ทะลุมิติเป็นตัวเลือกของท่านอ๋อง

เสียงระฆังสำริดดัง กัง—กัง—กัง ก้องกังวาน ราวกับสั่นสะเทือนมาถึงห้วงลึกของสติ

กลิ่นธูปหอมฉุนแปลกประหลาดลอยเข้าจมูก ก่อนที่หญิงสาวจะรู้สึกตัวว่าลมหายใจของตนเองขาดห้วงไปชั่วขณะ

“นี่มัน…ที่ไหน?”

ประโยคนั้นยังไม่ทันหลุดพ้นจากริมฝีปาก โลกทั้งใบกลับหมุนคว้าง ร่างของเธอเหมือนถูกแรงบางอย่างกระชากอย่างรุนแรง ร่วงหล่นจากความว่างเปล่า—

แล้ว โครม!

เสียงดังสนั่นท่ามกลางความเงียบสงบ

หญิงสาวล้มลงกับพื้นหินเย็นเฉียบ เสื้อผ้าสมัยใหม่ของเธอ—เสื้อเชิ้ตสีขาวกับกางเกงยีนส์—ดูแปลกแยกอย่างสิ้นเชิงท่ามกลางทะเลผ้าแพร ผ้าไหม และชุดยาวสีอ่อนที่เรียงรายอยู่ตรงหน้า

ความเงียบงันปกคลุมทั่วบริเวณ

ก่อนจะถูกฉีกออกด้วยเสียงสูดลมหายใจพร้อมกันนับสิบ

“กรี๊ด—!”

“นั่นใคร?!”

“นาง…นางแต่งกายประหลาดนัก!”

หญิงสาวเงยหน้าขึ้นช้า ๆ หัวใจเต้นรัวจนแทบหลุดออกจากอก ภาพตรงหน้าทำให้สมองของเธอเหมือนถูกแช่แข็ง

ลานกว้างโอ่อ่า เสาหินสลักมังกร หลังคาโค้งแบบจีนโบราณ ธงราชวงศ์สะบัดไหวตามลม และ…หญิงสาวหลายสิบคนในชุดงดงาม นั่งคุกเข่าเรียงแถวอย่างเป็นระเบียบ

ทุกสายตากำลังจับจ้องมาที่เธอ

“เธอคือใคร! กล้าดีอย่างไรบุกเข้าพิธีคัดเลือกมเหสี!”

เสียงเข้มดังขึ้นจากด้านข้าง ชายชราในชุดขุนนางก้าวออกมา ดวงตาเฉียบคมเหมือนพร้อมจะตัดสินโทษในทันที

มเหสี?

คำคำนั้นกระแทกเข้าโสตประสาทของหญิงสาวอย่างแรง

“เดี๋ยวก่อนนะคะ—” เธอพยายามลุกขึ้น “ต้องมีอะไรผิดพลาด ฉันแค่—”

ยังไม่ทันพูดจบ เสียงฝีเท้าหนักแน่นก็ดังขึ้นจากเบื้องหน้า

เสียงนั้นไม่เร่ง ไม่รีบ แต่กลับทำให้ลานทั้งลานเงียบลงราวกับถูกกดทับด้วยอำนาจที่มองไม่เห็น

หญิงสาวเงยหน้าขึ้นตามสัญชาตญาณ

และสบเข้ากับดวงตาคู่หนึ่ง

ดวงตาสีดำล้ำลึก เย็นชา และนิ่งสนิทราวกับผืนน้ำในฤดูหนาว

ชายหนุ่มในชุดฉลองพระองค์สีดำปักลายทองยืนอยู่ตรงนั้น รูปร่างสูงสง่า ไหล่ผึ่ง ท่วงท่าสงบแต่แฝงแรงกดดันมหาศาล พระพักตร์หล่อคม แต่ไร้รอยยิ้มแม้เพียงเสี้ยวเดียว

เขาคือคนที่ไม่จำเป็นต้องเอ่ยนาม…ทุกคนก็รู้ว่าเป็นใคร

“ท่านอ๋อง…”

เสียงกระซิบดังแผ่วรอบลาน

หญิงสาวกลืนน้ำลายอย่างยากลำบาก หัวใจเต้นแรงขึ้นอีกหลายเท่า

ท่านอ๋อง?

นี่ไม่ใช่ฝันใช่ไหม…

ชายหนุ่มมองเธอตั้งแต่ศีรษะจรดปลายเท้า สายตานั้นไม่ได้แสดงความโกรธหรือรังเกียจ มีเพียงความสนใจบางอย่างที่ซ่อนอยู่ลึกเกินคาดเดา

“เจ้า” เขาเอ่ยเสียงเรียบ “เข้ามาได้อย่างไร”

คำถามนั้นไม่ดัง แต่กลับทำให้ทุกคนรอบข้างก้มหน้าลงโดยพร้อมเพรียง

หญิงสาวสูดลมหายใจลึก พยายามควบคุมสติ เธอไม่รู้ว่าที่นี่คือที่ใด ไม่รู้ว่าชายตรงหน้ามีอำนาจมากแค่ไหน แต่สิ่งหนึ่งที่เธอรู้คือ—ถ้าพูดผิด เธออาจไม่มีโอกาสพูดอีกเลย

“ข้า…” เธอหยุดไปชั่วครู่ แล้วตัดสินใจใช้คำแทนตัวแบบเดียวกับคนรอบข้าง “ข้าไม่รู้จริง ๆ ว่าเกิดอะไรขึ้น ข้ากำลังจะกลับบ้าน แต่พอลืมตาขึ้นมาก็อยู่ที่นี่แล้ว”

เสียงฮือฮาดังขึ้นอีกครั้ง

“เหลวไหล!”

“คิดจะโกหกท่านอ๋องหรือ!”

ขุนนางคนเดิมก้าวออกมาอีกครั้ง แต่ยังไม่ทันเอ่ยต่อ ชายหนุ่มในชุดดำก็ยกมือขึ้นเล็กน้อย

เพียงเท่านั้น เสียงทั้งหมดก็เงียบลง

เขาก้าวเข้ามาใกล้เธออีกสองก้าว ระยะห่างที่ใกล้พอจะทำให้หญิงสาวรู้สึกถึงแรงกดดันที่แทบหายใจไม่ออก

“เจ้าบอกว่า…ไม่รู้ว่ามาที่นี่ได้อย่างไร” เขาทวนคำช้า ๆ

หญิงสาวพยักหน้าอย่างระมัดระวัง

สายตาของท่านอ๋องหรี่ลงเล็กน้อย ราวกับกำลังชั่งน้ำหนักคำพูดของเธอ

“แปลก” เขาพูดเบา ๆ กับตัวเอง “ในวันคัดเลือกมเหสี…กลับมีคนปรากฏตัวขึ้นโดยไร้ประวัติ”

เขาเงียบไปชั่วครู่ ก่อนจะเอ่ยคำที่ทำให้หัวใจของหญิงสาวแทบหยุดเต้น

“ในเมื่อมาแล้ว ก็จงอยู่”

ทุกคนในลานเบิกตากว้าง

“ท่านอ๋อง!” ขุนนางอุทาน “นางผู้นี้ไม่อยู่ในรายชื่อ—”

“ข้ารู้” เขาตัดบทเสียงเรียบ “แต่พิธีคัดเลือกยังไม่สิ้นสุด”

สายตาคมกริบหันกลับมาที่หญิงสาวอีกครั้ง

“ตั้งแต่วันนี้เป็นต้นไป” เขากล่าวชัดถ้อยชัดคำ

“เจ้า…คือหนึ่งในตัวเลือกของข้า”

หัวใจของหญิงสาวหล่นวูบลงสู่ก้นบึ้ง

อะไรนะ…

ท่ามกลางสายตาอาฆาต ความตกตะลึง และความไม่พอใจจากหญิงสาวคนอื่น เธอได้แต่นั่งนิ่งอยู่ตรงนั้น รับรู้เพียงสิ่งเดียว—

ชีวิตของเธอ…ไม่มีวันเหมือนเดิมอีกต่อไปแล้ว

และนี่

เพิ่งจะเป็นแค่จุดเริ่มต้นเท่านั้น