กลับยืนตรงต่อหน้าข้า นั่นต่างหากที่หายาก”

เขายกหมากสีดำขึ้นอีกตัว

“นางไม่เหมือนใคร”

ไม่เหมือนหญิงสูงศักดิ์ที่ฝึกฝนมาตั้งแต่เด็ก

ไม่เหมือนบุตรสาวขุนนางที่พูดทุกคำอย่างคำนวณ

ไม่เหมือนผู้หญิงที่หวังอำนาจมากกว่าหัวใจ

นางเหมือนคนที่ถูกโยนเข้ามา…โดยไม่มีทางเลือก

และนั่นเอง

ทำให้เขาอยากรู้ความจริงยิ่งกว่าเดิม

เช้าวันรุ่งขึ้น รายชื่อผู้ผ่านการทดสอบขั้นแรกถูกประกาศ

ชื่อของเธออยู่ในนั้น

เสียงอื้ออึงดังขึ้นทันที

หญิงสาวในชุดชมพูอ่อนเดินเข้ามาหยุดตรงหน้า

“ดูเหมือนท่านอ๋องจะสนใจเจ้ามากนัก” นางเอ่ยเสียงเรียบ “แต่อย่าลืม วังหลวงไม่ใช่ที่สำหรับคนแตกต่าง”

เธอเงยหน้าขึ้นสบตาอย่างไม่ถอย

“เพราะไม่เหมือนใคร…จึงถูกมองเห็นมิใช่หรือ”

คำตอบนั้นทำให้อีกฝ่ายชะงักไปชั่ววินาที

ก่อนแววตาจะเย็นลงกว่าเดิม

“เช่นนั้นก็จงระวังสายตาที่มองเห็นเจ้าไว้ให้ดี”

นางหมุนตัวจากไป

ทิ้งไว้เพียงลมหนาวที่พัดผ่าน

คืนนั้น หญิงสาวนั่งมองแสงจันทร์ผ่านหน้าต่างไม้

เธอไม่รู้ว่าทำไมท่านอ๋องถึงสนใจ

ไม่รู้ว่าเขาเชื่อเรื่องตระกูลลับหรือไม่

แต่เธอรู้สิ่งหนึ่ง

ยิ่งเขามองมากเท่าไร

เธอก็ยิ่งตกอยู่ในอันตรายมากเท่านั้น

และในวังแห่งนี้

การ “ไม่เหมือนใคร”

อาจเป็นได้ทั้งพร…และคำสาป