ตอนที่ 3 เสบียงลับในมิติผูกจิต - 3

เช้าแห่งวันใหม่มาเยือน พร้อมกับเสียงไก่ป่าที่ขันแว่วมาจากที่ไกลแสนไกล กู้ต้าไห่ขยับตัวสะลึมสะลือ ชายชราเตรียมใจรับกับความปวดร้าวที่กระดูกสันหลังและข้อเข่าเหมือนเช่นทุกเช้า ทว่าทันทีที่เขายันตัวลุกขึ้นนั่ง เขากลับต้องเบิกตากว้างด้วยความประหลาดใจ

"เอ๊ะ? ทำไม..."

กู้ต้าไห่ก้มมองมือตนเอง บีบนวดท่อนขาที่เคยไร้เรี่ยวแรง วันนี้เขากลับรู้สึกกระปรี้กระเปร่าอย่างประหลาด อาการปวดหลังที่เรื้อรังมานานแรมปีจู่ๆ ก็หายเป็นปลิดทิ้ง ราวกับเขากลับไปเป็นหนุ่มฉกรรจ์วัยยี่สิบอีกครั้ง!

"ตาเฒ่า ข้า... ข้ารู้สึกแปลกๆ" นางเฉินซื่อตื่นขึ้นมาพลางลูบหน้าอกตนเอง "เมื่อคืนข้ายังหอบเหนื่อยจนนึกว่าจะขาดใจตาย แต่เช้านี้ข้ากลับหายใจโล่งคอเหลือเกิน แถมยังมีแรงลุกเดินเหินได้สบายๆ นี่มันเกิดอะไรขึ้น?"

ไม่ใช่แค่สองเฒ่า แต่พี่ใหญ่กู้ต้า พี่รองกู้เอ้อร์ พี่สามกู้ซาน ตลอดจนสะใภ้ทั้งสามและหลานๆ ทุกคน ล้วนตื่นขึ้นมาด้วยสีหน้างุนงง พวกเขาจำได้ว่าเมื่อวานทุกคนแทบจะคลานก้าวขาไม่ออก แต่เพียงแค่ตื่นขึ้นมาในเช้าวันนี้ กลับรู้สึกสดชื่นเต็มอิ่มประดุจได้ดื่มยาวิเศษ!

"ท่านแม่! ข้าหิวน้ำ!" กู้ต้าเป่าร้องโวยวายตามประสาเด็ก หวังซื่อรีบคว้ากระบอกน้ำไม้ไผ่มาป้อนให้บุตรชาย ทันทีที่น้ำสัมผัสริมฝีปาก กู้ต้าเป่าก็เบิกตากว้าง "ท่านแม่! น้ำนี่อร่อยมาก! หวานชื่นใจเหลือเกิน!"

ทุกคนได้ยินดังนั้นจึงรีบยกกระบอกน้ำของตนขึ้นดื่มบ้าง ทันทีที่น้ำไหลลงคอ ความเหนื่อยล้าและความกระหายก็ถูกปัดเป่าไปจนสิ้น ทุกคนมองหน้ากันด้วยความตกตะลึง ไม่เข้าใจว่าน้ำโคลนต้มที่เก็บมาเมื่อวาน ทำไมถึงได้กลายเป็นน้ำที่หวานล้ำและชุ่มคอถึงเพียงนี้

"สวรรค์เมตตา... สวรรค์คงเห็นใจตระกูลกู้ของเราแล้ว" กู้ต้าไห่พนมมือขึ้นฟ้า น้ำตาคลอเบ้า

ในขณะที่ทุกคนกำลังยินดีปรีดา นางเฉินซื่อก็เดินไปที่เกวียนสัมภาระเพื่อจะหยิบแผ่นแป้งชิ้นสุดท้ายมาแบ่งกันกินประทังชีวิต ทว่าทันทีที่นางยกถุงเสบียงขึ้นมา นางก็ชะงักกึก ความหนักของถุงผ้าทำให้นางต้องรีบเปิดปากถุงออกดู

"พระพุทธองค์!" นางเฉินซื่อกรีดร้องเสียงหลง จนทุกคนสะดุ้งสุดตัวและรีบวิ่งเข้าไปมุงดู

"มีอะไรหรือท่านแม่! โจรขโมยของหรือ!" กู้ซานถามเสียงหลง

"ม... ไม่ใช่!" นางเฉินซื่อมือสั่นเทา ล้วงมือเข้าไปในถุงและหยิบสิ่งที่ซ่อนอยู่ก้นถุงขึ้นมาโชว์ให้ทุกคนเห็น "ขะ... ข้าว! ข้าวกล้องเต็มกำมือ! แล้วนี่... นี่มันเนื้อ! เนื้อหมูป่าตากแห้ง!"

สิ้นเสียงของแม่เฒ่าเฉินซื่อ บรรยากาศรอบตัวก็เงียบสงัดลงราวกับป่าช้า ทุกคนเบิกตากว้างจ้องมองก้อนเนื้อตากแห้งชิ้นใหญ่และข้าวกล้องในมือของนางเฉินซื่อราวกับเห็นผี หวังซื่อน้ำลายสอจนต้องลอบกลืนน้ำลายดังเอื้อก แม้แต่หลี่ซื่อที่สงบเสงี่ยมก็ยังอดตื่นเต้นไม่ได้

"ท... ท่านแม่ ท่านไปเอาของพวกนี้มาจากไหน! เมื่อวานข้าจำได้ว่าถุงนี้ว่างเปล่าแล้วนี่!" กู้ต้าถามเสียงสั่น

"ข้าจะไปรู้ได้อย่างไร! ข้าเป็นคนเก็บถุงนี้เองกับมือ มันไม่มีทางมีเนื้อมีข้าวซ่อนอยู่แน่ๆ หรือว่าเทพยดาฟ้าดินจะนำมาประทานให้พวกเรา!" นางเฉินซื่อตื่นเต้นจนแทบจะเป็นลม

"เทพยดาอันใดกัน เรื่องเหลวไหลทั้งนั้น"

น้ำเสียงราบเรียบแต่ทรงพลังดังแทรกขึ้นมาท่ามกลางความแตกตื่น ทุกคนหันขวับไปมอง ก็พบกับกู้อวี่ซีที่ยืนกอดอกพิงต้นไม้กระดานอยู่ สีหน้าของนางสงบนิ่ง ไม่มีความตื่นเต้นดีใจแม้แต่น้อย

"ซ... ซีเอ๋อร์ เจ้าพูดเช่นนี้หมายความว่าอย่างไร" กู้ต้าไห่เอ่ยถามบุตรสาวด้วยความเกรงใจที่เพิ่มขึ้นจากเหตุการณ์เมื่อวาน