ตอนที่ 4 กฎเหล็กและการนองเลือด - 2

เสียงปะทะหนักหน่วงดังสนั่นหวั่นไหว ร่างของหัวหน้าโจรหน้าบากที่พุ่งเข้ามาด้วยความเร็วสูง กลับถูกถีบเข้าที่ยอดอกอย่างจังจนลอยกระเด็นกลับไปด้านหลัง กระแทกเข้ากับโขดหินใหญ่จนกระอักเลือดสีดำคล้ำออกมาคำโต

กู้อวี่ซียืนขวางอยู่เบื้องหน้าบิดาของตน แผ่นหลังผอมบางยืดตรงดุจทวนเหล็กกล้า นัยน์ตาดำขลับที่เคยเรียบเฉยบัดนี้ลุกโชนไปด้วยจิตสังหารที่รุนแรงจนทำให้อากาศรอบด้านดูราวกับจะจับตัวเป็นน้ำแข็ง

"รนหาที่ตาย!" น้ำเสียงเย็นเยียบดุจมัจจุราชหลุดออกจากริมฝีปากของเด็กสาว

โจรอีกสี่คนที่เหลือชะงักกึกด้วยความตกตะลึง พวกมันไม่คาดคิดว่าเด็กสาวตัวเล็กๆ ที่ดูเหมือนลมพัดก็ปลิว จะมีพละกำลังมหาศาลถีบชายฉกรรจ์ลอยกระเด็นได้ แต่ความหิวโหยและความละโมบทำให้พวกมันหน้ามืดตามัว

"นังเด็กผี! ฆ่ามัน!" โจรสองคนถือกระบองตอกตะปูและเคียวพุ่งกระโจนเข้าใส่กู้อวี่ซีพร้อมกันซ้ายขวา

กู้อวี่ซีไม่แม้แต่จะถอยหนี นางแค่นเสียงหัวเราะเย็นชาในลำคอ อดีตผู้บัญชาการหน่วยรบพิเศษที่เคยฉีกกระชากฝูงซอมบี้ด้วยมือเปล่า มีหรือจะสะทกสะท้านกับโจรป่าท่าทางงุ่มง่ามเหล่านี้!

นางเบี่ยงตัวหลบคมเคียวที่ฟาดฟันมาอย่างพลิ้วไหวราวกับภูตผี ก่อนจะก้าวประชิดตัวโจรคนแรก มือเรียวบางพุ่งออกไปคว้าหมับเข้าที่ข้อมือของโจรผู้นั้น แล้วออกแรงบิดเพียงนิดเดียว!

กร๊อบบบ!

"อ๊ากกก!" เสียงกระดูกแขนหักทิ่มทะลุผิวหนังดังลั่นบาดแก้วหู โจรผู้เคราะห์ร้ายกรีดร้องด้วยความเจ็บปวดแสนสาหัส ทว่ากู้อวี่ซีไม่ได้หยุดเพียงแค่นั้น นางใช้ความเร็วที่เหนือกว่ามนุษย์ทั่วไปคว้าคอเสื้อของมัน แล้วจับทุ่มข้ามไหล่ฟาดลงกับพื้นหินอย่างรุนแรง เลือดสีแดงฉานสาดกระเซ็นเปรอะเปื้อนใบหน้าอันเย็นชาของนาง ทำให้เด็กสาวดูงดงามและน่าครั่นคร้ามดุจเทพมารในสระโลหิต

เพียงกระบวนท่าเดียว โจรผู้เหี้ยมโหดก็กระอักเลือดและสลบเหมือดไปในทันที!

ความเงียบสงัดเข้าปกคลุมทั่วทั้งหุบเขา โจรที่เหลืออีกสามคน รวมถึงหัวหน้าที่เพิ่งตะเกียกตะกายลุกขึ้นมายืนเบิกตากว้าง ขาสั่นพั่บๆ อาวุธในมือแทบจะร่วงหล่นลงพื้น พวกมันเพิ่งตระหนักได้ว่า ตนเองไม่ได้กำลังปล้นฝูงแกะที่อ่อนแอ แต่กำลังแหย่เท้าเข้าไปในถ้ำของพยัคฆ์ร้าย!

ส่วนครอบครัวตระกูลกู้ด้านหลังนั้นเล่า แต่ละคนอ้าปากค้าง วิญญาณแทบจะหลุดออกจากร่างไปแล้ว ไม่มีใครอยากเชื่อว่าน้องเล็กที่เคยเอาแต่ใจ จะมีฝีมือการต่อสู้ที่โหดเหี้ยมและเด็ดขาดถึงเพียงนี้

กู้อวี่ซีตวัดสายตามองไปยังโจรอีกคนที่กำลังถือกระบองไม้ นางไม่รอให้มันตั้งตัว พุ่งทะยานเข้าไปหาแล้วตวัดขาเตะเข้าที่ข้อพับเข่าของมันอย่างแรง

พลั่ก!

โจรร่างใหญ่ล้มคุกเข่าลงกับพื้นกระแทกหินจนเลือดอาบ กระบองไม้เปื้อนเลือดในมือของมันหลุดกระเด็น กลิ้งหลุนๆ ไปหยุดอยู่แทบเท้าของหลี่ซื่อสะใภ้รองที่กำลังกอดลูกสาวทั้งสองต้าหยาและเอ้อร์หยาร้องไห้ตัวสั่นอยู่ข้างล้อเกวียน

กู้อวี่ซีเหยียบยอดอกโจรผู้นั้นไว้ใต้ฝ่าเท้า นางหันขวับกลับมามองครอบครัวของตน นัยน์ตาดุดันฉายแววผิดหวังและเกรี้ยวกราด

"พวกท่านมัวยืนบื้ออันใดอยู่! คิดว่าข้าจะปกป้องพวกท่านไปตลอดชีวิตหรืออย่างไร!" กู้อวี่ซีตวาดลั่น เสียงของนางสะท้อนกึกก้องไปทั่วหุบเขา

"น... น้องเล็ก... ข้า..." กู้ต้าและกู้เอ้อร์พูดตะกุกตะกัก ก้าวขาไม่ออก

กู้อวี่ซีเมินเฉยต่อพี่ชายผู้อ่อนแอ นางชี้นิ้วไปยังท่อนไม้เปื้อนเลือดที่ตกอยู่แทบเท้าหลี่ซื่อ

"หลี่ซื่อ! หยิบมันขึ้นมา!" นางออกคำสั่งเสียงเฉียบขาด ไม่สนใจฐานะว่านางคือพี่สะใภ้รองของตน

หลี่ซื่อสะดุ้งสุดตัว มารดาผู้ขี้ขลาดมองกระบองไม้เปื้อนเลือดสลับกับใบหน้าเปื้อนเลือดของน้องสามี น้ำตาไหลพรากอาบสองแก้ม นางส่ายหน้าอย่างเอาเป็นเอาตาย "ม... ไม่เอา ข้ากลัว ข้าไม่เคยตีคน ข้าทำไม่ได้เจ้าค่ะ!"

"ทำไม่ได้?" กู้อวี่ซีหรี่ตาลง รังสีอำมหิตแผ่ซ่าน "บนโลกที่บัดซบใบนี้ หากเจ้าไม่ฆ่ามัน มันก็จะฆ่าเจ้าและลูกของเจ้า! หากเจ้าไม่กล้าแม้แต่จะสู้เพื่อปกป้องต้าหยาและเอ้อร์หยา ข้าก็จะถือว่าพวกเจ้าสามแม่ลูกไร้ประโยชน์!"

คำขู่ของกู้อวี่ซีสลักลึกถึงกระดูกดำ นางเน้นทีละคำอย่างเย็นชา "หากเจ้าไม่หยิบไม้ขึ้นมาฟาดมันเดี๋ยวนี้ ข้าจะทิ้งพวกเจ้าสามคนแม่ลูกไว้ตรงนี้ ให้กลายเป็นอาหารของพวกโจรป่าและฝูงแร้งเสีย!"

"อย่านะเจ้าคะ!" ต้าหยาและเอ้อร์หยากอดเอวมารดาแน่น ร้องไห้โฮด้วยความหวาดกลัวสุดขีด

ในจังหวะนั้นเอง โจรอีกคนที่ยังรอดอยู่เห็นว่ากู้อวี่ซีกำลังหันเหความสนใจ มันจึงฉวยโอกาสพุ่งตัวเข้าไปทางด้านหลังเกวียน หมายจะจับตัวเด็กหญิงทั้งสองมาเป็นตัวประกัน!