หลอกมาแต่งงาน

“จวนหนิงกวนโหวอะไรกัน ว่าแต่…เหตุใดจึงมีในส่วนของเจ้าด้วยหรือสวี่ไค่” แม่เฒ่าหยางถามอย่างร้อนรน แม้สงสัยถึงสถานะที่ลูกชายเรียก แต่เรื่องสมบัตินั้นน่ากังวลกว่า

“นางเป็นบุตรของข้าคนนึง นางน่าสงสารเพราะกำพร้าแม่ ออกเรือนไปไกลโพ้นเช่นนั้นไม่รู้ว่าข้าจะมีโอกาสได้ปกป้องนางอีกเมื่อไหร่ ข้าทำผิดหรือท่านแม่” โดนย้อนถามเช่นนั้นคนเป็นแม่ตอบไม่ถูก อ้ำๆอึ้งๆจนลูกสะใภ้คนโปรดรีบสะกิด

“ไค่เอ๋อร์ หลิวเอ๋อร์ของข้านางก็กำลังจะแต่งงานเข้าตระกูลใหญ่ที่ผู้คนนับหน้าถือตา ควรเก็บสินเดิมไว้ให้นางมิดีกว่าหรือ เผื่อภายหน้าคนสกุลหม่าจะทำดีกับนางให้มาก“ บุรุษที่เป็นถึงหัวหน้าทหารนับพันนายสูดลมหายใจเข้าปอดลึก สายตาดุคมมองไปยังบุตรสาวคนเล็กที่มีใบหน้าซีดเซียวและยังผอมบางจนเขาใจเจ็บ การแต่งงานออกเรือนอาจจะดีต่อนางกว่าให้อยู่ที่นี่ ในที่ที่เขาปกป้องนางไม่ได้ตลอด

“ไปนำใบรายการสินเดิมของข้ามา เรื่องนี้อย่าได้มีใครแทรกแซง ข้ายังมีกิจต้องไปทำอีกมาก ทุกอย่างต้องเสร็จวันนี้!!” บ่าวรับใช้นับยี่สิบคนต่างวิ่งเข้าวิ่งออกในจวนไม้ ทรัพย์สินถูกยกมาวางนับ50ลัง

“ทางนั้นมีสิ่งใดกัน” แม่ทัพหนุ่มรูปงามที่วันนี้มาพำนักที่จวนท่านโหวเอ่ยถามชิงฉือ ทหารคนสนิทที่ติดตามเขาไปทุกที่

“เห็นบ่าวคุยกันเรื่องแบ่งสินเดิมขอรับ คุณหนูรองสกุลหยางต้องออกเรือนกับนายท่าน เอ่อ ท่านแม่ทัพจึงมาจัดการด้วยตนเองขอรับ” ในหัวแม่ทัพหนุ่มไพร่คิดไปถึงสตรีเรือนร่างอรชร ที่ถูกเพื่อนพี่สาวผลักจนตกสระ ไร้การช่วยเหลือใดจนเขาต้องยื่นมือเข้าไปช่วย และเพราะแตะต้องเนื้อตัวนางจนเกินควร ท่านโหวจึงเรียกเข้าไปคุยเรื่องการยกเกี้ยว

“นายท่านเรื่องแต่งงานนี้ด่วนตัดสินใจเกินไปหรือไม่ขอรับ” คนสนิทว่าอย่างเกรงกลัว แต่ก็ต้องพูด

“การเข้ารับตำแหน่งพร้อมมีภรรยาที่เป็นบุตรสาวท่านแม่ทัพใหญ่ จะยิ่งส่งผลดีในเรื่องการเมืองมิใช่หรือ เจ้ากังวลสิ่งใดกัน” เขารู้ว่าคนสนิทกังวลสิ่งใด แต่จากการพูดคุยกับท่านโหวอย่างหยางซั่งกุ่ย ทำให้เขาตัดสินใจในทันที

“นางมีชะตาที่ยากเค้น มารดาเสียตั้งแต่ยังเยาว์บิดาเสียใจจนขอออกรบทุกสนาม แม้สร้างคุณงามความดีมากมายแต่เขาเลือกจะใช้ชีวิตที่สนามรบมากกว่าอยู่เรือนปกป้องบุตรสาว“ ชายแก่จิ้งจอกแห่งสกุลหยางไม่ได้บังคับเขา แต่บอกให้เห็นถึงข้อดีข้อเสียการมีนางอยู่ในชีวิต

“นางไม่กลัวลำบาก เพราะทั้งชีวิตนี้ต่อสู้กับบ้านใหญ่มาพอสมควร การมีนางเป็นภรรยา เจ้าเองจะมีสกุลหยางหนุนหลัง” เขายินยอมตกลงแต่งงาน เพราะผู้ใหญ่ในบ้านของเขาไม่มีใครอยู่แล้ว พ่อแม่ล้วนจากไปก่อนได้ชื่นชมบุตรจากเขา การมีภรรยาที่เกื้อหนุนกัน ย่อมส่งต่อความสัมพันธ์ทางด้านทหารให้มั่นคง

“ตอนนี้ที่แคว้นซีเจียงค่อนข้างแร้งแค้น ข้ากลัวว่านางจะเข้าใจว่านายท่านหลอกนางไปแต่งงาน” เขายกยิ้มทั้งที่กอดอกมองความวุ่นวายตรงหน้า

“อาจเป็นนางที่หลอกข้ามาแต่งงาน” เขาว่าอย่างนั้นก่อนเดินเข้าไปเตรียมตัวให้แม่สื่อมาจัดการเรื่องสู่ขอ

ด้านความวุ่นวายของคนในจวนยังไม่จบ

“ทุกคนคือลูกของข้า ซีเฟ่ยเองยามแต่งงานคราแรกข้ามอบสินเดิมให้เขาไปไม่น้อย นั่นเท่ากับว่าแบ่งแล้ว ทรัพย์สินของข้าตอนนี้แบ่งออกเป็นสองส่วน!! หลิวเอ๋อร์1ส่วน อิงเอ๋อร์1ส่วน เท่านี้ยุติธรรมดีหรือไม่ขอรับ” เขาเงยหน้ามองมารดาที่ยืนอ้ำอึ้งทำสิ่งใดไม่ถูก เมื่อทุกอย่างมันผิดคาดไปหมด

“อย่ามัวถกเถียงกัน เมื่อแบ่งสินเดิมเรียบร้อยให้คนนำไปส่งที่จวนเหลียงเถิด อีกไม่นานแม่สื่อจะมาท่าบทาม” เสียงผู้นำตระกูลหยางที่ยืนอยู่หน้าเรือนพูดตัดความให้จบ เหล่าบ่าวรับใช้แยกย้ายกันไปเก็บสินเดิมโดยมีซีเฟ่ยจับตาดูทุกขั้นตอนจนขนขึ้นรถม้าสำเร็จ ใช้รถม้าถึง9คันทีเดียว สินเดิมพวกนี้ถูกอารักษ์ขาโดยทหารฝีมือดีจนกว่าจะถึงแคว้นซีเจียงโดยมีจดหมายจากเหลียงหย่งฉีเขียนสำทับให้คนทางนั้นจัดการ

“เห้อ อะไรกันเนี่ย ตื่นมาก็จะได้ผัวเลย” หลังทุกคนออกไป หยางเค่ออิ่งบ่นกระปอดประแปดทันทีที่ทุกคนออกไปหมดแล้ว

“คุณหนูพูดเช่นนั้นไม่ได้เจ้าค่ะ ยังไม่มีพิธียกน้ำชาและไหวศาลบรรบุรุษ” จบคำสาวใช้นางก็พยักหน้าเห็นด้วย ก่อนจะช่วยเฟิ่งหรั่นจัดการทำความสะอาดในเรือน

“ไม่ได้เจ้าค่ะ คุณหนูป่วยอยู่เรื่องนี้ให้ข้าจัดการเอง” ไม่เคยมีสักครั้งที่คุณหนูของนางจะลุกขึ้นมาทำอะไรเช่นนี้ ทุกครั้งมักบอกปัดและบอกให้ปล่อยไปตามยถากรรมเพื่อเรียกร้องความสงสาร

“ช่วยกันเถอะหน่า เจ้าจะได้ไปเตรียมอาหาร ข้าหิวจนใส้กริ่วแล้ว” นางไม่สนสีหน้าของสาวใช้ที่พยายามไม่ให้นางทำ จัดการปัดกวาดเช็ดถูอย่างตั้งอกตั้งใจ และเพราะกินยาสมัยใหม่ไปอาการนางจึงได้ดีขึ้น

“คุณหนูรอง คุณชายใหญ่มอบผ้าไหม5ผืน ชุดผ้าไหม5ชุด รองเท้าและเครื่องประดับอีก5ชุดเจ้าค่ะ”

“ส่วนนี่แม่นมจวงให้พวกข้ามาช่วยจัดการเปลี่ยนเครื่องนอนใหม่ เตรียมพร้อมสำหรับการเข้าหอ คืนนี้จะมีคนจากเรือนใหญ่มาประดับห้องหอเจ้าค่ะ” สาวใช้ที่มาจัดการพูดกับนางอย่างนอบน้อม