ตื่นขึ้นมาในยุค 80 พร้อมระบบแฟชั่น 2

กู้หว่านชิวแค่นเสียงหัวเราะเย็นเยียบออกมา น้ำเสียงของเธอแหบพร่าแตะแฝงไปด้วยอำนาจและรังสีความกดดันที่ทำให้บรรยากาศในห้องแคบๆ เย็นยะเยือกขึ้นมาฉับพลัน

"ป้าสะใภ้ใหญ่ ป้ากล้าพูดคำนี้ออกมาได้ยังไงไม่อายฟ้าดิน ฮุบเงินชดเชยการตายของพ่อแม่ฉันไปไม่พอ ยังยึดบ้านของฉัน บังคับให้ฉันไปนอนในห้องเก็บฟืน ใช้งานฉันเยี่ยงทาส แถมเมื่อกี้ ป้ายังผลักฉันจนหัวฟาดโต๊ะหมายจะฆ่าให้ตายเพื่อชิงทรัพย์อีก!"

หญิงสาวก้าวเท้าเข้าไปหาหวังชุยฮวาทีละก้าว แววตาของเธอคมกริบดุจใบมีดที่เพิ่งลับเสร็จใหม่ๆ ออร่าของนางพญาดีไซเนอร์ที่เคยคุมลูกน้องนับร้อยชีวิตแผ่กระจายออกมากดทับจนป้าสะใภ้หน้าเลือดถึงกับก้าวถอยหลังไปโดยไม่รู้ตัว

"แก... แกพูดเหลวไหลอะไร! ใครฆ่าแกฮะ แกสะดุดล้มเองต่างหาก!" หวังชุยฮวาปากคอสั่น หล่อนไม่เข้าใจเลยว่าทำไมนังเด็กขี้ขลาดที่ปกติเอาแต่ก้มหน้าก้มตาให้คนรังแก ถึงได้มีสายตาที่น่ากลัวราวกับหมาป่าหิวโซเช่นนี้

"สะดุดล้มเอง?" กู้หว่านชิวยกมือขึ้นแตะท้ายทอยของตัวเอง เมื่อดึงมือกลับมาก็พบกับคราบเลือดสีแดงฉาน เธอแสยะยิ้มที่มุมปาก

"หลักฐานอยู่บนหัวฉัน เลือดยังไม่ทันแห้ง ป้าคิดว่าตำรวจสหายในอำเภอเขาโง่นักหรือไง?"

"ตำรวจ..." คำนี้ทำเอาหวังชุยฮวาหน้าถอดสี คนในยุค 80 กลัวการขึ้นโรงขึ้นศาลและกลัวตำรวจเป็นที่สุด

"ใช่! ตำรวจ!" กู้หว่านชิวตอกย้ำเสียงดังฟังชัด

"ฉันจะไปแจ้งความ! จะไปหาเลขาธิการพรรคประจำหมู่บ้าน จะไปร้องเรียนที่คณะกรรมการหมู่บ้าน ให้ทุกคนรู้ไปเลยว่าหวังชุยฮวาจงใจฆาตกรรมหลานสาวกำพร้าเพื่อแย่งชิงคูปองผ้าและสมบัติ! ข้อหาฆ่าคนตายโดยเจตนา แถมยังเป็นการรังแกครอบครัวของอดีตคนงานรัฐ ป้าคิดว่าศาลมณฑลจะตัดสินจำคุกป้ากี่ปี สิบปี ยี่สิบปี? หรือส่งไปค่ายแรงงานปฏิรูปที่แถบตะวันตกเฉียงเหนือกันดีล่ะ!"

ทุกคำพูดของกู้หว่านชิวชัดถ้อยชัดคำและแทงทะลุจุดตาย หวังชุยฮวาจินตนาการภาพตัวเองถูกจับมัดมือไพล่หลัง สวมป้ายประจานเดินไปรอบหมู่บ้าน หล่อนกลัวจนเข่าอ่อนทรุดฮวบลงไปกองกับพื้นดิน

"มะ... ไม่นะ! หว่านชิว ป้า... ป้าไม่ได้ตั้งใจ ป้าแค่พลั้งมือ!" หวังชุยฮวากลืนน้ำลายอึกใหญ่ ความหยิ่งผยองเมื่อครู่มลายหายไปสิ้น เหลือเพียงความหวาดกลัวที่เกาะกุมจิตใจ

"ปะ... ป้าไม่เอาแล้วคูปองผ้านั่น แกเก็บไว้เถอะ ป้าจะไปทำกับข้าว ป้าจะไปทำกับข้าวเดี๋ยวนี้แหละ!"

พูดจบหวังชุยฮวาก็ตะเกียกตะกายลุกขึ้นวิ่งหนีหัวซุกหัวซุนออกจากห้องเก็บฟืนไปราวกับถูกผีหลอก ทิ้งให้กู้หว่านชิวยืนหอบหายใจอยู่เพียงลำพัง

เมื่อลับร่างของป้าสะใภ้จอมร้ายกาจ กู้หว่านชิวก็ทิ้งไม้กวาดลงพื้น ร่างบางทรุดลงนั่งบนเตียงไม้กระดานแข็งๆ อย่างหมดแรง เธอหลับตาลงเพื่อปรับสมดุลร่างกายและจิตใจที่กำลังเต้นระรัว

ยุค 80... ยุคที่ทุกอย่างยังล้าหลัง เศรษฐกิจเพิ่งเริ่มฟื้นตัว การซื้อขายสิ่งของยังต้องพึ่งพาระบบคูปอง ไม่ว่าจะเป็นคูปองเนื้อ คูปองน้ำมัน หรือคูปองผ้า หากไม่มีสิ่งเหล่านี้ ต่อให้มีเงินก็ไม่สามารถหาซื้อของที่ต้องการได้อย่างอิสระ เสื้อผ้าของผู้คนในยุคนี้ก็มีแต่สีเทา สีน้ำเงิน และสีเขียวทหารที่จืดชืดไร้ชีวิตชีวา

สำหรับผู้หญิงคนอื่น การทะลุมิติมายากจนในยุคนี้อาจเป็นฝันร้าย แต่สำหรับดีไซเนอร์สาวที่ไต่เต้าจากศูนย์จนกลายเป็นเจ้าของอาณาจักรแฟชั่นอย่างเธอ นี่คือมหาสมุทรสีครามทางธุรกิจที่ไร้คู่แข่งอย่างแท้จริง

ระหว่างที่เธอกำลังใช้ความคิดอยู่นั้น จู่ๆ ในโสตประสาทก็มีเสียงกระแสไฟฟ้าแล่นผ่าน ตามมาด้วยเสียงกลไกสังเคราะห์ที่ไร้อารมณ์ความรู้สึกดังก้องขึ้นในหัว

[ติ๊ง! ตรวจพบคลื่นสมองที่เข้ากันได้...]

[กำลังทำการประมวลผล... 10%... 50%... 100%]

[ระบบเศรษฐีนีแฟชั่นครอบจักรวาล ทำการผูกมัดกับโฮสต์กู้หว่านชิวเสร็จสิ้น!]

กู้หว่านชิวสะดุ้งเบาๆ ดวงตาหงส์เบิกกว้างขึ้น ภาพตรงหน้าของเธอปรากฏหน้าจอโฮโลแกรมสีฟ้าใสโปร่งแสงลอยอยู่กลางอากาศ มันเป็นหน้าจออินเตอร์เฟซที่ดูทันสมัยล้ำยุคขัดกับสภาพห้องดินเหนียวซอมซ่ออย่างสิ้นเชิง

"ระบบ? นิยายข้ามภพที่เคยอ่านตอนพักกลางวันไม่ได้หลอกลวงสินะ" เธอมองหน้าจอด้วยความตื่นเต้นระคนประหลาดใจ

บนหน้าจอแสดงสถานะของเธออย่างชัดเจน