ตอนที่ 2 สยบสะใภ้ใหญ่ - 2

“โอ๊ยยย!” หวังซื่อร้องโอดโอยคลุกฝุ่นอยู่บนพื้น กู้ต้าพี่ชายใหญ่หน้าซีดเผือดรีบวิ่งเข้าไปดูภรรยา แต่ก็ถูกสายตาตวัดมองของกู้อวี่ซีสะกดจนก้าวขาไม่ออก

ครอบครัวตระกูลกู้เบิกตากว้างจนแทบจะถลนออกจากเบ้า ไม่มีใครอยากเชื่อสายตาตนเองว่าเด็กสาววัยสิบห้าที่เพิ่งฟื้นจากความตาย จะมีเรี่ยวแรงมหาศาลสามารถเหวี่ยงสตรีตัวใหญ่โตอย่างหวังซื่อให้กระเด็นไปได้ง่ายดายปานนั้น

แต่สิ่งที่ทำให้ทุกคนต้องแทบลืมหายใจ ยังไม่ใช่แค่นั้น

กู้อวี่ซีก้มตัวลงช้าๆ มือบางเอื้อมไปหยิบก้อนหินแม่น้ำขนาดเท่ากำปั้นผู้ใหญ่ที่แข็งแกร่งและตกอยู่บนพื้นขึ้นมา นางถือมันไว้ในมือข้างเดียว ยกขึ้นให้อยู่ในระดับสายตาของทุกคน

“พวกเจ้าจงเบิกตาดูและจดจำเอาไว้ให้ดี”

เสียงของนางกังวานก้องและเย็นเยียบ ภายใต้สายตาที่ตื่นตะลึงของทุกคน กู้อวี่ซีค่อยๆ ออกแรงบีบฝ่ามือ

กร็อบ... แกร็บ...

เสียงแตกร้าวของวัตถุแข็งบางอย่างดังก้องกังวานในความเงียบสงัด ก้อนหินเนื้อแข็งที่แม้แต่ใช้ค้อนทุบยังยากจะแตก บัดนี้กลับมีรอยร้าวปรากฏขึ้นภายใต้นิ้วมือทั้งห้าของเด็กสาว!

เพียงพริบตาต่อมา ก้อนหินทั้งก้อนก็แหลกละเอียดกลายเป็นเศษหินและผงฝุ่นคาฝ่ามือของนาง! กู้อวี่ซีแบมือออกปล่อยให้เศษฝุ่นผงของหินปลิวว่อนไปตามสายลมร้อน ร่วงหล่นลงสู่พื้นดินต่อหน้าต่อตาหวังซื่อที่บัดนี้สั่นเป็นเจ้าเข้า

“พ... พระพุทธองค์คุ้มครอง” กู้ต้าไห่พึมพำริมฝีปากสั่นระริก

“ซีเอ๋อร์... ลูกข้า” นางเฉินซื่อเอามือทาบอก หัวใจเต้นระรัว

หวังซื่อที่นั่งกองอยู่บนพื้น บัดนี้ใบหน้าอวบอูมไร้ซึ่งสีเลือด นัยน์ตาเบิกโพลงเต็มไปด้วยความหวาดผวาขีดสุด ฟันในปากกระทบกันกึกๆ เมื่อตระหนักได้ว่า หากก้อนหินก้อนนั้นคือหัวของนาง นางคงสมองไหลไปแล้ว! ของเหลวอุ่นๆ สายหนึ่งไหลซึมออกมาจากหว่างขาของสะใภ้ใหญ่ รดกางเกงผ้าหยาบจนเปียกชุ่ม นางกลัวจนปัสสาวะราด!

กู้อวี่ซีปัดฝุ่นผงออกจากมือ ก่อนจะก้าวเดินช้าๆ เข้าไปหาหวังซื่อที่พยายามกระถดตัวหนีถอยหลังด้วยความสยดสยอง นางหยุดยืนค้ำศีรษะพี่สะใภ้ใหญ่ เงาของนางทาบทับลงบนร่างที่กำลังสั่นเทา

“นับแต่นี้ ข้าคือกฎของบ้าน!”

น้ำเสียงทรงอำนาจและแฝงไปด้วยจิตสังหารของกู้อวี่ซีประกาศกร้าว ทุกถ้อยคำตอกลึกลงไปในจิตใจของทุกคน

“การเดินทางหนีภัยแล้งไม่ใช่เรื่องล้อเล่น หากยังขืนเห็นแก่ตัว แก่งแย่งชิงดี หรือทำตัวเป็นภาระ พวกเราทุกคนจะต้องตายกันหมด! ดังนั้นตั้งแต่นี้เป็นต้นไป ใครไม่ทำงานไม่ได้กิน! ใครไม่มีประโยชน์ก็จงไสหัวออกไปจากตระกูลกู้เสีย! ข้าไม่สนว่าเจ้าจะเป็นใคร หน้าที่อะไร หากกล้าขัดคำสั่งข้า จุดจบก็จะไม่ต่างจากหินก้อนนี้!”

ไม่มีใครกล้าเอื้อนเอ่ยสิ่งใด แม้แต่พี่ชายทั้งสามของนางยังต้องก้มหน้าหลบสายตา ทุกคนตระหนักแล้วว่า กู้อวี่ซีคนเดิมที่เอาแต่ใจและอ่อนแอนั้นได้ตายไปแล้ว บัดนี้เบื้องหน้าของพวกเขาคือผู้นำที่แท้จริง ผู้นำที่แข็งแกร่งและเด็ดขาดจนน่าครั่นคร้าม

กู้อวี่ซีหันไปทางแม่เฒ่าเฉินซื่อ “ท่านแม่ เอาแผ่นแป้งและเสบียงที่เหลือทั้งหมดมาให้ข้า ข้าจะเป็นคนจัดสรรเองนับตั้งแต่นี้”

นางเฉินซื่อรีบพยักหน้าหงึกหงัก ไม่กล้าขัดใจบุตรสาวที่ดูเปลี่ยนไปราวกับคนละคน นางส่งห่อผ้ากากๆ ที่บรรจุแผ่นแป้งหยาบสองแผ่นสุดท้ายให้กู้อวี่ซีอย่างว่าง่าย

“ยังไม่หมด” กู้อวี่ซีพูดขึ้นลอยๆ สายตาปลายมองไปที่อกเสื้อของหวังซื่อ “เอาไข่นกกระทาต้มสามฟองที่เจ้าแอบขโมยเก็บไว้ตอนที่พวกเราหยุดพักเมื่อวานออกมาด้วย”

ประโยคนี้ราวกับอสนีบาตฟาดลงกลางวง หวังซื่อสะดุ้งเฮือก หน้าซีดยิ่งกว่าเดิม นางรู้ได้อย่างไร?! แม้แต่กู้ต้าผู้เป็นสามียังไม่รู้ด้วยซ้ำว่านางแอบขโมยซ่อนไข่นกกระทาป่าที่ชาวบ้านทำตกไว้!

“ข... ข้าไม่มี” หวังซื่อพยายามปฏิเสธเสียงสั่น

“อย่าให้ข้าต้องลงมือค้นเอง หวังซื่อ” กู้อวี่ซีหรี่ตาลง เพียงแค่นั้นก็ทำให้หวังซื่อรีบลนลานล้วงเข้าไปในอกเสื้อ หยิบห่อผ้าเช็ดหน้าเล็กๆ ที่ห่อไข่นกกระทาต้มใบจิ๋วสามฟองออกมาวางบนพื้นอย่างจำนน

“ท่านพี่ใหญ่” กู้อวี่ซีหันไปหากู้ต้า “ในฐานะผู้นำครอบครัวบ้านใหญ่ ท่านปล่อยให้ภรรยาซ่อนเสบียงในยามที่บิดามารดากำลังจะอดตาย ถือเป็นความอกตัญญู วันนี้ข้าจะยึดเสบียงส่วนของพวกท่านทั้งหมด! ท่านมีข้อโต้แย้งหรือไม่?”

“ม... ไม่มี น้องเล็ก ข้าผิดเอง ข้าสั่งสอนภรรยาไม่ดี” กู้ต้าก้มหน้าด้วยความอับอาย ไม่กล้าแม้แต่จะมองหน้าบิดามารดา