แผนของยายเฒ่า

จนเฟิ่งหรั่นขยับเข้าไปกระซิบข้างหูผู้เป็นนาย

“นี่ไม่ใช่คนในเรือนเจ้าค่ะ เกรงว่าท่านแม่ทัพคงพามาจากค่ายทหาร” นางพยักหน้ารับรู้

“บ่าวสองคนมีหน้าที่ติดตามคุณหนูและเป็นผู้ช่วยพี่เฟิ่งหรั่นเจ้าค่ะ” นางอ้าปากหว๋อเมื่อรู้ว่านี่คือสาวใช้ที่พ่อส่งมาจริงๆ

“ข้าชื่อว่าอาซาน”

“ข้าชื่ออาซือเจ้าค่ะ” นางทำได้แค่ส่งยิ้มอ่อนๆให้เท่านั้น เพราะไม่รู้ว่าต้องทำตัวอย่างไร ตอนนี้บอกตรงๆว่าจับต้นชนปลายไม่ถูกจริงๆ

“คุณหนูรองพักเถิดเจ้าค่ะที่เหลือปล่อยให้เป็นหน้าที่พวกข้าเอง” นางถอยกรูไปหาเฟิ่งหรั่น เมื่อสองสาวเข้ามาแย่งอุปกรณ์ทำความสะอาดในมือนาง

“เจ้าคิดว่าการที่ข้าถูกยายเฒ่านั่นส่งตัวไปแต่งงานไกลโพ้นเช่นนั้นต้องการอะไร” ในเมื่อมีบ่าวรับใช้มาจัดการต่อนางจะชวนเฟิ่งหรั่นเข้าครัวเสีย เพื่อจะได้คุยกันอย่างสบายใจว่าจะไม่มีใครแอบฟัง และนางมั่นใจว่าเฟิ่งหรั่นไว้ใจได้

“คุณหนู เรียกฮูหยินผู้เฒ่าแบบนั้นไม่ได้เจ้าค่ะ“ นางหัวเราะชอบใจก่อนจะยอมแก้ไข

”อะๆๆ ท่านย่า!!“ สาวใช้ถอนหายใจโล่งอก ก่อนจัดการต้มข้าวต้มและหันไปพูดกับคุณหนูของนางด้วย

”เท่าที่ข้าได้ยินทหารของคุณชายเหลียงคุยกัน เห็นว่าที่นั่นกันดารนักเจ้าค่ะ และข้าวของก็แพงมาก จนชาวบ้านรอบๆแทบจะอพยพกระจ่ายกันออกไปอยู่ที่อื่นหมด“ นั่นสิ นางก็ได้ยินมาแว่วๆเหมือนกัน

“เจ้าคิดว่าที่นั่นยากแค้นขนาดไหนกันเชียว” นางไม่ได้กลัวความลำบาก ยิ่งมีมิติพิเศษยิ่งมั่นใจว่าเอาตัวรอดได้ แต่เมื่อได้ของวิเศษมาแล้ว นางก็ต้องนำไปช่วยเหลือผู้อื่นด้วย

“น่าจะมากโขเจ้าค่ะ ทางไปก็ค่อนข้างมีภัย การขนส่งเสบียงใช้คนถึงหมื่นนาย ทางการจึงส่งเสบียงช่วยค่ายทหารเพียงสามเดือนครั้ง หากบ่อยกว่านี้ อาจสูญเสียกำลังทหารโดยใช่เหตุเจ้าค่ะ” ก็จริงที่นั่นอาจมีระยะทางถึงพันลี้ ใช้เวลาเดินทางแรมเดือน นางเองยังหนักใจไม่น้อย หากมีคนติดตามไปเพียงเฟิ่งหรั่น อาซาน อาซือ เท่ากับว่านางไม่มีพรรคพวกใดให้พึ่งพา

“คุณหนู เราลองทำดีกับท่านแม่ทัพดีหรือไม่เจ้าคะ ในเมื่อเราไปอยู่ต่างบ้าน ล้วนต้องอาศัยการปกป้องจากเขา” เฟิ่งหรั่นกลัวคุณหนูของนางจะอาละวาดออกมาเสียก่อน ยิ่งเงียบนิ่งแบบนี้ยิ่งใจคอไม่ดี

“นั่นเป็นสิ่งที่เจ้ากับข้าควรทำ มา!!กินข้าวเถอะ กองทัพต้องเดินด้วยท้อง ชุดแต่งงาน อาซือยกมาด้วยใช่หรือไม่” นางรู้ดีว่าการที่รีบจัดงานและเข้าหอเช่นนี้เป็นเพราะท่านพ่อของนางมีกิจลาดตระเวน พี่ชายใหญ่ก็เช่นกัน

“จวนสกุลเหลียงอยู่ไกลจากที่นี่หรือไม่” หลังจากกินข้าวใีมือสาวใช้ได้สองสามคำ นางที่มีอะไรคิดในหัวตลอดเวลาจึงเอ่ยถาม เพราะพรุ่งนี้นางต้องย้ายไปที่จวนนั้นก่อนเพื่อเคารพพ่อแม่สามี

“เอ่อ อาจจะห่างสัก3ลี้ได้เจ้าค่ะ พรุ่งนี้เกี้ยวมงคลแปดคนหามจะมารับคุณหนูแต่เข้า บ่าวคิดว่าคืนนี้คุณหนูควรพักผ่อนให้เยอะเสียหน่อย” เค่ออิ่งมองหน้าสาวใช้ก่อนหลุดขำ

“มิใช่ว่าต้องขัดตัว ขัดผิว ประทินโฉมหรือ” เฟิ่งหรั่นรีบส่ายหน้าก่อนมีน้ำตาจับคลอ

“ตามตัวคุณหนูมีแผล บ่าวไม่กล้าลงมือขัด คนพวกนั้นใจร้ายเกินไป ยามคุณหนูไร้สติยังกระหน่ำฟาดมาไม่หยุด” ภาพความโหดร้ายยังคงติดตาเฟิ่งหรั่น

“ไม่เอาหน่า อีกไม่กี่ยามเจ้ากับข้าจะเป็นอิสระ เก็บแรงไว้ต่อสู้กับที่ซุกหัวนอนแห่งใหม่ไม่ดีกว่าหรือ” อย่างน้อยๆในยามที่นางตื่นมาเจอความโหดร้ายของคนในยุคสมัยนี้ นางก็ยังมีคนสนิทข้างกายที่พอจะไว้ใจได้

หลังกินข้าวและนางยอมกินยาต้ม สาวใช้ทั้งสามคนต่างเข้ามาช่วยนางอาบน้ำ แรกๆเค่ออิ่งมีอาการเขินเล็กน้อย แต่พยายามทำใจให้ชิน เพราะเรือนร่างนี้เฟิ่งหรั่นคงเห็นมาหมดแล้ว นางไม่ได้ถูกจับขัดตัวอย่างที่ควรจะเป็น แต่ผิวที่ขาวอมชมพูราวไข่มุกแค่อาบน้ำก็เปล่งประกายอย่างหาตัวจับยาก นางถูกจับนอนคว่ำและอบยาสมุนไพรร้อน เมื่อทำเสร็จรู้สึกสบายตัวไม่น้อย และทำให้นางหลับสนิทตั้งแต่หัวค่ำ

ยามเหมา

บัดนี้สาวใช้ทั้งสามคมกำลังลุมแต่งแต้มเครื่องประทินโฉม และแต่งตัวประดับช่อผมให้ว่าที่เจ้าสาวอย่างขมักเขม้น

“นอนก่อนมิได้หรือ ข้ายังมีไข้อยู่เลย” เพราะเมื่อคืนหลับไปโดยไม่ได้กินยาในมิติลับ ตอนนี้นางจึงครั่นเนื้อครั่นตัวไม่น้อย เห็นทีว่ายามอยู่คนเดียวนางต้องแอบหยิบยามากินเสียหน่อย

“อดทนอีกนิดเจ้าค่ะ จบจากขึ้นเกี้ยว ไหว้ฟ้าดินและบรรพบุรุษคุณหนูจะได้เข้าหอ ถึงตอนนั้นขอความเห็นใจจากสามีให้มาก จะได้พักผ่อนเร็วขึ้นเจ้าค่ะ” พูดจบสามสาวใช้ก็พากันหน้าแดง แต่คนง่วงแทบจะลืมตาไม่ขึ้นไม่ได้สนใจ

“ได้ๆ ข้าจะอดทนถึงตอนเข้าหอ จากนั้นข้าจะขอเขานอนยาวไปเลยสองวัน!!”