ตอนที่ 2 ระบบมิติ

ตอนที่ 2 ระบบมิติ

ติ่ง !

‘ยินดีต้อนรับโฮสต์ผู้เล่นคนใหม่ ท่านได้รับระบบมิติของใช้ต่าง ๆ เพียงต้องนำสิ่งของมีมูลค่ามาแลก เพื่อใช้ของในมิติที่ไม่มีวันหมด ท่านสนใจจะรับภารกิจนี้หรือไม่ ?’

อวิ๋นหนิงขยี้ตาอีกครั้งคิดว่าตนเองตาฝาดตาเมื่อลืมตามองชัด ๆ ภาพหน้าจอยังคงปรากฏอยู่ไม่จางหาย ครั้งนี้นางใช้มือตบหน้าตนเองอีกครั้งเพราะคิดว่านี่ไม่ใช่ความจริง หรือเพราะนางกำลังฝันอยู่

“โอ๊ยเจ็บ!! ”

“โฮสต์นี่คือความจริงและโปรแกรมหน้าจอโปร่งแสงนี้มีเพียงท่านที่มองเห็นและได้ยิน ท่านสนใจจะใช้งานระบบหรือไม่? ”

“จริงหรือ ? แล้วสามารถใช้งานเช่นไรได้บ้าง”

“มีมากมายจนท่านคิดไม่ถึงเลยละ 1 มิติคลังสินค้าเก็บได้ไม่มีจำกัด 2 ร้านค้าสามารถนำของโบราณไปแลกแต้มซื้อสิ่งของในยุคปัจจุบัน 3 พื้นที่เพาะปลูก 4 น้ำพุรักษาอาการบาดเจ็บแต่ไม่ขึ้นขั้นชุบชีวิต 5 ระบบภารกิจ ยิ่งท่านตัดขาดจากตระกูลสามี สร้างตัวจนร่ำรวยจะสามารถสะสมแต้มมาแลกซื้อของได้ และสิ่งสุดท้าย ระบบประเมินความสัมพันธ์ สามารถมองออกว่าผู้ที่เข้าหา จริงใจหรือคิดร้าย ได้ฟังมาจนถึงข้อสุดท้ายหวังว่าจะช่วยให้ท่านตัดสินใจได้” อวิ๋นหนิงมองหน้าจอโปรแกรมคล้าย ๆ เกมปลูกผัก สร้างบ้านเหมือนที่เคยเห็นในอินเตอร์เน็ต พลางครุ่นคิดนี่มิใช่ข้อเสนอที่ต้องใช้ความคิดเลยสักนิด แต่เป็นข้อเสนอที่ทำให้นางอยู่รอดและหนทางแสงสว่างต่อจากนี้ต่างหาก

“ข้าสนใจทำภารกิจ!”

“ต่อจากนี้ระบบโปรแกรมนี้จะปรากฏขึ้นตามที่ท่านต้องการ ขอให้ท่านทำภารกิจสำเร็จ” เสียงระบบเงียบไปแต่หน้าจอโปรแกรมยังคงสว่างอยู่ อวิ๋นหนิงเลื่อนมือแตะหน้าจอเลื่อนไปดูสิ่งต่าง ๆ ตามที่ระบบแจ้งเมื่อครู่ ครานั้นใบหน้าของนางก็ฉายแววแผนดี ๆ ออก นางรีบดึงปิ่นปักผมที่ดูเหมือนมีค่าที่สุดในร่างกายนี้ ยื่นเข้าสู่มิติ

“ข้าขอแลกปิ่นปักผมนี้กับสิ่งของมูลค่าของมันสามารถแลกสิ่งใดได้บ้าง”

หน้าจอประมวณผลปิ่นปักผมโบราณมีค่าถึง 5 ตำลึงเงิน สามารถสะสมแต้มถึง 200 แต้ม แต้มและราคาเป็นมูลค้าของยุคปัจจุบันของโบราณล้ำค่ายิ่งมีราคามากกว่ายุคโบราณ ดวงตาของอวิ๋นหนิงประกายแวววายลุกโชน

“ว้าว ดีจริง ดีจริง ฮ่า ฮ่า” อวิ๋นหนิงหัวเราะออกมาอย่างชอบใจ เลือกจะแลกสิ่งของในมิติมาสิ่งหนึ่งคือผงสมุนไพรที่มีฤทธิ์ต่อผิวหนังเพียงถูกเล็กน้อยก็สามารถทำให้ร่างกายเกิดผื่นแดง แต่ไม่ได้เป็นอันตรายต่อร่างกายและบุตรในท้อง เพื่อออกจากตระกูลนี้และชีวิตใหม่ อวิ๋นหนิงจึงจะใช้วิธเดียวกับเว่ยซ่งเถา ออกจากเรือนแสร้งทำเป็นตายแต่กลับไปสร้างครอบครัว แต่งงานใหม่ให้ตนเองไร้มนทิน การแก้แค้นของนางมิใช่ต้องทำให้อีกฝ่ายตายแต่ต้องทำให้อีกฝ่ายเสียดายที่หลอกใช้นาง เมื่อนั้นนางจะเป็นฝ่ายเหยียบย้ำตระกูลเว่ยด้วยสองเท้าของนางเอง

แสงสว่างเพียงน้อยนิดกลายเป็นมืดสลัว อากาศเย็นยะเยือกเข้ากระดูก อวิ๋นหนิงยังไม่ได้ใช้ตัวสมุนไพรในทันที ยังคงแสร้งทำเป็นสตรีโง่เขลาเฝ้าดูแลพ่อแม่สามีอยู่ วันนี้นางเตรียมอาหารหอมคละคลุ้งไปทั่วทั้งเรือน ทว่าในอาหารนั้นนางเลือกเอายาสมุนไพรบดออกมาจากมิติผสมเข้าไปด้วย สมุนไพรไร้รสไร้กลิ่นแต่กินไปแล้วจะทำให้ทั้งสองปวดข้อ ปวดเนื้อปวดตัวค่อย ๆ ทำลายระบบภายในอย่างช้า ๆ มีผลต่อการทำงานของไต ทั้งสองกินอย่างเอร็ดอร่อยอย่างไม่เอะใจ เดิมทีแล้วอวิ๋นหนิงไม่สามารถนั่งกินอาหารกับพ่อแม่สามี หรือแม้แต่ซ่งเถาต้องรอทุกคนกินอิ่มนางถึงได้กิน ครั้งนี้นางเลยเฝ้ายืนมองทั้งสองอย่างมีความสุข

“กินให้อร่อยนะเจ้าคะ ข้าจะไม่ฆ่าพวกท่านให้ตายง่าย ๆ แต่จะคอยทำให้ร่างกายอ่อนแรงลงทุกวัน จำได้ว่าชีวิตคราวก่อนของท่านแม่ข้า พวกท่านใช้ไม้ทุบตีจนข้อเท้าของท่านแม่หักเมื่อท่านแม่มาร้องขอความยุติธรรมที่ถูกพวกท่านหลอกลวง การเอาคืนเริ่มต้นแล้ว เมื่อได้รับสารพิษไปเรื่อย ๆ เมื่อนั้นข้าถึงจะออกไปจากเรือนแห่งนี้” อวิ๋นหนิงยิ้มชั่วร้ายก่อนจะเดินเข้าไปในห้องโถงเมื่อเห็นพ่อแม่สามีอิ่มแล้ว นางเก็บถ้วยชามไปล้างเช่นเคย เมื่อชาติก่อนอากาศหนาวเย็นแต่เพราะนางประหยัดไม้ฟืน ยอมทนล้างชามกับน้ำที่เย็นเฉียบเจ็บมือของนางแดงจนเกิดแผลที่ถูกความเย็นกัดกิน แต่ครั้งนี้นางไม่ต้องทนทำเช่นนั้นอีกแล้ว นางมือไม้ฟืนที่เคยแบกมาเก็บเอาไว้ ใส่เตาดินต้มน้ำร้อนมาผสมน้ำเย็นเพื่อล้างชามในน้ำอุ่น นางจะไม่เอาฟืนเพิ่มแต่จะทยอยใช้สิ่งของในเรือนให้หมด แล้วค่อยออกจากเรือนนี้ไป นางเองก็อยากจะรู้เช่นกันว่าทั้งสองคนเจ้าเล่ห์นี้จะใช้ชีวิตเช่นไร

หลายวันต่อมา

ร่างกายของทั้งสองได้รับยาพิษอย่างที่อวิ๋นหนิงต้องการ ยามนี้ถึงเวลาแล้วที่นางจะออกดจากบ้านตระกูลเว่ย วันนี้นางแสร้งนอนซมอยู่ในห้องไม่ออกไปข้างนอก ถ้าเป็นเช่นอย่างทุกวันนางคงหุงหาอาหารให้ทั้งสองได้กินอิ่มหนำสำราญ

ปัง ปัง !!

"อวิ๋นหนิงเจ้าลืมหน้าที่ตนเองแล้วอย่างนั้นหรือ ? เจ้าช่างเป็นสะใภ้ที่เกียจคร้านจริง ๆ พ่อสามีเจ้าหิวจนแสบท้องแล้ว รีบออกมาทำอาหารเร็วเข้า" เสียงของเว่ยอวี้เฉินส่งเสียงดังเอะอะสองมือทุบประตูของอวิ๋นหนิงไม่หยุด

อวิ๋นหนิงเฝ้ารอเวลานี้มานาน ส่งเสียงแผ่วเบาไร้เรี่ยวแรงบอกคนอยู่ข้างนอก

"ท่านแม่ วันนี้ข้ารู้สึกไม่ค่อยดี แค่ก ๆ ข้าไม่มีแรงเลยเจ้าค่ะ"

"นี่เจ้าอย่ามาเสแสร้งลุกออกมากก่อนที่ข้าจะเข้าไปลากเจ้าออกมาด้วยตัวของข้าเอง" เสียงของอวี้เฉินโมโหเกรี้ยวกราด ก่อนที่นางจะดันประตูเข้ามาด้านใน อวิ๋นหนิงลุกขึ้นอย่างช้า ๆ ยกมือขึ้นไม่ให้อวี้เฉินเข้ามาใกล้ตนเอง

"ทะ..ท่านแม่อย่าเข้ามาเจ้าค่ะ จู่ ๆ ร่างกายของข้าเกิดอะไรขึ้นไม่ทราบสาเหตุ ข้ากลัวท่านจะติดจากข้าไปอีกคน"

ใบหน้าของอวี้เฉินพลันเปลี่ยนสีเมื่อเห็นตุ่มแดงพองเต็มกายของอวิ๋นหนิง นางทั้งตกใจและรังเกียจขึ้นมาทันที

"เกิดอะไรขึ้น มิใช่เจ้าติดโรคร้ายหรอกหรือ ? โรคระบาดอะไรกัน เจ้าไม่ต้องลุกจากเตียงนะ อยู่ตรงนั้นข้าจะไปตามหมอในหมู่บ้านมาตรวจอาการ" แม้นางจะรังเกียจแต่ก็ยังต้องหาหมอมารักษาเพื่อใช้แรงงานอวิ๋นหนิงต่อ

"ท่านแม่เจ้าคะ ข้าไปหาท่านหมอมาแล้วเมื่อวานยามที่ข้าไปตลาด โรคนี้เป็นโรคร้ายเจ้าค่ะ ไม่สามารถรักษาหายได้ แค่ก ๆ ผู้ที่สัมผัสจะติดจากข้า เริ่มแรกจะมีอาการเจ็บปวดข้อและร่างกาย ข้ามีอาการก่อนที่พี่ซ่งเถาจะเดินทางแต่คิดว่าตนเองเพียงแค่ทำงานหนักเท่านั้น พักก็คงหายแต่มิใช่เจ้าค่ะ ข้าติดโรคระบาดนี้ช่วงที่ข้าไปทำงานแลกข้าวมา ท่านแม่ทำเช่นไรดีเจ้าคะ" อวิ๋นหนิงแสร้งบีบน้ำตายามนี้ดวงตาของนางหมองคล้ำและริมฝีปากขาวซีดจากเครื่องแต่งหน้าในยุคปัจจุบันที่นางใช้แต้มแลกมา ช่างคุ้มค่าเหลือเกินเมื่อเห็นสีหน้าของอวี้เฉินยามนี้