ตอนที่ 4 กฎเหล็กและการนองเลือด - 1

แสงแดดยามบ่ายแผดเผาลงมาบนผืนดินประดุจเตาหลอมเหล็กในขุมนรก ล้อเกวียนไม้คันเก่าส่งเสียงดังเอี๊ยดอ๊าดบดเบียดไปตามเส้นทางขรุขระที่เต็มไปด้วยกรวดหินและฝุ่นทราย ขบวนผู้อพยพตระกูลกู้ก้าวเดินไปข้างหน้าอย่างเงียบเชียบ ทว่าจังหวะฝีเท้าของพวกเขากลับมั่นคงและทรงพลังยิ่งกว่ากลุ่มผู้อพยพใดๆ ที่ร่วมชะตากรรมอยู่บนเส้นทางสายนี้

ด้วยอานิสงส์ของอาหารมื้อเช้าที่อุดมไปด้วยโปรตีนจากเนื้อตากแห้งและน้ำวิเศษจากมิติผูกจิต ร่างกายที่เคยผอมโซและอ่อนระโหยโรยแรงของคนตระกูลกู้ได้รับการฟื้นฟูจนกระปรี้กระเปร่า พวกเขาสามารถลากจูงเกวียนสัมภาระฝ่าเปลวแดดมาได้หลายสิบลี้โดยไม่ต้องหยุดพักหอบหายใจ

ทว่าในยุคข้าวยากหมากแพงที่ผู้คนหิวโหยจนตาลาย การที่ตระกูลกู้มีเรี่ยวแรงเดินเหินอย่างแข็งขัน ใบหน้าไม่ซีดเซียวอมโรคเหมือนผู้อื่น กลับกลายเป็นจุดเด่นที่ดึงดูดสายตาแห่งความริษยาและความโลภโดยไม่รู้ตัว

เบื้องหน้าของพวกเขาคือช่องแคบผาหินดำ เส้นทางสายนี้ถูกขนาบข้างด้วยหน้าผาหินสูงชัน ต้นไม้แห้งตายซากทอดเงาทะมึนลงมาบดบังแสงแดด บรรยากาศรอบด้านเงียบสงัดจนน่าขนลุก ไร้ซึ่งเสียงนกร้องหรือแมลงปีกแข็ง มีเพียงเสียงฝีเท้าและเสียงหอบหายใจของพวกเขาเท่านั้น

กู้อวี่ซีที่เดินนำอยู่หน้าขบวนชะงักฝีเท้าลงกะทันหัน นัยน์ตาดำขลับที่เคยเรียบเฉยหรี่แคบลงดุจตาเหยี่ยว ประสาทสัมผัสอันเฉียบคมที่ถูกฝึกฝนมาอย่างโชกโชนในยุควันสิ้นโลก สัมผัสได้ถึงกลิ่นอายสังหาร ที่แฝงเร้นอยู่ในอากาศเจือปนมากับกลิ่นเหม็นเปรี้ยวของเหงื่อไคลมนุษย์

"หยุดเกวียน" กู้อวี่ซียกมือขึ้นส่งสัญญาณ น้ำเสียงของนางราบเรียบแฝงความเย็นชา

"มีอะไรหรือน้องเล็ก? ทำไมถึงให้หยุดพักเล่า แดดกำลังร่มพอดี ควรรีบเดินทางมิใช่หรือ" กู้ต้าพี่ชายใหญ่เอ่ยถามพลางยกแขนเสื้อขึ้นซับเหงื่อ

ยังไม่ทันที่กู้อวี่ซีจะได้ตอบคำถาม เสียงหัวเราะแหบพร่าและเยือกเย็นก็ดังสะท้อนกึกก้องมาจากเบื้องบนโขดหิน

"ฮ่าๆๆ! ช่างเป็นครอบครัวที่โชคดีเสียนี่กระไร เดินทางมาไกลปานนี้ยังมีเรี่ยวแรงเหลือเฟือ คงซ่อนเสบียงดีๆ ไว้ในเกวียนไม่น้อยกระมัง!"

สิ้นเสียงนั้นเงาร่างทะมึนห้าสายก็กระโจนพรวดออกมาจากพุ่มไม้แห้งและซอกหิน สกัดกั้นเส้นทางเดินรถของตระกูลกู้เอาไว้ พวกมันคือกลุ่มชายฉกรรจ์ห้าคนที่มีสภาพซูบผอมแต่กลับมีกลิ่นอายความเหี้ยมโหดแผ่ซ่าน สวมใส่เสื้อผ้าขาดรุ่งริ่งเปื้อนคราบเลือดแห้งกรัง ในมือของพวกมันถืออาวุธหยาบๆ ทั้งมีดพร้าขึ้นสนิม เคียวเกี่ยวข้าว และกระบองไม้เนื้อแข็งที่ตอกตะปูไว้ตรงปลาย

นี่ไม่ใช่ชาวนาผู้อพยพธรรมดา แต่เป็นกลุ่มคนที่ถูกความหิวโหยบีบคั้นจนละทิ้งความเป็นคน กลายสภาพเป็นโจรป่าที่ดักปล้นฆ่าเพื่อนมนุษย์ด้วยกันเพื่อเอาชีวิตรอด!

"ทิ้งเกวียนสัมภาระ เสื้อผ้า และผู้หญิงเอาไว้ให้หมด ส่วนพวกผู้ชาย หากไม่อยากตายก็ไสหัวไปซะ!" ชายหน้าบากผู้เป็นหัวหน้าโจรตวาดกร้าวพลางกวัดแกว่งมีดพร้าในมือ นัยน์ตาหื่นกระหายของมันกวาดมองไปที่สะใภ้ทั้งสามและเด็กหญิงในขบวน

"จ... โจร! พวกเราเจอโจร!" หวังซื่อสะใภ้ใหญ่กรีดร้องสุดเสียงด้วยความหวาดผวา นางรีบผลักกู้ต้าเป่าบุตรชายไปซ่อนไว้ใต้ท้องเกวียน ส่วนตัวเองก็มุดหัวหลบอยู่หลังกระสอบสัมภาระ ตัวสั่นงันงกราวกับลูกนกตกน้ำ

กู้ต้าและกู้เอ้อร์หน้าซีดเผือดไร้สีเลือด ขาทั้งสองข้างสั่นพั่บๆ จนแทบจะยืนไม่อยู่ พวกเขาเป็นเพียงชาวนาหาเช้ากินค่ำ ตลอดชีวิตเคยจับแต่จอบจับเสียม ไม่เคยต้องเผชิญหน้ากับคนพาลที่ถือมีดจ่อคอหอยเช่นนี้มาก่อน

"ช... ช้าก่อนพี่ชาย พวกเราเป็นแค่ผู้อพยพยากจน ไม่มีเสบียงอันใดหรอก ปล่อยพวกเราไปเถิด" กู้ต้าไห่บิดาพยายามแข็งใจก้าวออกไปเจรจา เสียงของชายชราสั่นเครือ

"ถุย! ตาแก่หน้าโง่! คิดว่าข้าตาบอดหรือไร พวกเจ้าหน้าตาสดใสมีเลือดฝาดปานนี้ ต้องมีของดีซ่อนอยู่แน่! พี่น้อง! ฆ่าพวกผู้ชายให้หมด เก็บผู้หญิงกับเสบียงไว้ ลุย!"

หัวหน้าโจรไม่รอช้า มันคำรามลั่นและพุ่งตัวเข้ามาหมายจะฟันมีดพร้าใส่ศีรษะของกู้ต้าไห่ทันที!

"ท่านพ่อ! ระวัง!" ครอบครัวตระกูลกู้กรีดร้องด้วยความสิ้นหวัง

ทว่าในชั่วขณะที่คมมีดกำลังจะบากลงบนเนื้อของชายชรานั้นเอง เงาร่างสายหนึ่งก็พุ่งทะยานตัดอากาศออกไปดุจสายฟ้าแลบ!

ปัง!