ตอนที่ 2 — ซูเหยา หญิงงามแห่งโคมแดง

เสียงพิณดังเอื่อย ๆ ลอยมาจากชั้นล่าง

กลิ่นสุราผสมกำยานลอยอวลทั่วเรือน

ลู่หลิน—ไม่สิ…ตอนนี้นางต้องเรียกตัวเองว่า ซูเหยา—ค่อย ๆ ลุกขึ้นนั่งบนเตียงไม้แกะสลักเก่า

ศีรษะยังปวดหนึบ

แต่ความทรงจำที่ไม่ใช่ของตนเองกำลังหลั่งไหลเข้ามาเป็นระลอก

หอคณิกา “เรือนบุปผาแดง”

เมืองหลวงแห่งราชวงศ์ต้าฮว่า

นางคือหญิงงามลำดับต้น ๆ ที่มีชื่อเสียงเรื่องการร่ายรำ

และ…ติดหนี้ก้อนโต

ประตูห้องเปิดออก

สตรีวัยกลางคนรูปร่างท้วม ใบหน้าทาแป้งหนา เดินเข้ามา

แววตาคมกริบเหมือนคนคำนวณผลกำไรตลอดเวลา

“ฟื้นแล้วก็ดี” นางเอ่ยเสียงเย็น

“เจ้ารู้หรือไม่ว่าเมื่อคืนเจ้าทำข้าเสียแขกไปเท่าไร”

ซูเหยากลืนน้ำลาย

ความทรงจำบอกชัด—คนตรงหน้าคือแม่เล้า “ฮูหยินเหมย”

“ข้า…ขอโทษเจ้าค่ะ”

คำพูดหลุดออกไปตามสัญชาตญาณเอาตัวรอด

ฮูหยินเหมยหัวเราะหึ

“อย่าเสียแรงขอโทษ ข้าสนใจแค่เงิน หนี้ของเจ้ายังเหลืออีกสามพันตำลึง”

สามพัน?!

แม้ไม่รู้ค่าเงินยุคนี้แน่ชัด แต่จากความทรงจำ…

นั่นคือจำนวนที่ใช้เวลาหลายปีถึงจะไถ่ตัวได้

“หากสามเดือนนี้เจ้าใช้ไม่หมด”

แม่เล้าก้มลงกระซิบข้างหู

“ข้าจะขายเจ้าให้พ่อค้าต่างเมือง ราคาดีเสียด้วย”

เสียงนั้นเย็นเฉียบราวมีด

ซูเหยากำผ้าห่มแน่น

ใจเต้นแรง แต่สมองกลับเริ่มทำงานอย่างรวดเร็ว

เธอเคยยืนอยู่บนพรมแดง

เคยเผชิญนักข่าวที่จ้องจะจับผิด

เคยผ่านวงการที่โหดร้ายกว่านี้มาแล้ว

นี่ก็แค่เวทีอีกแห่ง

“หากข้าสร้างชื่อเสียงมากกว่าเดิมเล่า?”

นางเงยหน้าขึ้นอย่างสงบ

“จัดงานพิเศษ คืนเดียวขายบัตรแพงกว่าปกติ ข้าจะดึงแขกชั้นสูงมาให้”

แม่เล้าหรี่ตา

“เจ้าจะทำได้หรือ”

ซูเหยาหัวเราะเบา ๆ

รอยยิ้มที่เคยสะกดผู้ชมทั้งประเทศกลับมาอีกครั้ง

“ให้ข้าลองเถิดเจ้าค่ะ”

หลังแม่เล้าออกไป

ซูเหยาลุกเดินไปยังคันฉ่องทองเหลือง

หญิงสาวในเงาสะท้อนมีใบหน้างดงามสะคราญ

ดวงตาเรียวยาว ผิวขาวดุจหยก

ความงามแบบที่ทำให้บุรุษต้องหยุดหายใจ

แต่นั่นไม่ใช่สิ่งสำคัญที่สุด

สิ่งที่น่ากลัวคือสถานะของนาง

หญิงในหอคณิกา

ไม่มีอิสระ

ไม่มีศักดิ์ศรีในสายตาคน

ซูเหยาวางมือลงบนหน้าอกตัวเอง

หัวใจยังเต้นแรง

“ถ้าจะหนี…ต้องหนีด้วยอำนาจที่ไม่มีใครกล้าทำร้าย”

ความทรงจำอีกส่วนผุดขึ้นมา

ข่าวลือที่หญิงในหอพูดกันบ่อย ๆ —

ฮ่องเต้องค์ปัจจุบัน

ยังไม่มีสนมแม้แต่คนเดียว

ราชสำนักกำลังกดดันให้ทรงเลือกสตรีเข้าวัง

ตระกูลใหญ่ต่างเตรียมบุตรสาว

และหากใครทำให้พระองค์พอพระทัยได้

ชีวิตจะพลิกจากดินเป็นฟ้า

ซูเหยาหรี่ตา

ถ้าจะไถ่ตัวให้เร็วที่สุด

ต้องกระโดดข้ามบันไดขั้นเล็ก ๆ ทั้งหมด

ไม่ใช่เป็นแค่หญิงงามของหอ

แต่ต้องเป็นหญิงที่ทั้งเมืองพูดถึง

เสียงกลองเรียกตัวดังจากด้านล่าง

“ซูเหยา! คืนนี้มีแขกใหญ่!”

นางสูดลมหายใจลึก

หยิบผ้าคลุมบางสีฟ้าอ่อนพาดบ่า

“ได้เวลาเริ่มแสดงแล้ว…”

ดวงตาของดาราอันดับหนึ่งในอดีต

กลับมาส่องประกายอีกครั้ง

และครั้งนี้ เวทีคือหอคณิกา

ผู้ชมคือขุนนาง

เป้าหมายคือ…บัลลังก์มังกร