ออกเรือน

“หมอสั่งเที่ยบยาแล้วใช่หรือไม่” นางพยักหน้ารับก่อนจะมองไปที่ถ้วยยา

“ข้ากินได้เพียงนิด เพราะยังไม่มีข้าวตกถึงท้องเจ้าค่ะ รอเฟิ่งหรั่นกลับมา ข้าจะไปช่วยนางทำครัว” ดีที่เขาเรียกชื่อสาวใช้นางจะได้เรียกถูกเสียที และเรื่องทำอาหารนั้นนางทำได้สบายมาก เรือนไม้นี้แม้จะผุพังไปหน่อยแต่ทุกอย่างก็มีครบ ไว้รอสาวใช้กลับมา นางคงต้องปรับปรุงที่อยู่ที่กิน

“ระยะนี้สหายข้าต้องมาราชการที่วังหลวง ท่านปู่จึงอนุญาตให้เขาเข้าพักที่เรือนปีกขวา ทหารรักษาการณ์อาจเยอะสักหน่อยน้องรองอย่าตกใจไป” นางไม่คิดจะยุ่งเกี่ยวกับใครอยู่แล้วจึงไม่โต้แย้ง

“คุณชายใหญ่” เสียงเรียกของสตรีวัยกลางคนที่เดินเข้ามาอย่างรีบร้อนทำนางและเขารีบหันไปมอง

“แม่นมจวง ข้าให้เฟิ่งหรั่นไปรบกวนท่านหรือ” เขาเลิกคิ้วถามคนที่ยืนหอบเหนื่อย

“ปะเปล่าเจ้าค่ะ บ่าวคิดว่าสาวใช้คนนี้พูดปด” คิ้วเข้มขมวดจนเป็นปม ก่อนจะถอนหายใจเฮือกใหญ่

“ต่อไปนี้หากใครมองข้ามเค่ออิ่งข้าจะลดอำนาจหน้าที่ไปเป็นคนเลี้ยงม้า ไม่สนว่าเป็นใคร รวมถึงฮูหยินด้วย เหตุใดคนบ้านนี้จึงปฏิบัติกับนางเช่นเป็นคนอื่นไกลหืมมม” เสียงคมเข้าตวาดลั่นจนคนที่มาใหม่ก้าวขาไม่ออก

“ซีเฟ่ยเจ้ากำลังโมโหเรื่องอันใด” ฮูหยินใหญ่ที่รีบตามมาตั้งแต่สาวใช้ไปรายงาน รีบเรียกเอาไว้ก่อนหลานชายคนโปรดจะฟาดงวงฟาดงา

“มากันเสียทีก็ดี ข้ามีเรื่องจะแจ้งกันให้พร้อมหน้า ตั้งแต่บัดนี้บ้านรองมีสิทธิ์เบิกของทุกอย่างในจวน ไม่ว่าจะเป็นเสื้อผ้าหรือรองเท้าใหม่ รวมถึงอาหารที่ควรจะส่งต่อมาถึงนี่ ข้าไปรบที่ชายแดนแรมเดือนกลับมาที่จวนทั้งทีกลับต้องมาพบว่า…คนในจวนรุมรังแกบุตรสาวอนุของท่านพ่อ เหตุใดจึงใจร้ายเช่นนั้นขอรับ เพียงแค่นางไม่มีแม่เช่นนั้นหรือ” เขาเอ่ยอย่างอ่อนใจ แม้รู้ว่ายามไปรบมีท่านปู่คอยสอดส่อง แต่จะช่วยได้มากน้อยเพียงใดเมื่อคนจ้องทำร้ายมากกว่าคนที่ระวังตัว

“ซีเฟ่ยเจ้าพูดเกินไป สิ่งที่พวกข้าทำนั้นเป็นเพียงการสั่งสอน ที่สำคัญอีกไม่กี่วันนี้นางต้องออกเรือน สั่งสอนนิดหน่อยจะเป็นไรไป” คำตอบของผู้ใหญ่ในบ้านทำนางตาโตตกใจจนเผลอกำมือสาวใช้แน่น

“ออกเรือน!! เหตุใดข้าจึงไม่รู้เรื่องนี้” หยางซีเฟ่ยมองทั้งท่านย่า ท่านแม่ น้องสาว และภรรยาอย่างจับผิดก่อนจะเห็นว่าทุกคนจงใจหลบตา

“หย่งฉีหรือ การที่พวกท่านอนุญาตให้เขาพักที่จวนทั้งที่มีบุตรสาวถึงสองคนเพราะเหตุนี้หรือขอรับ” หยางเค่ออิงได้แต่มองคนโน้นทีคนนี้ที ตอนนี้ต้องเก็บรายละเอียดให้มาก

“ซีเฟ่ย หญิงใหญ่เองก็มีคู่หมาย แต่เค่ออิ่งยังไม่มีทั้งๆที่เลยวัยปักปิ่นมาแรมปี หย่งฉีเองก็เป็นทหารฝีมือดี แม้จะต้องไปประจำการที่ทุรกันดารแต่ก็ยังถือว่ามีอนาคต” ฮูหยินผู้เฒ่าเอ่ยบอก

“เจ้าเปลี่ยนแปลงสิ่งใดไม่ได้ ท่านปู่เจ้ากำลังคุย และได้ข้อตกลงเป็นที่เรียบร้อย คนสกุลเฉียนก็อยากให้แม่ทัพแต่งงานเพื่อความมั่นคง” มารดาเขาเอ่ยก่อนเชิดหน้าขึ้น

“แต่งงานต้องมีสินเดิม ข้าจนขนาดนี้คนสกุลเหลียงจะไม่ดูถูกเอาหรือเจ้าคะ” หยางเค่ออิ่งรู้ว่าต้องทำอย่างไร รอดพ้นเงื้อมือคนพวกนี้ได้ ก็ดีแล้วที่ผลักไสแต่นางจะไม่ไปตัวเปล่า

“นั่นสิ เช่นนั้นแล้ว…ท่านย่าและท่านแม่ต้องมอบสินเดิมเท่าไหร่กัน ให้สมกับฐานะฮูหยินท่านแม่ทัพ“ เขารู้ดีว่าผู้เป็นแม่และย่าอยากขับไล่น้องสาวต่างมารดาออกจากตระกูล แต่การส่งเธอไปแต่งงานกับสหายของเขาอย่างเหลียงหย่งฉีที่กรำศึกอยู่ชายแดนไกลโผนนั้นดูเหมือนจะใจร้ายไปสักนิด

ที่นั่นกันดารจนไม่มีใครอาสาไปรบ มีเพียงเหลียงหย่งฉีผู้ที่ได้รับความเจ็บปวดจากการที่ครอบครัวถูกฆ่าตาย เขาต้องการที่ห่างไกลผู้คน เพราะไม่ชอบความวุ่นวาย จึงสานต่อเจตนารมณ์ผู้เป็นบิดา ดูแลกองทัพสกุลเหลียงอยู่ที่ชายแดนฝั่งตะวันออก

”ก็ต้องให้สมฐานะบุตรสาวคนเล็กของแม่ทัพหยางสวี่ไค่อย่างไรเล่า“ คนมาใหม่คือบิดาผู้ให้กำเนิดของนาง ตั้งแต่แม่นางที่เป็นอนุเสีย ผู้เป็นบิดาก็ออกกรำศึกอย่างหนัก โดยไม่เคยเหลียวแลลูกที่เกิดจากอนุสักนิด

”ท่านพี่/ไค่เอ๋อร์แม่ดีใจจริงๆที่เจ้ากลับมา“ ความรู้สึกร้อนรุ่มในอกถูกเหยียบลงจนมิด ฮูหยินใหญ่รีบเข้าไปหาบุตรชายคนโตที่สวมชุดเกราะเต็มยศ

”เค่ออิ่ง หากใครในบ้านนี้ทำเจ้าเกินกว่าเหตุ เหตุใดจึงไม่ส่งจดหมายแจ้งข้าที่เป็นบิดา“ สายตาคมแดงก่ำ สภาพบุตรสาวที่มีรอยริ้วพาดผ่านจนมีแผลแตกยับเป็นแถบๆบริเวณนอกร่มผ้าทำเขาปวดใจ ด้านนอกยังขนาดนี้ด้านในจะขนาดไหนกันเชียว

”ฮึก ลูกไม่กล้าเจ้าค่ะ หากลูกส่งจดหมายไป ท่านย่าจับได้อาจมีโทษหนัก“ นางรู้วิธีเอาตัวรอด เพราะในโลกเดิมนางทำบ่อยๆ มารยาของนางมีถึงสามพันเล่มเกวียน งัดออกมาใช้ให้ถูกเวลาย่อมเป็นผลดี

”ท่านแม่ขอรับ แม้ท่านโกรธเคืองที่อี้ฝานเข้ามาแบบไม่ถูกต้องนัก แต่เหตุใดจึงกระทำรุนแรงเช่นนี้ เค่ออิ่งก็เป็นบุตรสาวของข้าคนนึง“ สายตาเจ็บปวดของคนเป็นลูกที่ไม่ได้เกี้ยวกราด แต่แสดงออกว่าผิดหวังทำคนที่ทารุณหลานสาวคนเล็กมาตลอดเริ่มใจไม่ดี

”ไค่เอ๋อร์ เจ้าฟังแม่สักหน่อย หลายปีมานี้นางดื้อเกินไป ใช้ไม้อ่อนก็แล้ว จนข้าต้องใช้ไม้แข็ง เจ้าอย่ามองแม่เช่นนั้น“ หญิงชรารีบแก้ตัวอย่างร้อนรน

”การแต่งงานนี้ล้วนเป็นพวกท่านที่จัดการ เช่นนั้นก็ต้องคืนสินเดิมของแม่เค่ออิ่งมา แม่บ้านจวง ไปเอาใบรายการมาให้ข้า“ เสียงกำปนาทของแม่ทัพสวี่ไค่ทำทุกคนหวาดกลัวและไม่กล้าสู้หน้า เหล่าสาวใช้รีบพากันกวีกระวาดหาของพัลวัล จนกระดาษแผ่นนึงมาอยู่ในมือเขา

”อืม จัดของตามนี้เข้าหีบให้ดี ส่งไปที่จวนหนิงกวนโหวก่อนล่วงหน้า ส่วนสินเดิมในส่วนของข้าที่แบ่งเอาไว้ให้นาง ไปนำออกมานับ“ เขาไล่สายตาดูทรัพย์สินที่อนุของเขาทิ้งไว้ให้บุตรสาวที่มีจำนวนไม่น้อยอย่างพอใจ ครานี้มันสมควรอยู่ในมือ หยางเค่ออิ่งเสียที!!