ทะลุมิติยุค 80 สร้างอาณาจักรแฟชั่นด้วยระบบครอบจักรวาล

ความเจ็บปวด...

นั่นคือความรู้สึกแรกที่พุ่งชนโสตประสาทของกู้หว่านชิว มันเป็นความเจ็บปวดที่แล่นริ้วจากท้ายทอย ลุกลามไปทั่วกะโหลกศีรษะราวกับถูกค้อนเหล็กปอนด์ทุบเข้าอย่างจัง หญิงสาวพยายามขยับเปลือกตาที่หนักอึ้ง

ภาพสุดท้ายในความทรงจำคือแสงไฟหน้ารถบรรทุกที่สาดส่องเข้ามาทะลุกระจกรถสปอร์ตคันหรูของเธอ เสียงเบรกดังสนั่นหวั่นไหว ตามมาด้วยแรงกระแทกที่ฉีกกระชากสติสัมปชัญญะให้ดับวูบลง

ในฐานะดีไซเนอร์สาวระดับท็อปของเอเชียแห่งปี 2024 ผู้ครอบครองแบรนด์ห้องเสื้อสั่งตัดระดับไฮเอนด์ เธอควรจะนอนจมกองเลือดอยู่บนซากรถซูเปอร์คาร์บนทางด่วนสิ ทว่ากลิ่นที่เตะจมูกเธอในตอนนี้กลับไม่ใช่กลิ่นคาวเลือดผสมน้ำมันเครื่อง แต่เป็นกลิ่นอับชื้นของดินเหนียว กลิ่นฟางแห้ง และกลิ่นเหม็นเปรี้ยวของเหงื่อไคล

"นังเด็กสารเลว! ยังจะแกล้งตายอยู่อีกเรอะ! รีบลุกขึ้นมาเดี๋ยวนี้นะ ลุกขึ้นมาเอาคูปองผ้าคืนมาให้ฉัน!"

เสียงแหลมปรี๊ดราวกับเป็ดถูกเชือดดังบาดแก้วหู ตามมาด้วยแรงเตะหนักๆ ที่สีข้าง กู้หว่านชิวสูดปากด้วยความเจ็บปวด สติที่หลุดลอยเริ่มกลับมาเข้ารูปเข้ารอย พร้อมกับกระแสความทรงจำแปลกปลอมนับไม่ถ้วนที่ไหลบ่าเข้ามาในสมองราวกับเขื่อนแตก

ปี 1982... หมู่บ้านสือหลี่ เด็กสาวกำพร้า... ป้าสะใภ้จอมหน้าเลือด...

กู้หว่านชิวเบิกตากว้าง ท่ามกลางความมึนงง เธอตระหนักได้ในเสี้ยววินาทีว่าตนเองได้ ทะลุมิติมาแล้ว! ทะลุมิติมาอยู่ในร่างของเด็กสาววัยสิบแปดปีที่มีชื่อและแซ่เดียวกันกับเธอกู้หว่านชิว เด็กสาวผู้น่าสงสารที่สูญเสียพ่อแม่ไปในอุบัติเหตุทางโรงงาน ทิ้งไว้เพียงบ้านอิฐดินเหนียวซอมซ่อ เงินชดเชยจำนวนหนึ่ง และคูปองอุปโภคบริโภคที่กลายเป็นที่หมายปองของญาติพี่น้อง

ตรงหน้าเธอตอนนี้คือหวังชุยฮวา ป้าสะใภ้ใหญ่ผู้มีใบหน้าอวบอูม ริมฝีปากบางเฉียบที่บ่งบอกถึงนิสัยเอาเปรียบและร้ายกาจ หล่อนสวมเสื้อแจ็กเก็ตสีเทาตุ่นปะชุนหลายจุด ผมเผ้าชี้ฟู กำลังยืนเท้าสะเอวชี้นิ้วด่าทอเธออย่างสาดเสียเทเสีย

ร่างเดิมเพิ่งถูกหญิงวัยกลางคนผู้นี้ผลักอย่างแรงจนศีรษะไปกระแทกกับมุมโต๊ะไม้เก่าๆ เพียงเพราะพยายามปกป้องคูปองผ้าใบสุดท้ายที่พ่อแม่ทิ้งไว้ให้เพื่อใช้ตัดชุดแต่งงานในอนาคต ร่างเดิมร่างกายอ่อนแออยู่แล้ว เมื่อถูกกระแทกอย่างแรงจึงสิ้นใจไปในทันที เปิดทางให้วิญญาณของดีไซเนอร์สาวจากยุคอนาคตเข้ามาสวมรอยแทน

"มองอะไรนังเด็กผี! สายตาแบบนั้นหมายความว่ายังไงฮะ! แกคิดว่าแกล้งสลบแล้วฉันจะปล่อยแกไปงั้นเรอะ ฝันไปเถอะ! ส่งคูปองผ้าห้าเมตรนั่นมาให้ฉันเดี๋ยวนี้ ชุนหลิงลูกสาวฉันกำลังจะดูตัว คูปองนั่นต้องเอาไปตัดเสื้อใหม่ให้ลูกฉัน ส่วนแกนังตัวซวย แค่มีข้าวกินประทังชีวิตไปวันๆ ก็บุญหัวแค่ไหนแล้ว!"

หวังชุยฮวาพ่นน้ำลายแตกฟอง เมื่อเห็นว่าหลานสาวยังคงนอนนิ่งจ้องหน้าตนด้วยสายตาที่เปลี่ยนไปจากเดิม หล่อนก็เกิดความรู้สึกหงุดหงิดงุ่นง่าน ง้างมือขวาขึ้นสุดแขนหมายจะตบสั่งสอนนังเด็กไม่รู้จักที่ต่ำที่สูงคนนี้ให้เลือดกบปาก

เพียะ!

ทว่าฝ่ามือหนาหยาบกร้านนั้นกลับไม่ได้กระทบลงบนใบหน้าของเด็กสาว!

กู้หว่านชิวผู้ผ่านโลกธุรกิจอันโหดร้ายในศตวรรษที่ 21 มาอย่างโชกโชน ไม่ใช่ลูกพลับนิ่มให้ใครมาบีบเล่นง่ายๆ เธอพลิกตัวหลบตามสัญชาตญาณเอาตัวรอด แม้ร่างกายจะยังอ่อนแรงและปวดร้าวไปทั้งหัว แต่ความเร็วของเธอก็มากพอที่จะทำให้หวังชุยฮวาตบวืดจนเสียหลักถลาไปข้างหน้า

หญิงสาวไม่ปล่อยให้โอกาสหลุดมือ เธอใช้มือซ้ายยันพื้นพยุงตัวลุกขึ้นอย่างรวดเร็ว ส่วนมือขวาคว้าเอาไม้กวาดไม้ไผ่ด้ามยาวที่วางพิงอยู่ข้างผนังดินเหนียวขึ้นมา กระชับแน่นในมือราวกับเป็นอาวุธคู่กาย ก่อนจะตวัดฟาดสวนกลับไปเต็มแรง!

ผัวะ!

"โอ๊ย!!"

เสียงไม้ไผ่ฟาดกระทบเนื้อดังฟังชัด หวังชุยฮวาร้องลั่นด้วยความเจ็บปวด หล่อนกุมท่อนแขนที่ถูกตีจนเป็นรอยแดงเถือก สองตาเบิกโพลงด้วยความตกตะลึงระคนโกรธจัด

"นังเด็กบ้า! นังเนรคุณ! แก... แกกล้าตีผู้หลักผู้ใหญ่เชียวเรอะ! ฟ้าดินต้องลงโทษแก!"

"ผู้หลักผู้ใหญ่?"