ตอนที่ 2 สยบสะใภ้ใหญ่ - 3

กู้อวี่ซีพยักหน้า นางก้มลงเก็บไข่นกกระทาและถือห่อแผ่นแป้งไว้ในมือ สายตากวาดมองสมาชิกครอบครัวทีละคน จนกระทั่งสายตาของนางไปหยุดอยู่ที่ร่างเล็กจ้อยสองร่างที่แอบซ่อนตัวอยู่หลังหลี่ซื่อ สะใภ้รองของบ้าน

เด็กหญิงสองคนนั้นคือต้าหยาวัยแปดหนาว และเอ้อร์หยาวัยเจ็ดหนาว ทั้งสองผอมโซจนเหลือเพียงหนังหุ้มกระดูก ศีรษะโตแต่ตัวเล็กจิ๋วราวกับไม้ขีดไฟ ดวงตากลมโตบุ๋มลึกเข้าไปในเบ้าตา มองมาที่อาหารในมือของกู้อวี่ซีด้วยความหิวโหย แต่ก็เต็มไปด้วยความหวาดกลัว เพราะตลอดเวลาที่ผ่านมา เด็กผู้หญิงในบ้านไม่เคยได้รับส่วนแบ่งอาหารดีๆ เลยแม้แต่น้อย

หลี่ซื่อสะใภ้รองผู้มีนิสัยขี้ขลาดตาขาวและยอมคนมาตลอด รีบดึงตัวลูกสาวทั้งสองไปซ่อนไว้ด้านหลังแน่นขึ้น นางกลัวจับใจว่าน้องสามีที่เพิ่งแสดงความเหี้ยมโหดออกมา จะมาหาเรื่องระบายอารมณ์กับพวกลูกๆ ของนางเหมือนดั่งที่หวังซื่อชอบทำ

ทว่าสิ่งที่กู้อวี่ซีทำ กลับทำให้ทุกคนต้องตกตะลึงอีกครั้ง

กู้อวี่ซีเดินตรงเข้าไปหาหลี่ซื่อ นางไม่สนใจท่าทีหวาดกลัวของพี่สะใภ้รอง แต่นางกลับย่อตัวลงตรงหน้าเด็กน้อยทั้งสอง นิ้วเรียวบิแผ่นแป้งหยาบในมือออกเป็นชิ้นเล็กๆ จากนั้นก็ปอกเปลือกไข่นกกระทาต้มออกมาสองใบ ยื่นส่งให้กับต้าหยาและเอ้อร์หยา

“กินซะ” เสียงของกู้อวี่ซีอ่อนลงเล็กน้อย แม้จะยังคงความเย็นชาอยู่บ้าง แต่ก็แฝงไปด้วยความปกป้อง “พวกเจ้ากำลังโต ร่างกายผอมบางเพียงนี้ หากไม่กินจะเดินข้ามภูเขาลูกหน้าได้อย่างไร”

ต้าหยาและเอ้อร์หยามองหน้ากัน ลังเล ไม่กล้ารับ กลัวว่านี่จะเป็นกับดักเหมือนที่ป้าใหญ่ชอบทำเพื่อแกล้งพวกตน

“น้องเล็ก... อย่าเลยเจ้าค่ะ” หลี่ซื่อเสียงสั่นเครือ น้ำตาคลอเบ้า “ของพวกนี้ล้ำค่ายิ่งนัก ท่านเพิ่งฟื้น ท่านเก็บไว้กินเถิดเจ้าค่ะ พวกนางเป็นแค่เด็กผู้หญิง ไม่คู่ควรกับของมีค่าเช่นนี้หรอกเจ้าค่ะ”

“หุบปากหลี่ซื่อ!” กู้อวี่ซีตวาดเสียงไม่ดังนัก แต่น่าเกรงขาม “ใครบอกว่าเด็กผู้หญิงไม่คู่ควร? ข้าก็เป็นผู้หญิง! หากเจ้าคิดว่าลูกสาวของเจ้าไร้ค่า งั้นเจ้าก็ไม่คู่ควรจะเป็นแม่คน! จงจำไว้ว่าเลือดเนื้อเชื้อไขของตระกูลกู้ ไม่ว่าชายหรือหญิงล้วนมีสิทธิ์มีเสียงเท่าเทียมกันภายใต้การนำของข้า!”

คำพูดนั้นประดุจสายฝนหยาดแรกที่ร่วงหล่นลงมากลางทะเลทรายอันแห้งแล้งในใจของหลี่ซื่อ กำแพงความอดทนและความน้อยเนื้อต่ำใจที่ถูกข่มเหงมาตลอดหลายปีพังทลายลงในพริบตา

หลี่ซื่อทรุดตัวลงร่ำไห้โฮออกมาอย่างไม่อาจกลั้น น้ำตาแห่งความตื้นตันใจและความโล่งอกไหลอาบสองแก้ม นางไม่เคยคิดฝันมาก่อนเลยว่า ในชีวิตอันมืดมนและขมขื่นนี้ จะมีใครสักคนมองเห็นคุณค่าและออกหน้าปกป้องลูกสาวของนาง ยิ่งไม่ต้องพูดถึงว่าคนๆ นั้นคือน้องสามีที่นางเคยหวาดกลัวที่สุด!

“ขอบคุณ... ขอบคุณน้องเล็ก! ขอบคุณท่านอาหญิง!” หลี่ซื่อก้มหัวคำนับกู้อวี่ซีครั้งแล้วครั้งเล่า ต้าหยาและเอ้อร์หยาเห็นมารดาร้องไห้ ก็รีบรับอาหารจากมือกู้อวี่ซีมาเคี้ยวกลืนอย่างตะกละตะกลามพลางร้องไห้ไปด้วย

กู้อวี่ซียืนขึ้น มองดูครอบครัวที่กำลังเปลี่ยนผ่านระบบความคิดใหม่ นางรู้ดีว่าการจะเปลี่ยนสันดานคนที่ถูกปลูกฝังมานานนับสิบปีไม่ใช่เรื่องง่าย แต่ในโลกแห่งหายนะ ความอ่อนแอคือความตาย นางต้องใช้ความเด็ดขาดทุบทำลายกฎเกณฑ์เก่าๆ ทิ้งให้หมด เพื่อหล่อหลอมคนเหล่านี้ให้เป็นทีม ที่แข็งแกร่งพอจะรอดชีวิตไปพร้อมกับนาง

‘เอาล่ะ จัดการปัญหาภายในบ้านเสร็จไปเปลาะหนึ่งแล้ว’ กู้อวี่ซีคิดในใจ พลางเงยหน้ามองท้องฟ้าที่ร้อนระอุ

‘สิ่งสำคัญที่สุดตอนนี้คือ น้ำ ร่างกายของข้าและทุกคนต้องการการฟื้นฟูอย่างเร่งด่วน คืนนี้ข้าต้องแอบใช้น้ำวิเศษในมิติเสียแล้ว…หนทางข้างหน้ายังอีกยาวไกล สัญชาตญาณที่ผ่านความเป็นความตายของข้าร้องเตือนว่า บททดสอบที่แท้จริงและจุดพลิกผันของชีวิตกำลังรออยู่เบื้องหน้าเป็นแน่’

ริมฝีปากที่แห้งแตกของอดีตผู้บัญชาการหญิงกระตุกยิ้มบางเบา นัยน์ตาหงส์ทอประกายคมกริบ เกมเอาชีวิตรอดในยุคโบราณนี้เพิ่งจะเริ่มต้นขึ้นเท่านั้น!