ตอนที่ 9 บทเพลงจากโลกที่ไม่มีผู้ใดรู้จัก

หลังสามคืนแห่งความสำเร็จ ซูเหยารู้ดีว่าเพียง “ดี” ยังไม่พอ

หากต้องการให้ข่าวสะเทือนไปถึงวังหลวง นางต้องสร้างสิ่งที่ไม่มีใครเคยเห็น

ไม่ใช่เพียงบทกวี

ไม่ใช่เพียงร่ายรำโบราณ

แต่เป็นบางอย่างที่ “แตกต่าง”

ในห้องส่วนตัว ซูเหยานั่งเงียบ หลับตาเรียบเรียงทำนองจากความทรงจำในโลกเดิม

ทำนองที่เคยใช้เปิดตัวบนเวทีคอนเสิร์ต

จังหวะที่ทำให้ผู้คนหยุดหายใจ

แน่นอน นางไม่อาจร้องเพลงสมัยใหม่ตรง ๆ

แต่สามารถดัดแปลงทำนองให้เข้ากับพิณและขลุ่ย

“อวี้ฉิน ช่วยหานักดนตรีที่กล้าเสี่ยงหน่อย”

“ข้าจะเปลี่ยนจังหวะเพลง”

นักดนตรีในหอทำหน้าตกใจเมื่อได้ยินจังหวะใหม่

เร็วกว่าเดิม

หนักแน่นกว่าเดิม

มีช่วงหยุดที่ไม่คาดคิด

“เช่นนี้ไม่ผิดแผกเกินไปหรือ” หนึ่งในนั้นถาม

ซูเหยายิ้ม

“ศิลปะที่ไม่กล้าเปลี่ยน ย่อมไม่มีวันถูกจดจำ”

คืนแสดงพิเศษมาถึง

โคมแดงถูกดับลงครึ่งหนึ่ง เหลือเพียงแสงสลัว

เวทีถูกจัดใหม่ ไม่มีฉากหลังฟุ่มเฟือย

ซูเหยาปรากฏตัวในชุดสีเงินอ่อน

เรียบง่าย แต่สะท้อนแสงทุกครั้งที่เคลื่อนไหว

เสียงพิณเริ่มขึ้น…แต่ไม่ใช่ทำนองเดิม

จังหวะเร็วขึ้นทันที

กลองเสริมจังหวะหนักแน่น

เสียงฮือฮาดังทั่วหอ

ซูเหยาไม่เริ่มด้วยการหมุนตัวอ่อนช้อย

แต่ก้าวเดินช้า ๆ ตามจังหวะ

สายตาคมกริบ สื่อสารตรงถึงผู้ชม

มือข้างหนึ่งยกขึ้น หยุดนิ่ง

แล้วหมุนพลิกอย่างฉับพลัน

ทุกการเคลื่อนไหวคมชัด ราวกับเล่าเรื่องด้วยร่างกาย

ทำนองเปลี่ยนอีกครั้ง

ช้าลง…ก่อนจะเร่งเร็วอย่างไม่คาดคิด

เสียงหายใจของผู้ชมแทบจะประสานไปกับจังหวะเพลง

นี่ไม่ใช่การร่ายรำเพื่อยั่วยวน

แต่มันคือการ “ควบคุมเวที”

เมื่อเพลงเข้าสู่ช่วงสุดท้าย

ซูเหยาหมุนตัวหนึ่งครั้ง แล้วหยุดนิ่งกลางเวที

ความเงียบปกคลุมทั้งหอ

ก่อนเสียงปรบมือจะดังสนั่นกว่าทุกครั้งที่ผ่านมา

“นางทำได้อย่างไร!”

“ข้าไม่เคยเห็นสิ่งใดเช่นนี้มาก่อน!”

แม่เล้าฮูหยินเหมยมองตะลึง

แววตาเต็มไปด้วยผลกำไรที่ลอยมาเป็นภาพชัดเจน

ในมุมมืดของห้อง

ชายในชุดเรียบง่ายนั่งเงียบ

ดวงตาคมลึกไม่ละจากเวทีแม้เสี้ยววินาที

เมื่อการแสดงจบ

เขาไม่ได้ปรบมือ

เพียงลุกขึ้นช้า ๆ และเดินออกไป

ซูเหยามองตามเงาร่างนั้น

หัวใจเต้นแรงกว่าครั้งใด

นางรู้…

คืนนี้มีบางอย่างเปลี่ยนไป

ไม่ใช่แค่ชื่อเสียง

แต่เป็นสายตาของบุรุษผู้หนึ่งที่เริ่มมองนางไม่เหมือนหญิงในหอ

เมื่อกลับถึงห้อง อวี้ฉินกระซิบเสียงสั่น

“คนผู้นั้น…มาพร้อมตราประจำตัวราชสำนัก”

ซูเหยาหลับตาช้า ๆ

แผนเริ่มสัมฤทธิ์ผล

เพลงจากโลกที่ไม่มีใครรู้จัก

กำลังนำทางนางเข้าใกล้บัลลังก์มังกรทีละก้าว

และคราวนี้…

นางมั่นใจว่า พระองค์ไม่ได้เพียงได้ยินชื่อของนาง

แต่จดจำมันแล้ว