ตอนที่ 1 ตื่นขึ้นในปี 1987 พร้อมระบบเนตรหยก - 2

'ระบบสแกนหยกสวรรค์?'

ข้อมูลมหาศาลไหลเข้าสู่ความเข้าใจของเธอทันที ระบบนี้คือผู้ช่วยสุดยอดแห่งยุค มันสามารถสแกนโครงสร้างและมองทะลุเปลือกหินหยกดิบได้ทุกชนิดบนโลก รู้อัตราความบริสุทธิ์ สีสัน และตำหนิภายในได้อย่างแม่นยำ 100% ประดุจมีเครื่องเอ็กซเรย์ฝังอยู่ในดวงตา!

มุมปากที่เคยซีดเผือดของหญิงสาวกระตุกยิ้มขึ้นช้าๆ มันเป็นรอยยิ้มที่เยือกเย็นและอันตราย รังสีอำมหิตแผ่ซ่านออกจากร่างบางจนอากาศในห้องเก่าๆ คล้ายจะลดฮวบลงหลายองศา นัยน์ตาที่เคยหวาดกลัวและเต็มไปด้วยน้ำตาของเด็กสาววัยสิบแปด แปรเปลี่ยนเป็นความคมกริบดุจใบมีดที่เพิ่งลับเสร็จใหม่ๆ

ถ้ามีดวงตานี้ บวกกับประสบการณ์ปรมาจารย์หยกของเธอ ต่อให้อยู่ในยุค 80 ที่แสนจะล้าหลัง เธอก็สามารถพลิกฟ้าคว่ำแผ่นดินได้!

ปัง!!

ประตูไม้ด้านนอกถูกถีบจนใกล้จะพังทลายเต็มที เศษไม้หลุดร่วงกราว "นังหลานเนรคุณ! ยังไม่รีบไสหัวมาเปิดประตูอีก วันนี้ถ้าแกไม่ไปกับเสี่ยหวัง แกก็เตรียมตัวตายคาบ้านนี่แหละ!"

'ตายคาบ้าน?'

มู่หลานแค่นเสียงเหอะในลำคอ เธอปัดฝุ่นที่เปรอะเปื้อนเสื้อผ้าเก่าซอมซ่อ ยืดแผ่นหลังที่เคยค้อมงอของร่างเดิมให้ตั้งตรงตระหง่าน แล้วก้าวเดินไปที่ประตูด้วยจังหวะที่มั่นคง ไม่มีแม้แต่เศษเสี้ยวของความลังเล

ปัง!!

ยังไม่ทันที่พวกนักเลงจะได้ออกแรงถีบอีกครั้ง บานประตูไม้ก็ถูกกระแทกเปิดออกอย่างแรงจากด้านใน!

เศษฝุ่นฟุ้งกระจาย ลุงใหญ่มู่และกลุ่มนักเลงร่างบึกบึนสามคนถึงกับผงะถอยหลังไปครึ่งก้าวโดยไม่รู้ตัว เมื่อเงยหน้าขึ้นมอง พวกมันก็ต้องชะงักค้าง

ตรงหน้าพวกมันคือเด็กสาวร่างผอมบางในชุดเสื้อผ้าสีซีดจาง ใบหน้าเปื้อนฝุ่นและมีคราบเลือดแห้งกรังที่ขมับ ทว่าสิ่งที่ทำให้พวกมันขนลุกซู่คือสายตาของเธอ มันไม่ใช่สายตาของลูกแกะที่รอถูกเชือดอย่างที่พวกมันคุ้นเคย แต่มันคือสายตาของพยัคฆ์ร้ายที่กำลังมองดูฝูงสุนัขจรจัด!

"กะ... แก นังเด็กเวร! มองฉันด้วยสายตาแบบนั้นหมายความว่ายังไง!" ลุงใหญ่มู่ฝืนทำใจดีสู้เสือ ชี้หน้าด่าด้วยความโกรธเกรี้ยวที่ถูกสายตาของเด็กเมื่อวานซืนข่มทับ

"พวกแกมัวยืนบื้ออะไรอยู่ เข้าไปจับตัวมันสิ!"

นักเลงสองคนทำท่าจะพุ่งเข้าไป แต่มู่หลานกลับตวัดสายตาคมปลาบจ้องเขม็ง พร้อมกับเอ่ยด้วยน้ำเสียงที่เย็นชาจนบาดลึกเข้าไปในกระดูก

"แค่เงินห้าพันหยวน พวกแกถึงกับต้องทำตัวเป็นหมาบ้ามากัดคนถึงหน้าประตูบ้านเลยงั้นหรือ?"

คำพูดของเธอทำเอาทุกคนตกตะลึง เด็กสาวที่วันๆ เอาแต่ก้มหน้าเดิน พูดจาเสียงเบายิ่งกว่ายุงบิน วันนี้กลับกล้าด่าพวกมันฉอดๆ

"ปากดีนักนะอีตัวดี!" นักเลงหัวโจกคำราม "ไม่มีเงินก็ต้องเอาตัวเข้าแลก! ห้าพันหยวนไม่ใช่เศษเงินที่ขอทานอย่างแกจะหามาได้!"

มู่หลานกอดอกเชิดคางขึ้นเล็กน้อย รัศมีของปรมาจารย์เนตรหยกแห่งโลกอนาคตแผ่กระจายออกมากดข่มพวกมันอย่างสมบูรณ์แบบ

"ให้เวลาฉันสามวัน!" เธอประกาศกร้าว น้ำเสียงหนักแน่นดุจตะปูที่ตอกลงบนแผ่นเหล็ก "สามวันเท่านั้น ฉันจะเอาเงินห้าพันหยวนมาฟาดหน้าพวกแกให้ดูเป็นขวัญตา!"

"ฮ่าๆๆ" ลุงใหญ่มู่ระเบิดเสียงหัวเราะอย่างบ้าคลั่ง "สามวัน? แกคิดว่าตัวเองเป็นเทพเจ้าแห่งโชคลาภหรือไงนังหลานโง่! ต่อให้แกไปขายเลือดขายเนื้อก็หาไม่ทันหรอก!"

"นั่นมันเรื่องของฉัน" มู่หลานขัดขึ้นด้วยเสียงตวาด นัยน์ตาสาดประกายอำมหิต "แต่จงจำใส่กะโหลกพวกแกเอาไว้ให้ดี ในช่วงสามวันนี้ หากพวกแกกล้าก้าวเท้าสกปรกๆ เข้ามาเหยียบในบ้านหลังนี้ หรือกล้าแตะต้องของในบ้านแม้แต่ชิ้นเดียว"

หญิงสาวหรี่ตาลงครึ่งหนึ่ง มุมปากยกยิ้มเหี้ยมเกรียม

"ฉันจะสับมือพวกแกทิ้งซะ!"

ประโยคสุดท้ายของเธอเปี่ยมไปด้วยจิตสังหารที่รุนแรงจนพวกนักเลงที่ผ่านการกระทืบคนมานับไม่ถ้วนยังต้องเผลอกลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก บรรยากาศรอบด้านเงียบสงัดลงกะทันหันราวกับถูกแช่แข็ง ไม่มีใครกล้าปริปากเอ่ยสิ่งใดออกมาแม้แต่ครึ่งคำ

ท่ามกลางสายตาตื่นตะลึงและงุนงงของทุกคนที่มองว่าเธอคงเสียสติไปแล้ว มู่หลานไม่สนใจที่จะเสวนาต่อ เธอหมุนตัวก้าวเดินผ่านวงล้อมของพวกสวะไปอย่างสง่างาม

แผ่นหลังบอบบางนั้นตั้งตรงดุจราชินีผู้เย่อหยิ่ง ทุกย่างก้าวเปี่ยมไปด้วยความมั่นใจ ทิศทางที่เธอมุ่งหน้าไป ไม่ใช่ที่ไหนอื่น แต่เป็นตลาดค้าหยกชายแดนเมืองรุ่ยลี่ สมรภูมิเลือดที่เต็มไปด้วยความมั่งคั่งและความตาย!

'สามวันงั้นหรือ มากเกินพอด้วยซ้ำ!'

มู่หลานเหยียดยิ้มในใจ เธอกำลังจะไปทำให้คนในยุค 80 ได้เห็นว่า ปรมาจารย์หยกตัวจริงเขาพลิกชะตาฟ้าดินกันยังไง!