ตอนที่ 3 เสบียงลับในมิติผูกจิต - 4

กู้อวี่ซีเดินเนิบนาบเข้ามายืนกลางวง ลาดไหล่ผอมบางเหยียดตรงแผ่กลิ่นอายผู้นำที่น่าเกรงขาม นางปรายตามองถุงเสบียงก่อนจะเอ่ยด้วยน้ำเสียงที่ดังฟังชัด

"เมื่อคืนตอนที่พวกท่านหลับ ข้าตื่นขึ้นมาเฝ้ายามให้ ข้าเห็นเกวียนคันเก่าของเรามันมีช่องลับที่พื้นไม้กระดานแตกอยู่ ด้วยความสงสัยข้าจึงงัดมันออกดู และพบห่อผ้าที่ท่านปู่ทวดคงจะซ่อนเสบียงก้นหีบเอาไว้เมื่อนานมาแล้ว ข้าเห็นว่ามันเป็นข้าวและเนื้อแห้งที่ยังพอกินได้ จึงนำมันไปใส่รวมไว้ในถุงเสบียงของท่านแม่"

นางโกหกหน้าตายและแนบเนียนจนไม่มีใครจับพิรุธได้ แม้ฟังดูเหลือเชื่อที่เนื้อตากแห้งซ่อนอยู่นานนับปีจะยังสภาพดีอยู่ แต่ในยุคที่ความหิวโหยครอบงำสติสัมปชัญญะ ไม่มีใครอยากตั้งคำถามกับปาฏิหาริย์แห่งอาหารตรงหน้า

"จ... จริงหรือนี่! ขอบคุณท่านปู่ทวด! ขอบคุณบรรพชนที่คุ้มครองตระกูลกู้!" กู้ต้าไห่รีบคุกเข่าโขกศีรษะลงกับพื้นทิศที่เป็นบ้านเกิดทันที

"ท่านแม่!" กู้อวี่ซีหันไปสั่งนางเฉินซื่อ "เอาเนื้อนั่นไปต้มกับน้ำและใส่ข้าวลงไปเคี่ยวให้เป็นน้ำแกงข้นๆ ให้พี่สะใภ้รองและพี่สะใภ้สามเป็นคนทำ ห้ามให้ใครหน้าไหนมาแตะต้องหม้อต้มนี้เด็ดขาด หากผู้ใดแอบขโมยกินก่อนเวลา ข้าจะหักมือมันทิ้ง!"

ประโยคสุดท้ายนางปรายตามองหวังซื่ออย่างจงใจ ทำให้สะใภ้ใหญ่ที่กำลังคิดจะเสนอตัวไปเป็นคนต้มแกงเพื่อแอบตักกินก่อน ต้องหดคอกลับไปยืนตัวสั่นอยู่หลังสามี

ครึ่งชั่วยามต่อมา กลิ่นหอมกรุ่นของเนื้อหมูป่าตากแห้งต้มกับข้าวกล้องก็ลอยโชยไปทั่วบริเวณ มันเป็นกลิ่นที่หอมหวานที่สุดในชีวิตของคนตระกูลกู้ หลี่ซื่อและโจวซื่อตักแกงข้นๆ แจกจ่ายให้ทุกคนอย่างเท่าเทียมตามคำสั่งของน้องสามี ทุกคนรับชามไปและซดกินอย่างตะกละตะกลาม น้ำตาร่วงหล่นแหมะๆ ลงไปในชาม ไม่ใช่เพราะความเศร้า แต่เพราะความสุขที่ได้กินอาหารตกถึงท้องเป็นครั้งแรกในรอบหลายวัน

เมื่อทุกคนอิ่มหนำสำราญและร่างกายเต็มเปี่ยมไปด้วยเรี่ยวแรงจากอาหารและน้ำวิเศษ กู้อวี่ซีก็ก้าวเดินไปยืนอยู่เบื้องหน้าขบวนเกวียน

นางหันกลับมามองสมาชิกครอบครัวตระกูลกู้ทั้งสิบกว่าชีวิต นัยน์ตาดุดันและเฉียบขาดทอดมองไปยังเส้นทางเบื้องหน้าที่ยังอีกยาวไกล

"ท่านพ่อ นับแต่วันนี้ ข้าจะเป็นผู้นำขบวนเดินทางเอง" กู้อวี่ซีประกาศกร้าว น้ำเสียงของนางไม่ใช่การขอร้อง แต่เป็นการออกคำสั่งที่ไม่อาจปฏิเสธ

"ทุกคนฟังให้ดี เส้นทางข้างหน้ายังมีอันตรายอีกมาก ทั้งโจรผู้ร้ายและภัยธรรมชาติ หากอยากรอดชีวิตจงทำตามที่ข้าสั่งอย่างเคร่งครัด ใครชักช้า ถ่วงเวลา หรือสร้างปัญหา ข้าจะถือว่าคนผู้นั้นสละสิทธิ์ในการมีชีวิตรอด!"

ไม่มีเสียงคัดค้านใดๆ เล็ดลอดออกมาจากปากของคนตระกูลกู้ แม้แต่กู้ต้าไห่ผู้เป็นบิดายังพยักหน้ารับอย่างเต็มใจ พวกเขารู้สึกได้ว่าภายใต้การนำของเด็กสาวผู้บอบบางคนนี้ พวกเขาจะปลอดภัย

"ดี! ถ้าเช่นนั้น ออกเดินทางได้!"

กู้อวี่ซีตวัดมือสั่งการ ขบวนผู้อพยพตระกูลกู้ที่เมื่อวานยังดูเหมือนฝูงผีดิบรอความตาย บัดนี้กลับยืดอกก้าวเดินไปข้างหน้าด้วยความหวังและเรี่ยวแรงที่เต็มเปี่ยม การเดินทางสู่นรกภูมิในยุคภัยแล้งของแท้ เพิ่งจะเปิดฉากขึ้นภายใต้การบัญชาการของยอดหญิงจากวันสิ้นโลกผู้นี้!