ตอนที่ 3 เสบียงลับในมิติผูกจิต - 2

ทันทีที่น้ำวิเศษไหลผ่านลำคอ กู้อวี่ซีก็สัมผัสได้ถึงกระแสความร้อนขุมหนึ่งที่ระเบิดออกในช่องท้อง ก่อนจะแตกแขนงพุ่งทะยานไปตามเส้นใยประสาทและจุดชีพจรทั่วทั้งร่าง ความรู้สึกนั้นคล้ายกับมีเข็มเล่มเล็กๆ นับหมื่นทิ่มแทงไปตามกระดูกและกล้ามเนื้อ มันเจ็บปวดจนนางต้องกัดฟันกรอด แต่นางเคยผ่านการกระตุ้นพลังในยุควันสิ้นโลกมาแล้ว ความเจ็บปวดเพียงแค่นี้ถือเป็นเรื่องเล็กน้อยนัก

ซ่า!

กระแสน้ำวิเศษชะล้างทุกอณูในร่างกาย พิษไข้ที่สะสมอยู่ถูกขับออก ความเหนื่อยล้าถูกกวาดล้างจนหมดสิ้น เซลล์กล้ามเนื้อที่ลีบแบนเริ่มซึมซับพลังงานและฟื้นตัวอย่างบ้าคลั่ง

ผ่านไปราวหนึ่งเค่อ ความเจ็บปวดก็ทุเลาลง แทนที่ด้วยความรู้สึกเบาสบายประดุจขนนก กู้อวี่ซีลืมตาขึ้น นัยน์ตาของนางทอประกายคมปลาบยิ่งกว่าเดิม นางก้มมองดูร่างกายของตนเอง พบว่าตามผิวหนังมีคราบเหงื่อไคลสีดำเหม็นคาวไหลซึมออกมา มันคือของเสียและพิษไข้ที่ถูกน้ำวิเศษขับออกมาจากไขกระดูกนั่นเอง

นางเดินไปที่ก๊อกน้ำข้างแปลงเพาะปลูก จัดการชำระล้างร่างกายจนสะอาดหมดจด เมื่อเช็ดตัวจนแห้ง กู้อวี่ซีก็ลองกำหมัดแน่น

กรอบ...

เสียงกระดูกลั่นเบาๆ ดังขึ้นพร้อมกับกล้ามเนื้อที่กระชับแน่น แม้ภายนอกนางจะยังดูเป็นเด็กสาวร่างผอมบางวัยสิบห้าหนาว ทว่าเรี่ยวแรงมหาศาลและพละกำลังเหนือมนุษย์ของผู้บัญชาการกู้ ได้กลับคืนมาสมบูรณ์เต็มสิบส่วนแล้ว! ตอนนี้ต่อให้มีเสือภูเขากระโจนเข้ามา นางก็มั่นใจว่าสามารถหักคอพวกมันได้ด้วยมือเปล่า

"เอาล่ะ ร่างกายพร้อมแล้ว ต่อไปก็คือเสบียง"

กู้อวี่ซีเดินไปยังโซนโกดังเก็บของ ที่นี่เต็มไปด้วยเสบียงที่นางรวบรวมมาจากซูเปอร์มาร์เก็ตและฐานทัพในยุคโลกาวินาศ มีทั้งข้าวสาร อาหารแห้ง เนื้อแช่แข็ง ยารักษาโรค และอาวุธยุทโธปกรณ์มากมาย ของทุกชิ้นยังคงอยู่ในสภาพสมบูรณ์เหมือนครั้งแรกที่ถูกเก็บเข้ามา

นางยืนพินิจพิจารณาอยู่ครู่หนึ่ง "ครอบครัวเราเป็นเพียงชาวนาอพยพ หากจู่ๆ ข้าเอาข้าวขาวชั้นดีหรือซาลาเปาเนื้อนุ่มๆ ออกมา มีหวังถูกชาวบ้านกลุ่มอื่นรุมทึ้งจนตาย หรือไม่ก็ถูกจับตัวไปสอบสวนแน่ ความโลภของมนุษย์ในยามอดอยากนั้นน่ากลัวกว่าซอมบี้เสียอีก ข้าต้องทำทุกอย่างให้แนบเนียนที่สุด"

กู้อวี่ซีเลือกหยิบข้าวกล้องหยาบๆ สีคล้ำออกมาจำนวนหนึ่ง และเลือกเนื้อหมูป่าตากแห้ง ที่มีลักษณะแข็งกระด้างแต่มัดกล้ามเนื้อแน่นไปด้วยโปรตีนออกมาอีกสองสามชิ้นใหญ่ ของพวกนี้ดูเหมือนอาหารป่าทั่วไป ไม่สะดุดตาจนเกินไปนัก แต่ก็เพียงพอที่จะให้พลังงานมหาศาลแก่ครอบครัว

เมื่อได้ของที่ต้องการ นางก็ออกจากมิติกลับสู่โลกความเป็นจริง

สายลมเย็นเยียบพัดมากระทบใบหน้า กู้อวี่ซีลืมตาขึ้นในความมืด นางกวาดสายตามองสมาชิกตระกูลกู้ ทุกคนยังคงหลับลึก นางขยับตัวลุกขึ้นอย่างเงียบกริบ ไร้เสียงฝีเท้าประดุจแมวป่า นางเดินตรงไปยังเกวียนเข็นคันเก่าที่พังไปครึ่งซีก ซึ่งเป็นที่เก็บสัมภาระทั้งหมดของตระกูล

นางจัดการเอาข้าวกล้องหยาบและเนื้อตากแห้งที่เตรียมไว้ ยัดลงไปในก้นถุงเสบียงที่แบนแต๊ดแต๋ของแม่ จัดแจงเอาเศษผ้าขี้ริ้วและแผ่นแป้งแข็งๆ สองแผ่นเดิมทับไว้ด้านบนเพื่ออำพรางสายตา

จากนั้นกู้อวี่ซีก็หยิบกระบอกน้ำไม้ไผ่ของทุกคนที่แขวนอยู่ข้างเกวียนมาเปิดจุกออกทีละกระบอก นางใช้นิ้วแตะที่ปากของกระบอก กำหนดจิตดึงเอาน้ำวิเศษจากบ่อในมิติออกมาหยดลงไปกระบอกละสามสี่หยด

เพียงไม่กี่หยดก็มากพอแล้ว มากกว่านี้ร่างกายของคนธรรมดาที่ขาดอาหารมานานอาจจะรับไม่ไหว น้ำวิเศษเจือจางเหล่านี้จะช่วยรักษาโรคภัยไข้เจ็บที่ซ่อนเร้นอยู่ในร่างกาย ซ่อมแซมอวัยวะที่สึกหรอ และมอบเรี่ยวแรงให้พวกเขาเดินข้ามเขาได้โดยไม่เหน็ดเหนื่อย แม้แต่กระบอกน้ำของหวังซื่อ นางก็หยดลงไปให้เช่นกัน เพราะกฎของนางคือทุกคนต้องรอดเพื่อไปเป็นแรงงาน หากหวังซื่อป่วยตายระหว่างทาง นางขี้เกียจมานั่งฟังเสียงพี่ใหญ่ร้องไห้คร่ำครวญ

เมื่อจัดการทุกอย่างเสร็จสิ้น กู้อวี่ซีก็กลับไปล้มตัวลงนอนใต้ต้นไม้ ปิดเปลือกตาลงเตรียมรับมือกับวันใหม่ที่กำลังจะมาถึง