ตอนที่ 1 ฉันไม่ใช่ซูอวิ๋นหนิง

บทนำ

หลิงหลิง ลืมตาตื่นขึ้นมาอยู่ในร่างของหญิงสาวที่ถูกสามีหลอกใช้ให้ดูแลพ่อแม่สามี แต่สิ่งที่เขาตอบแทนคือความตายด้วยสองมือของเขา มิหนำซ้ำยังกล้าลงมือกับสายเลือดของเขาอย่างเลือดเย็น เพื่ออนาคตเส้นทางชีวิตที่รุ่งโรจน์ของเขา แต่ครั้งนี้เหมือนสวรรค์เมตตาสองแม่ลูกอย่างซูอวิ๋นหนิง ที่ส่งหลิงหลิงจากยุคปัจจุบันมาอยู่ในร่างนี้และมาในช่วงที่สามีกำลังจะออกจากเรือน นางจะไม่ให้ชะตากรรมของซูอวิ๋นหนิงกับบุตรสาวแสนน่ารักของนางที่อยู่ในท้องตอนนี้มีจุดจบเช่นเดิม นางจะเปลี่ยนชะตาชีวิตและพาลูกสาวร่ำรวย จะไม่ให้แมลงหวี่แมลงวันอย่างตระกูลเว่ยมาเกาะแกะนางอีก การแก้แค้นของนางคือการร่ำรวยและตอกหน้าสามีเก่าอย่างเว่ยซ่งเถา

**นิยายเรื่องนี้แต่งตามความเข้าใจของนักเขียนเท่านั้นไม่ได้อ้างอิงตามประวัติศาสตร์ โปรดใช้วิจารณญาณในการอ่าน อ่านเพื่อความบันเทิงเท่านั้น

สงวนลิขสิทธิ์ตามพระราชบัญญัติลิขสิทธิ์ พ.ศ.2537

วริษา

ตอนที่ 1 ฉันไม่ใช่ซูอวิ๋นหนิง

สตรีที่ซื่อสัตย์เฝ้าเลี้ยงดูแลครอบครัวฝั่งสามีเพราะหลักคำสอนขงจื๊อ หลักสามเชื่อฟังหลักสี่คุณธรรม ทำให้นางต้องเจอจุดจบที่น่าอนาถจากความซื่อสัตย์จงรักภักดีของตนเอง สามีที่นางเชื่อใจเฝ้ารอคอยเขากลับมา แต่ได้ข่าวว่าเขาตายจากไปจากโรคร้าย นางจึงตั้งใจจะจงรักภักดีดูแลพ่อแม่สามี และลูกสาวที่เขาทิ้งไว้ให้

ทว่าวันหนึ่งนางกลับไปพบความจริงที่โหดร้าย เมื่อสามีกลับมาที่เรือนและยังมีชีวิตอยู่ แต่เขาไม่ได้มาในฐานะสามีของนางอีกต่อไป เขามาพร้อมสตรีงดงามพร้อมความเหี้ยมโหด สังสารนางกับบุตรสาวพาพ่อแม่ไปเสวยสุข โยนศพนางทิ้งอย่างไม่ใยดี น้ำตาของนางไหลออกมาเป็นสายเลือด ก่อนที่ทุกอย่างจะดับวูบไปในความมืดพร้อมหัวใจที่เจ็บปวดเต็มไปด้วยความแค้น

ฤดูหนาวในเดือนสิบสอง บริเวณหมู่บ้านถูกปกคลุมด้วยหิมะขาวโพลนกำลังปกคลุม แต่ที่หนาวเหน็บว่าฤดูนั้นคือหัวใจของสตรีที่กำลังร่ำลาสามีอยู่หน้าเรือน เขาต้องออกเดินทางตามรองแม่ทัพไปยังชายแดน ครอบครัวสามีต่างยินดีนั่นหมายถึงการเจริญก้าวหน้าของบุตรชาย ต่างจากซูอวิ๋นหนิง ที่ไม่อยากให้เขาห่างไกลจากนางทั้ง ๆ ที่พึ่งแต่งงานเข้ามาในตระกูลเว่ย

“ซูอวิ๋นหนิงเจ้าอย่าทำสีหน้าเช่นนั้นสิ ! อีกไม่นานข้าจะรีบกลับมา ข้าสัญญาจะซื้ออาภรณ์ชุดใหม่ ผ้าไหมชั้นดีมาฝากเจ้า ต่อจากนี้ข้าฝากให้เจ้าดูแลบิดามารดาของข้าด้วย เจ้าเองก็ดูแลร่างกายของตนเองให้แข็งแรงเข้าใจหรือไม่ ?” คำพูดอ่อนหวาน ราวคำปลอบโยน

“เจ้าค่ะท่านพี่ ท่านไม่ต้องเป็นห่วงข้าจะดูแลบิดามารดาของท่านพี่เสมือนบิดามารดาของข้าเจ้าค่ะ” ร่างใหญ่ดึงร่างของนางเข้ามาโอบกอด ซูอวิ๋นหนิงกอดเขาทั้งน้ำตา ก่อนที่เขายืนมองเขาจากไปไกลลับสายตา ใบหน้าของนางพลันเป็นสี กระตุกยิ้มมุมปากราวกับว่าการที่เขาเดินทางไปเป็นเรื่องที่ดีของนางเช่นกัน

‘คิดว่าฉันโง่หรือไงกัน !! ผิดแล้วเว่ยซ่งเถา ฉันนะมิใช่ภรรยาโง่เง่าของแกอีกต่อไปเพราะข้าคือซูอวิ๋นหนิงคนใหม่ ดูแลพ่อแม่สามีอย่างนั้นหรือ ? ฮึ ! ไม่มีทางเสียหรอก’

"อวิ๋นหนิงเข้าไปในเรือนนำน้ำอุ่นมาแช่เท้าให้พ่อสามีของเจ้าหน่อยสิ อากาศเย็นๆ ทำให้เท้าของข้าชาไปหมด"เว่ยหลินฟงพ่อสามีที่เอาแต่บ่นเจ็บหลังปวดขา วัน ๆ เอาแต่อ้างว่าไม่สบายทั้ง ๆ อายุพึ่งจะ 40-50 ปีเท่านั้น เพราะเกียจคร้าน งานทุกอย่างที่เป็นงานหนักโยนให้อวิ๋นหนิงทำทุกอย่าง

“เจ้าค่ะ” อวิ๋นหนิงเดินเข้าไปในครัวเติมฟืนใส่เตาดินในห้องครัวตักน้ำใส่หม้อตั้งไฟจนน้ำเดือด ใช้กระบวนตัดน้ำขึ้นมาใส่ถังยกไปหาพ่อสามีที่นั่งอย่างสบายอกสบายใจอยู่บนตั่ง

“น้ำมาแล้วเจ้าค่ะ” พ่อสามีที่เคยถูกรับการดูแลจากอวิ๋นหนิงเป็นอย่างดีในทุก ๆ วัน ไม่รอช้าถอดรองเท้าจุ่มลงในหม้อทันที เมื่อสองเท้าจุ่มลงในหม่อเสียงร้องก็ดังขึ้นสนั่นหวั่นไหว

“อ๊ากกก !!! นังอวิ๋นหนิงแกจะฆ่ากันหรืออย่างไร เท้าข้า เท้าข้าแสบร้อนไปหมด”

“ท่านพ่อ ข้าไม่ได้ตั้งใจเจ้าค่ะ ท่านพ่อข้าผิดไปแล้ว”อวิ๋นหนิงแสร้งทำว่ารู้สึกผิดและยอมรับในสิ่งที่ตนเองกระทำลงไป แม่สามีรีบวิ่งออกมาจากห้องเมื่อได้ยินเสียงของผู้เป็นสามีร้องเสียงดัง

“เกิดอะไรขึ้น !!”

“ฮูหยินดูสิลูกสะใภ้ตัวดีของเจ้าจะฆ่าข้า นางเอาน้ำร้อนมาให้ข้า คิดว่าข้าเป็นไก่หรือไงกันถึงได้เอาน้ำร้อนมาลวกเช่นนี้ ”

“ไม่ใช่นะเจ้าคะ ท่านแม่ข้าไม่ได้ตั้งใจ สงสัยข้าเอาแต่จิตใจเหม่อลอยพะวงหาพี่ซ่งเถาทำให้ข้าเลอะเลือนไร้สมองจนไม่ได้ผสมน้ำเย็นมาให้เจ้าค่ะ ท่านแม่ข้าผิดไปแล้ว” เว่ยอวี้เฉินถลึงดวงตาใส่ลูกสะใภ้ แม้อยากจะดึงศีรษะกระชากตบตีเพื่อสั่งสอนทว่าต่อจากนี้ยังต้องใช้งานนางอยู่จึงทำเพียงถอนหายใจเฮือกใหญ่ แสร้งทำเป็นแม่สามีใจใหญ่และเห็นใจสะใภ้

“เฮ้อ ! เอาเถอะ ๆ เรื่องนี้ข้าเองก็พอเข้าใจเจ้าพึ่งแต่งเข้าเรือนได้ไม่นานต้องแยกจากสามี หากเป็นข้า ข้าก็คงไม่มีกระจิตกระใจทำสิ่งใด เรื่องนี้ข้าจะไม่ถือสา เจ้าไปพักเถอะข้าจะจัดการต่อเอง”

“เจ้าค่ะ” อวิ๋นหนิงก้มหน้าลงต่ำถอนหลังออกจากห้องโถงกลับห้องของตัวเอง เมื่อเข้ามาในห้องรอยยิ้มบนใบหน้าปรากฎขึ้นมา

‘ฮึ ! อยากจะตบตีจนตัวสั่นแต่ก็ยังต้องอาศัยและหลอกใช้ข้าอยู่ จนไม่กล้าลงมือสินะ นี่ยังถือว่าเป็นเพียงสิ่งเล็กน้อยเท่านั้น ชีวิตเก่าของร่างนี้ต้องพบเจอแต่เรื่องไร้ความยุติธรรมมามากมาย นี่เพียงเริ่มต้นเท่านั้น ต่อจากนี้ต่างหากคือความจริง ความจริงที่ฉันจะแก้แค้นทีละคน’ ดวงตาฉายแววเย็นยะเยือกเย็นชาและดุดันจ้องมองไปเบื้องหน้า ภายในใจเริ่มคิดแผนการต่อจากนี้จะทำเช่นไร ถึงจะสลัดครอบครัวนี้ทิ้งอย่างที่นางไม่ต้องมีความผิด

ไม่นานนักท้องฟ้าเริ่มปกคลุมไปด้วยความหนาทึบของหิมะที่โปรยปรายลงมาไม่หยุดย่อน ระหว่างที่นั่งอยู่ในห้องซูอวิ๋นหนิงได้ค้นพบว่าที่แท้จริงแล้ว นางกับเว่ยซ่งเถาไม่ได้จดทะเบียนสมรสกัน เพียงแค่แต่งเข้ามีพิธีการเล็ก ๆ เท่านั้น นี่ก็เป็นเหตุผลหนึ่งที่ชาติก่อนของอวิ๋นหนิงไม่สามารถเรียกร้องสิ่งใดจากเว่ยซ่งเถาได้เลยและเขาเองก็แต่งเข้าเรือนแม่ทัพใหญ่เป็นเขยของแม่ทัพอย่างไม่รู้สึกผิดต่อนางแม้แต่น้อย เขาช่างวางแผนได้อย่างแยบยล

“ที่แท้ก็เป็นเช่นนี้นี่เอง ร้ายกาจ ร้ายกาจจริง ๆ ซูอวิ๋นหนิงชีวิตของเธอช่างรันทดและอาภัพในรักจริง ๆ เฝ้าถวายความรักจงรักภักดีต่อสามี ทั้ง ๆ ที่เขาไม่เคยมองเธอว่าเป็นภรรยาเขาเลย เอาล่ะต่อจากนี้ฉันจะเปลี่ยนแปลงชีวิตของเธอและตัวเล็กที่อยู่ในท้องตอนนี้ให้อยู่รอดปลอดภัยเอง” หลิวหลิวพูดเบา ๆ พลางลูบหน้าท้องครานั้นเอง แสงสว่างวูบหน้าจอเล็ก ๆ โผล่ขึ้นด้านหน้าเสมือนคอมพิวเตอร์ในยุคปันจจุบัน แสดงอยู่ตรงหน้าของอวิ๋นหนิง