ตอนที่ 2: ความลับของดวงตา

แสงแดดยามเช้าลอดผ่านรอยแตกของหน้าต่างไม้เก่าๆ เข้ามากระทบเปลือกตา หลิวเย่ว์ค่อยๆ ลืมตาตื่นขึ้น ความรู้สึกหนักอึ้งและร้อนรุ่มจากพิษไข้เมื่อคืนหายไปราวกับปลิดทิ้ง เหลือไว้เพียงความรู้สึกสดชื่นอย่างน่าประหลาด โดยเฉพาะที่ดวงตาทั้งสองข้างที่รู้สึกเย็นวาบราวกับมีสายน้ำเย็นไหลเวียนอยู่ภายใน

เธอลุกขึ้นนั่ง มองสำรวจสภาพห้องอีกครั้ง ห้องนอนขนาดเล็กในแฟลตสวัสดิการเก่าโทรมยุค 80 ผนังห้องที่เคยทาสีขาวบัดนี้เหลืองซีดและลอกร่อน มีปฏิทินรูปดาราฮ่องกงแขวนเอียงๆ อยู่มุมหนึ่ง บนโต๊ะมีถ้วยสังกะสีเคลือบสีเขียวที่มีรอยกะเทาะวางอยู่

กลิ่นหอมจางๆ ของข้าวต้มลอยเข้ามาแตะจมูก หลิวเย่ว์ขยับตัวลงจากเตียง ร่างกายในวัยแปดขวบนี้ผอมแห้งจนน่าตกใจ เสื้อผ้าที่สวมใส่ก็ตัวหลวมโคร่งเพราะเป็นเสื้อผ้าเก่าที่ได้รับบริจาคมา

“เสี่ยวเย่ว์ ตื่นแล้วหรือลูก?”

เสียงแหบพร่าของหลิวซูดังมาจากส่วนที่เป็นครัวเล็กๆ หน้าห้อง แม่ของเธอกำลังยืนหน้าเตาถ่าน ใบหน้าซีดเซียวอิดโรยอย่างเห็นได้ชัด ดวงตาแดงช้ำจากการร้องไห้เมื่อคืน แต่เมื่อเห็นลูกสาว เธอก็รีบปั้นหน้ายิ้มแย้ม

“แม่ต้มข้าวต้มใส่มันเทศไว้ให้ รีบไปล้างหน้าแปรงฟันแล้วมาทานนะลูก เดี๋ยวจะต้องไปโรงเรียนแล้ว”

หลิวเย่ว์พยักหน้าเงียบๆ เดินไปที่อ่างล้างหน้าสังกะสี เธอมองดูเงาสะท้อนในน้ำ เด็กหญิงตัวเล็กผมยาวรุงรัง ดวงตากลมโตดำขลับคู่เดิม แต่สิ่งที่ต่างออกไปคือความรู้สึกลึกซึ้ง บางอย่างที่ซ่อนอยู่ภายในดวงตาคู่นั้น

ทันใดนั้น เสียงเอะอะโวยวายก็ดังขึ้นจากหน้าประตูห้อง

“อาซู! อาซู! เปิดประตูเดี๋ยวนี้!”

เสียงแหลมสูงของผู้หญิงวัยกลางคนดังทะลุประตูไม้เข้ามา หลิวซูสะดุ้งเฮือกจนทัพพีในมือเกือบหล่น สีหน้าของเธอเปลี่ยนจากซีดเซียวเป็นตื่นตระหนก

“แม่.. แม่สามีมา” หลิวซูพึมพำเสียงสั่น

ประตูห้องถูกผลักเปิดออกอย่างแรงโดยไม่มีการรอคำอนุญาต หญิงชราในชุดเสื้อคอจีนสีเทาหม่น ผมมวยตึง รูปร่างท้วมสมบูรณ์ผิดกับลูกสะใภ้และหลานสาว เดินอาดๆ เข้ามาในห้องด้วยท่าทางขึงขัง ด้านหลังมีเด็กชายอ้วนท้วนวัยสิบขวบเดินตามมาด้วย ปากเคี้ยวลูกอมตุ้ยๆ

นี่คือ ‘นางจาง’ ย่าแท้ๆ ของหลิวเย่ว์ และ ‘จางเป่า’ ลูกพี่ลูกน้อง ลูกของป้าสะใภ้ใหญ่ ที่เป็นหลานรักของย่า

“ตื่นสายตะวันโด่งป่านนี้ยังไม่ไปทำงานทำการอีก! ผลาญเงินผลาญทองลูกชายฉันจริงๆ!” นางจางกวาดตามองไปรอบห้องด้วยสายตาดูแคลน ก่อนจะหยุดที่หม้อข้าวต้ม “แล้วนี่ทำอะไรกิน? ข้าวต้มมันเทศ? ใส่ข้าวเยอะขนาดนี้ กะจะให้อ้วนตายกันไปข้างหรือไง!”

หลิวเย่ว์มองดูข้าวต้มในหม้อที่มีแต่ความใสของน้ำแทบจะนับเม็ดข้าวได้ แล้วขมวดคิ้วแน่น นี่เรียกว่าเยอะงั้นหรือ? เทียบกับความอุดมสมบูรณ์ของหลานชายที่ยืนอยู่ข้างหลังที่อ้วนจนแก้มยุ้ย มันช่างน่าขันสิ้นดี

“แม่คะ วันนี้เสี่ยวเย่ว์เพิ่งหายไข้ ฉันเลยอยากให้แกกินเยอะหน่อย” หลิวซูพยายามอธิบายเสียงอ่อย

“ป่วยกับผีน่ะสิ!” นางจางตวาดแว้ด “เด็กสมัยนี้มันมารยาเยอะ เห็นว่าพ่อมันใจดีหน่อยก็เอาใหญ่ เอ้านี่ อาเป่า หิวใช่ไหมลูก ไปตักข้าวกินสิ”

จางเป่าไม่รอช้า รีบเดินเบียดหลิวซูเข้าไปตักข้าวต้มในหม้อจนเกือบหมด เหลือไว้เพียงก้นหม้อเล็กน้อย หลิวซูได้แต่ยืนมองตาปริบๆ ไม่กล้าห้ามปราม

หลิวเย่ว์กำหมัดแน่น ความทรงจำของร่างเดิมบอกให้เธอกลัวหญิงชราคนนี้ แต่จิตวิญญาณของผู้บริหารสาวกลับกำลังประเมินสถานการณ์อย่างเย็นชา แม่ลูกคู่นี้ไม่ใช่แค่ ลำบากแต่กำลังถูกสูบเลือดสูบเนื้อจากปลิงพวกนี้ต่างหาก พ่อก็เห็นแก่ตัว ย่าก็ลำเอียง ญาติพี่น้องก็จ้องจะเอาเปรียบ

“มองหน้าทำไม! นังเด็กเหลือขอ!” นางจางหันมาเห็นสายตาของหลิวเย่ว์ที่จ้องมองอยู่ จึงแหวใส่ “ไม่มีสัมมาคารวะ! อยากมีเรื่องใช่ไหม!”

ขณะที่นางจางยกมือขึ้นชี้หน้าหลิวเย่ว์ ข้อมืออวบอ้วนของเธอก็เผยให้เห็นกำไลหยกสีเขียววงหนึ่งที่สวมอยู่ มันเป็นกำไลสีเขียวสดใส ดูแวววาวต้องแสงไฟ นางจางมักจะอวดใครต่อใครเสมอว่าเป็นกำไลหยกแท้ราคาแพงที่ลูกชายคนโตซื้อให้

“มองอะไร? อยากได้ล่ะสิ!” นางจางเชิดหน้าขึ้น ลูบคลำกำไลอย่างหวงแหน “ฝันไปเถอะ ของมีค่าราคาสามร้อยหยวนแบบนี้ ชาตินี้ทั้งชาติพวกแกแม่ลูกก็ไม่มีปัญญาหามาใส่หรอก! นี่คือหยกเนื้อดีจากพม่าเชียวนะ!”

หลิวเย่ว์จ้องมองไปที่กำไลวงนั้น ทันใดนั้น ความรู้สึกเย็นวาบที่ดวงตาก็รุนแรงขึ้น

ภาพตรงหน้าเริ่มบิดเบี้ยว ไม่สิ มันชัดเจนขึ้นต่างหาก!

สายตาของเธอไม่ได้หยุดอยู่แค่ที่ผิววัตถุ แต่มัน ทะลุ ผ่านเข้าไปข้างใน ผิวสีเขียวมันวาวของกำไลเริ่มจางลง เผยให้เห็นโครงสร้างภายใน

สิ่งที่หลิวเย่ว์เห็นไม่ใช่โครงสร้างผลึกหินที่ซับซ้อนและงดงามตามธรรมชาติของหยก แต่มันคือความว่างเปล่าที่เต็มไปด้วยฟองอากาศเล็กๆ จำนวนมหาศาล และเนื้อวัตถุที่ดูขุ่นมัว ไร้ชีวิตชีวา สีเขียวสดใสนั้นเป็นเพียงสีที่ถูกฉีดอัดเข้าไปตามรอยแตกของวัสดุสังเคราะห์

พลาสติก เรซิ่น ผสมผงหิน

สมองของเธอประมวลผลทันที นี่มันไม่ใช่หยกราคาแพงอย่างที่คุยโว แต่มันคือของปลอมเกรดต่ำที่ทำเลียนแบบ ขายตามตลาดนัดราคาไม่เกิน 2 หยวน!

หลิวเย่ว์กะพริบตาถี่ๆ เพื่อปรับโฟกัส เธอลองเพ่งมองให้ลึกลงไปอีก ในสายตาของเธอ วัตถุทุกชิ้นดูเหมือนจะมี ‘รัศมี’ บางอย่าง กำไลของนางจางนั้นมืดมิด ไร้แสงสว่าง มีแต่ความขุ่นมัวของสารเคมี

เธอลองเบนสายตาไปที่หลิวซู แม่ของเธอ ที่คอของหลิวซู มีสร้อยเชือกสีดำเก่าๆ ห้อยจี้พระสังกัจจายน์องค์เล็กจิ๋วที่ดูหมองคล้ำแทบจะดูไม่ออกว่าเป็นอะไร แต่เมื่อหลิวเย่ว์เพ่งมอง แสงสีขาวนวลตาอบอุ่นสว่างวาบออกมาจากจี้องค์เล็กนั้น! ภายในความหมองคล้ำภายนอก เนื้อในของจี้คือหยกขาวเนื้อดีที่มีความบริสุทธิ์สูง ไร้รอยแตกร้าว โครงสร้างภายในเรียงตัวสวยงามแน่นหนา และมีละอองแสงสีขาวลอยวนเวียนอยู่รอบๆ ราวกับมีชีวิต

นี่มัน พลังปราณ? หรือออร่าของอัญมณี?

หลิวเย่ว์หัวใจเต้นแรงระรัว ดวงตาคู่นี้ ไม่ใช่แค่ ‘มองเห็น’ แต่สามารถ ‘แยกแยะ’ เนื้อแท้และมูลค่าของวัตถุได้! มันคือ ‘เนตรสวรรค์’ ที่ส่องทะลุความลวงตาได้ทุกสิ่ง!

ในยุค 80 ที่เศรษฐกิจกำลังฟื้นตัว ผู้คนเริ่มมีเงินและหันมาสะสมของเก่า ค้าขายหยกและวัตถุโบราณ แต่ความรู้ความเข้าใจยังจำกัด ของปลอมระบาดไปทั่ว ความสามารถนี้ของเธอ มันคือ ‘เครื่องพิมพ์ธนบัตร’ ชัดๆ!

“นังเด็กบ้า! หูหนวกหรือไง!”

เสียงตะคอกของนางจางดึงสติหลิวเย่ว์กลับมา เธอรีบก้มหน้าลง ซ่อนแววตาตื่นเต้นระคนยินดีเอาไว้ภายใต้ท่าทีหวาดกลัว

“ขอโทษค่ะคุณย่า หนูแค่..หนูแค่เห็นว่ากำไลสวยมาก” หลิวเย่ว์แสร้งทำเสียงสั่นเครือ

“ฮึ! แน่นอนอยู่แล้ว ของดีราคามันก็ต้องสวย” นางจางยืดอกอย่างภูมิใจ โดยไม่รู้เลยว่าสิ่งที่สวมอยู่เป็นแค่ขยะพลาสติก “เอาล่ะๆ รีบๆ กิน แล้วก็รีบไสหัวไปโรงเรียน ส่วนแก อาซู เย็นนี้ก็เตรียมอาหารให้มากหน่อย วันนี้เป็นวันเกิดจางเป่า หลานฉันต้องได้กินของดีๆ”

แล้วเธอไม่ใช่หลานเหรอ? หลิวเย่ว์อดย้อนถามในใจไม่ได้ แถมพูดปากเปล่าเงินก็ไม่ให้นี่มันปลิงดูดเลือดชัดๆ

นางจางสะบัดหน้าเดินออกจากห้องไปพร้อมกับหลานชายที่กินข้าวต้มจนเกลี้ยงชาม

เมื่อประตูห้องปิดลง ความเงียบและความอึดอัดก็กลับมาอีกครั้ง หลิวซูเดินมาลูบหัวลูกสาว น้ำตาคลอเบ้า “กินข้าวนะลูก แม่ขอโทษที่ปกป้องลูกไม่ได้”

หลิวเย่ว์เงยหน้ามองแม่ ในใจของเธอตอนนี้ไม่ได้รู้สึกหวาดกลัวคำขู่ของย่าแม้แต่น้อย ตรงกันข้าม เธอกลับมองเห็น โอกาส

ครอบครัวฝ่ายพ่อ ปู่ย่า ลุงป้า ทุกคนล้วนเป็นเหมือน ‘ปรสิต’ พวกเขารู้ว่าแม่ของเธอคือทายาทตระกูลหลิว เศรษฐีเก่าที่ร่ำรวยมหาศาล แม้ตอนนี้จะตัดขาดกัน แต่สายเลือดก็ตัดไม่ขาด พวกเขาจึงเกาะติดครอบครัวนี้ไม่ปล่อย หวังว่าสักวันจะได้ส่วนแบ่งจากมรดก โดยเฉพาะพ่อตัวดี ที่วางแผนจะมีลูกชายเพื่อใช้เป็นกุญแจไขตู้เซฟสมบัติ

ถ้าพวกเขารู้ว่าเธอมี ‘ดวงตา’ ที่มองเห็นหยกได้ พวกเขาจะไม่มีวันปล่อยเธอไป พวกเขาจะขังเธอไว้ ใช้งานเธอเยี่ยงทาส บังคับให้เธอดูหยกเพื่อหาเงินมาปรนเปรอความโลภของพวกเขา แล้วสุดท้ายเธอก็จะไม่มีวันได้ลืมตาอ้าปาก

ความลับนี้ ต้องตายไปกับตัว ฉันจะเป็นแค่เด็กแปดขวบธรรมดาที่ไร้เดียงสาต่อหน้าพวกมัน

แต่ลับหลัง เธอจะใช้ดวงตานี้สร้างฐานอำนาจ สร้างเม็ดเงินมหาศาล และเมื่อถึงเวลาที่เหมาะสม เธอจะพาแม่และน้องที่กำลังจะเกิดหนีออกไปจากนรกขุมนี้ แล้วถีบส่งพวกปลิงดูดเลือดพวกนี้ลงนรกไปซะ!

“แม่จ๊ะ” หลิวเย่ว์เอ่ยขึ้น ขณะตักน้ำข้าวต้มก้นหม้อใส่ปาก “จี้พระของแม่ สวยจังเลยจ้ะ”

หลิวซูชะงัก ยกมือขึ้นจับจี้ที่คอด้วยความหวงแหน “นี่เป็นของดูต่างหน้าชิ้นเดียวที่คุณตาให้แม่มา แม่เก็บไว้ให้เสี่ยวเย่ว์กับน้องนะลูก มันอาจจะดูเก่าไปหน่อย ไม่มีค่าเท่ากำไลของคุณย่า แต่แม่รักมันมาก”

หลิวเย่ว์ยิ้มบางๆ แม่จ๋า ของที่แม่มีน่ะ ซื้อกำไลพลาสติกของย่าได้เป็นพันวงเลยล่ะ

“จ้ะแม่ หนูจะรักษาไว้อย่างดี”

หลิวเย่ว์ทานข้าวต้มจนหมด แล้วลุกขึ้นสะพายกระเป๋านักเรียนเก่าขาด “หนูไปโรงเรียนก่อนนะจ๊ะแม่”

“ตั้งใจเรียนนะลูก ระวังตัวด้วย”

ทันทีที่เดินพ้นจากประตูห้องและลงบันไดแฟลตมา หลิวเย่ว์ก็หยุดเดิน เธอมองไปรอบๆ ย่านชุมชนแออัดในยุค 80 ผู้คนขี่จักรยานกันขวักไขว่ ร้านค้าโชห่วยเริ่มเปิดขายของ เสียงแม่ค้าตะโกนโหวกเหวก

แต่วันนี้เธอไม่ได้กะจะไปโรงเรียน โรงเรียนประถมสอนแค่วิชาพื้นฐานที่เธอรู้หมดแล้วตั้งแต่ชาติก่อน การไปนั่งเรียนใหม่มันเสียเวลาทำมาหากิน

เป้าหมายของเธอในวันนี้คือ ‘ตลาดนัดหลังวัด’ แหล่งรวมของเก่าและแผงลอยขายหินหยกดิบที่ใหญ่ที่สุดในเมือง ที่นั่น จะเป็นสนามทดสอบพลังดวงตาของเธอ และจะเป็นที่ที่เธอจะหา ‘เงินก้อนแรก’ เพื่อมาเป็นทุนในการต่อกรกับพ่อและย่ามหาภัย

หลิวเย่ว์กระชับสายกระเป๋าแน่น สูดหายใจลึก ดวงตาสีดำขลับวาวโรจน์ด้วยความมุ่งมั่น “รอเถอะ เงินทอง อำนาจ และอิสรภาพ ฉันจะคว้ามันมาเอง!”

เธอก้าวเท้าเดินมุ่งหน้าไปทางทิศตะวันออก ที่ตั้งของตลาดค้าของเก่า ทิ้งโรงเรียนไว้เบื้องหลัง พร้อมกับทิ้งตัวตนเด็กหญิงผู้อ่อนแอไว้ในอดีต