บทที่ 5 ทะลุมิติมาเป็นแม่แสนร้ายที่กำลังจะถูกหย่า 70s

บทที่ 5 ทะลุมิติมาเป็นแม่แสนร้ายที่กำลังจะถูกหย่า 70s

เวลาผ่านไปราวสองชั่วโมง จ้าวฮุยทำทีเดินหอบหิ้วของมากมายกลับเข้ามาในหมู่บ้านอีกครั้ง เพื่อให้ทุกคนเห็นว่าเธอกลับมาแล้ว นั่นเพราะต้องการให้คนรู้ว่า เธอไปซื้อของมาจริง ๆ ทั้ง ๆ ที่ช่วงเวลาที่เธอหายไปนั้น เธอเข้าไปอยู่ในมิติมา และตอนนี้เธอก็สามารถสร้างวิทยุได้สามเครื่องแล้ว โดยตั้งใจว่าอีกสองสามวันจะลองเอาไปขายที่ตลาดมืดดู

เมื่อกลับมาถึงบ้านจึงเรียกลูกทั้งสองคนเข้ามาหา หลี่ต้าเป่าและหลี่มู่เฉินยังมีความหวาดกลัวอยู่ ถึงแม้ว่าวันนี้แม่ของพวกเขาจะทำข้าวผัดไข่แสนอร่อยให้กินแล้วก็ตาม

“ลูกอยากกินขนมไหม แม่ซื้อขนมปังไส้ถั่วมาให้ แล้วยังมีลูกอมรสนมอีกนะ” หญิงสาวที่เห็นลูก ๆ ยังนิ่งอยู่ก็บอกอย่างอ่อนโยน

บอกเสร็จเธอก็หยิบขนมปังออกมาสองก้อน ตอนแรกก็คิดว่าจะหาคำตอบอย่างไรดี เมื่อบรรจุภัณฑ์ห่อขนมพวกนี้ล้วนเป็นของในยุคที่เธอจากมา แต่ไม่คิดว่าเมื่อเอาออกมาจากมิติแล้ว ทุกอย่างล้วนกลายเป็นแบบเดียวกับของในยุคนี้ ทำให้เธอเบาใจขึ้นมาก หากถูกลูกและสามีถามถึงที่มาของขนมพวกนี้ ก็แค่บอกว่าซื้อมาจากตลาด

“ผมกับน้องกินได้ใช่ไหมครับแม่ คราวหลังแม่ไม่ต้องซื้อมานะครับ ผมกลัวว่าเงินบ้านเราจะหมดเพราะขนม...” หลี่ต้าเป่าพูดเสียงเบา ๆ ทว่าเสียงของเด็กน้อยกลับทิ่มแทงเข้าไปในอกของคนเป็นแม่

“บอกให้กินก็กินเถอะ ต้าเป่ากับมู่เฉินต้องได้กินขนมบ้าง ต่อจากนี้ไป แม่สัญญาว่าจะไม่ให้ลูกทั้งสองคนอยู่อย่างลำบากอีก และแม่จะหาขนมมาให้กินทุกวัน เพราะแม่จะขยันมากกว่าเดิมยังไงล่ะ”

เธอตอบกลับอย่างอ่อนโยน แล้วยื่นขนมและลูกอมให้ลูกทั้งสองคน ก่อนจะพูดต่ออีกว่า

“ลูกทั้งสองคนกินแล้วก็ไปเล่นได้ แต่ห้ามไปเล่นไกลบ้านนะ เข้าใจไหม ส่วนแม่จะไปทำอาหารไว้ให้กิน” หญิงสาวกำชับลูกอีกครั้ง

“ครับแม่ ผมกับน้องจะเล่นอยู่หน้าบ้าน ไม่ออกไปไหน”

เด็กชายตอบรับอย่างรู้ความ ที่ผ่านมาเขาและน้องจะเล่นกันอยู่ที่หน้าบ้านตลอด เคยไปเล่นกับเด็กคนอื่นในหมู่บ้านแล้วเหมือนกัน แต่มักจะถูกกลั่นแกล้งกลับมา หนำซ้ำพอกลับมายังถูกแม่ตีอีก เลยทำให้เขาและน้องชายไม่กล้าออกไปเล่นกับคนอื่นอีก

เมื่อกำชับลูกแล้ว จ้าวฮุยจึงเดินเข้าครัว เพื่อจัดการและจัดเก็บวัตถุดิบ จากนั้นก็ลงมือทำอาหารสำหรับทุกคน

กลิ่นอาหารเริ่มโชยออกมาจากครัวของบ้านหลี่ แม้จะไม่ค่อยมีเพื่อนบ้านแถวนี้เพราะมีบ้านอยู่ไม่กี่หลัง แต่ก็ยังมีชาวบ้านหลายคนเดินผ่านไปมา เพื่อขึ้นเขาไปหาอาหารและล่าสัตว์ ทำให้คนเหล่านี้ต้องหยุดมองบ้านหลี่อย่างสงสัย แต่ก็ไม่อยากถามเด็กน้อยที่เล่นกันอยู่หน้าบ้าน ได้แต่เก็บความสงสัยไว้แล้วเดินกลับบ้านตัวเอง

แม้กระทั่งหลี่ต้าเป่ายังเดาได้ว่า กลิ่นนี้น่าจะเป็นเนื้อตุ๋น ถึงแม้จะเคยได้กินไม่กี่ครั้ง แต่ก็ยังจำกลิ่นและรสชาติได้ดี เขาไม่คิดว่าวันนี้แม่จะทำเนื้อตุ๋นให้กิน

สายตาของเด็กน้อยมองไปนอกบ้าน ก็พบเข้ากับสายตาของชาวบ้านหลายคนที่มองมาอย่างสอดรู้สอดเห็น เด็กน้อยจึงรีบหลบสายตาเพราะไม่อยากตอบคำถามใคร

ส่วนจ้าวฮุยไม่รู้เลยว่ากลิ่นอาหารของเธอนั้น ได้สร้างความสนใจและดึงดูดให้ชาวบ้านอยากรู้ว่า เรื่องที่เธอกล้าซื้อเนื้อที่ราคาแสนแพงมาทำอาหารนั้น แบบนี้ไม่เท่ากับล้างผลาญเงินของครอบครัวเหรอ คิดแล้วก็ยิ่งสงสารนายทหารหลี่เหลือเกิน ที่มีภรรยาแบบนี้

บ้านจ้าว

เวลานี้ภายในบ้านจ้าวต่างกลัดกลุ้มและร้อนใจ พวกเขากลัวว่าข่าวลือเรื่องที่หลี่เจี้ยนกั๋วกับจ้าวฮุยหย่าร้างกันจะเป็นจริง เพราะกว่าจะผลักให้เธอแต่งออกไปได้ก็แทบแย่ แล้วนี่จะกลับมาอยู่บ้านจ้าวอีกหรือ แบบนี้บ้านจ้าวจะสงบได้ยังไง

“แม่ ฉันไม่ยอมหรอกนะ ที่จะให้พี่รองกลับมาอยู่บ้านเรา บ้านก็หลังแค่นี้ จะมาอยู่ได้ยังไง” จ้าวหลินพูดด้วยเสียงที่ไม่พอใจ เธอไม่อยากให้พี่ใหญ่จอมขี้เกียจและเห็นแก่ตัวอย่างจ้าวฮุย กลับมาอยู่ที่บ้านหลังนี้

“นั่นสิพี่ ฉันก็ไม่ยอมหรอก บ้านเราก็ใช่ว่าจะร่ำรวยอะไร หากต้องให้จ้าวฮุยกลับมาอยู่ที่นี่อีกคน แล้วพวกเราจะกินอะไรกัน” หย่งซื่อพูดสนับสนุนลูกสาวตัวเอง