บทที่ 2: หมากที่ถูกเปลี่ยน

บทที่ 2: หมากที่ถูกเปลี่ยน

ความเงียบเชียบเข้าปกคลุมห้องพักครู่ใหญ่ หลังจากพายุอารมณ์ของเย่เสวียนเยว่ผ่านพ้นไป ฉันยันกายลุกขึ้นนั่งอย่างยากลำบาก ลำคอยังคงรู้สึกถึงรอยนิ้วมือที่บีบเค้นจนปวดหนึบ

"คุณหนู... คุณหนูเป็นอย่างไรบ้างเจ้าคะ?" อาฝูที่เพิ่งฟื้นจากอาการหน้ามืดถลันเข้ามาประคองฉัน น้ำตานองหน้า "ท่านอ๋องช่างใจร้ายนัก ทั้งที่ท่านอ๋องและคุณหนูมีสัญญาหมั้นหมายกันแท้ๆ"

ฉันมองเด็กสาวตรงหน้าด้วยความรู้สึกซับซ้อน ในนิยายของฉัน อาฝูต้องตายเพราะความโง่เขลาของไป๋เยว่ฉือคนเดิม แต่ในตอนนี้ เมื่อฉันมาอยู่ที่นี่ ฉันจะไม่ยอมให้ใครต้องมาสังเวยชีวิตให้กับบทเฮงซวยนี่อีก

"ข้าไม่เป็นไร อาฝู... แค่คอแห้งนิดหน่อย"

ฉันกวาดสายตามองไปรอบห้อง จวนสกุลไป๋แห่งนี้ช่างหรูหราสมกับเป็นตระกูลขุนนางใหญ่ แต่ในสายตาของนักเขียนอย่างฉัน ทุกซอกทุกมุมคือ 'กรงขัง' ที่รอวันพังทลาย

ขณะที่กำลังใช้ความคิด จู่ๆ เบื้องหน้าของฉันก็ปรากฏแสงสีทองรำไร มันวูบวาบจนฉันต้องขยี้ตา ก่อนจะกลายเป็นหน้าต่างโปร่งแสงที่ลอยเด่นอยู่กลางอากาศ!

[ ระบบผู้สร้าง : กำลังเริ่มต้นการเชื่อมต่อ ] [ ตรวจพบสถานะ : บทบาทนางร้ายถูกแก้ไข +5 คะแนน ] [ ปมที่ถูกสปอยล์ : ความลับเรื่องสุสานพระมารดา (ระดับความลับ S) ]

‘หือ? ระบบงั้นเหรอ?’ ฉันอุทานในใจ ในฐานะนักเขียน ฉันเคยเขียนเรื่องแนวระบบมานับไม่ถ้วน แต่ไม่คิดว่าวันหนึ่งจะต้องมาใช้มันเอง

บนหน้าจอแสดงค่า 'แต้มการเปลี่ยนแปลงพล็อต' และเมนู 'คลังพล็อตเรื่อง' ที่ยังคงล็อคอยู่ แต่มีแถบหนึ่งที่สว่างขึ้นมา... [ สกิลพิเศษ : ตรวจสอบเจตนาตัวละคร ]

กึก!

เสียงฝีเท้าเบาๆ ดังขึ้นจากหน้าห้อง ตามด้วยเสียงหวานใสที่ฟังดูนุ่มนวลทว่าจอมปลอมเป็นที่สุด

"พี่หญิงเยว่ฉือ... ท่านฟื้นแล้วหรือเจ้าคะ? ข้าเป็นห่วงท่านจนกินไม่ได้นอนไม่หลับเลย"

ฉันหรี่ตาลง... ไม่ต้องบอกก็รู้ว่าใคร 'เฉินซิงอวี๋' นางเอกต้นฉบับผู้มีฉายาว่า 'ดอกบัวขาวอาบยาพิษ' ในสายตาของฉันที่เป็นคนแต่ง แต่ในสายตาคนทั้งโลก เธอคือสตรีที่อ่อนโยนที่สุด

[ ระบบตรวจพบเจตนา : เฉินซิงอวี๋ ] [ สถานะ : เยาะเย้ย / วางแผนใส่ร้าย ]

เฉินซิงอวี๋เดินเข้ามาในห้องด้วยท่าทางอ่อนช้อย นางสวมชุดสีชมพูอ่อนดูไร้เดียงสา ในมือถือชามยาที่มีควันกรุ่น

"ท่านอ๋องทรงกริ้วมาก พี่หญิงอย่าถือสาพระองค์เลยเจ้าค่ะ ข้าพยายามทูลขอความเมตตาให้ท่านแล้ว แต่ท่านอ๋องกลับบอกว่าสตรีโฉดเช่นพี่หญิง... สมควรได้รับบทเรียน"

นางพูดพลางนั่งลงข้างเตียง ส่งยิ้มพิมพ์ใจให้ แต่ดวงตากลับฉายแววสะใจอย่างปิดไม่มิด

"พี่หญิงดื่มยานี่หน่อยนะเจ้าคะ ข้าต้มมาให้ท่านด้วยตัวเอง..."

ฉันมองชามยาในมือของนาง... ในบทเดิมที่ฉันเขียน ไป๋เยว่ฉือจะปัดชามยาจนหกใส่เฉินซิงอวี๋ แล้วเย่เสวียนเยว่ที่แอบมองอยู่ข้างนอกจะเข้ามาเห็นพอดี จากนั้นนางร้ายก็ถูกตบจนหน้าหันและถูกตราหน้าว่า 'นางมารที่ไม่รู้จักสำนึก'

‘หึ... พล็อตเก่าไปแล้วแม่สาวน้อย’

ฉันเอื้อมมือไปรับชามยามาช้าๆ เฉินซิงอวี๋แอบเหยียดยิ้ม เตรียมตัวจะร้องกรี๊ดเมื่อฉันลงมือ

ทว่า... แทนที่จะปัดทิ้ง ฉันกลับยกชามยาขึ้นดม แล้วส่งคืนให้นางด้วยรอยยิ้มที่เหนือกว่า

"น้องหญิงซิงอวี๋ช่างมีน้ำใจ... แต่ข้าจำได้ว่าในห้องยาของจวน มีคำเตือนว่าห้ามผสม 'หญ้ากระจายปราณ' ลงในยาบำรุง เพราะมันจะทำให้ผู้ที่บาดเจ็บภายในอย่างข้า... เลือดคั่งจนขาดใจตาย"

ใบหน้าของเฉินซิงอวี๋ซีดเผือดลงทันที "พะ...พี่หญิงพูดเรื่องอะไรเจ้าคะ ข้าไม่..."

"เจ้าไม่รู้จริงๆ หรือ? หรือว่า... เจ้าอยากให้ข้าเรียกท่านอ๋องที่แอบฟังอยู่หลังม่านนั่นเข้ามาพิสูจน์?"

ฉันพูดพลางปรายตาไปทางม่านสีทึบตรงมุมห้อง ที่นั่นมีเงาสีดำวูบไหวเบาๆ

ใช่แล้ว... ฉันเป็นคนเขียนบทนี้เอง ฉันรู้ดีว่าเย่เสวียนเยว่เป็นคนขี้ระแวง เขาจะตามมาดูว่าฉันจะรังแกผู้หญิงของเขาอีกหรือไม่ และตอนนี้... เขาก็ได้ยินเต็มสองหูแล้ว!

"ออกมาเถอะท่านอ๋อง... จะแอบดูคู่หมั้นตัวเองนอนซมไปถึงเมื่อไหร่กัน?"

ม่านขยับไหว พร้อมกับการปรากฏตัวของบุรุษผมเงินที่ใบหน้าเต็มไปด้วยความเย็นชา แต่ในดวงตาคู่นั้นกลับมีความสับสนพาดผ่าน

เย่เสวียนเยว่เดินตรงมาที่เตียง สายตามองสลับระหว่างชามยาที่สั่นอยู่ในมือเฉินซิงอวี๋กับใบหน้าเรียบเฉยของฉัน

"ไป๋เยว่ฉือ... เจ้าบอกว่ายานี่มีปัญหา?"

ฉันพยุงตัวพิงหัวเตียง ท่าทางสง่างามไม่แพ้นางพญา "ท่านอ๋องก็ลองให้สุนัขในจวนลองชิมดูสิเจ้าคะ หากข้าใส่ร้ายน้องหญิงซิงอวี๋... ข้ายินดีให้ท่านบีบคอข้าอีกรอบโดยไม่ขัดขืนเลย"

[ ระบบ : คะแนนความประทับใจจากเย่เสวียนเยว่ +10 (สถานะ: เริ่มสนใจ) ]

เฉินซิงอวี๋ทรุดลงกับพื้นทันที "ท่านอ๋อง... ข้าเปล่านะเจ้าคะ!"

ฉันมองดูนางเอกต้นฉบับที่กำลังดิ้นรน พลางลอบยิ้มในใจ 500 ตอนหลังจากนี้มันคงไม่ได้มีแค่การเอาชีวิตรอดเสียแล้ว แต่มันคือการ 'รื้อพล็อต' และ 'สั่งสอน' ตัวละครที่ฉันสร้างมาผิดๆ ให้รู้ซึ้งถึงบทเรียน!