บทที่ 8 ฉันจะไม่ยอมให้เป็นแบบนี้อีกต่อไป (2/2)

ฉันจะไม่ยอมให้เป็นแบบนี้อีกต่อไป (2/2)

"นี่มันเกินไปจริง ๆ นะ ทำร้ายร่างกายกันจนบาดเจ็บขนาดนี้ เสวียอี้ลูกชายของเธอเห็นเหตุการณ์นี้หรือเปล่า" หัวหน้าหมู่บ้านมองดูแผลและรอยฟกช้ำบนร่างของเว่ยเถียนเถียน

"เห็นค่ะ" เว่ยเถียนเถียนตอบพร้อมกับพยักหน้าให้ลูกชาย

"พ่อทำร้ายแม่จริง ๆ ครับ ผมเห็นกับตา และพ่อก็ผลักผมด้วย" จางเสวียอี้พูดออกมาอย่างชัดเจน

หัวหน้าหมู่บ้านยินยอมที่จะพาเว่ยเถียนเถียนและลูกชายไปบ้านจางเพื่อตกลงเรื่องการหย่า เมื่อถึงบ้านจาง แม่กับน้องสาวของจางกวนหย่งก็เพิ่งกลับมาพอดี ส่วนจางกวนหย่งก็เดินตามเข้ามา

"หัวหน้าหมู่บ้านมาที่นี่ทำไมกัน" นางหยางเจี่ยแม่ของจางกวนหย่งถาม

"เว่ยเถียนเถียนขอหย่ากับสามีของเธอเนื่องจากถูกทำร้ายจนได้รับบาดเจ็บ เธอมีหลักฐานที่ชัดเจนอยู่บนร่างกายของเธอและคำยืนยันจากลูกชายของเธอเอง" หัวหน้าหมู่บ้านเริ่มพูดอย่างไม่รีรอ

จางกวนหย่งหน้าซีดและไม่สามารถพูดอะไรออกมาได้ทันที แต่แม่สามีกลับไม่พอใจ "ฉันไม่ยอมให้หย่าเด็ดขาด เรื่องผัวเมียทะเลาะกันมันไม่ใช่เรื่องใหญ่ พวกเขาก็แค่ขัดใจกันเท่านั้นเอง ไม่เห็นจะมีอะไรสักหน่อย"

"มันเป็นเพราะเธอไม่ฟังคำสั่งของผม ผมก็แค่ลงโทษเล็ก ๆ น้อย ๆ เท่านั้น" จางกวนหย่งพยายามแก้ตัว

หัวหน้าหมู่บ้านไม่พอใจกับคำตอบนี้ "ลงโทษเล็ก ๆ น้อย ๆ งั้นเหรอ ถ้าลงโทษแล้วทำให้คนถึงกับเลือดไหลและมีรอยช้ำไปทั่วร่างกายอย่างนี้ นี่มันไม่ใช่เรื่องเล็ก ๆ น้อย ๆ เลยนะ"

"พวกคุณไม่เข้าใจเรื่องในบ้านของเรา ถ้าเว่ยเถียนเถียนเข้ามาเป็นสะใภ้ของบ้านจางแล้ว ก็ต้องยอมรับในกฎของบ้านนี้ ไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้นก็ต้องทนไป" นางหยางเจี่ยไม่ยอมแพ้

"การทำร้ายร่างกายและจิตใจของผู้อื่นไม่ใช่เรื่องที่ยอมรับได้ ไม่ว่ามันจะเป็นกฎของบ้านใดก็ตาม" หัวหน้าหมู่บ้านพูดอย่างเคร่งครัด

"ผมเป็นคนหาเลี้ยงครอบครัว เว่ยเถียนเถียนต้องรับผิดชอบบ้านหลังนี้ทั้งหมด ถ้าเธอไม่ทำตามคำสั่งผม บ้านนี้จะอยู่กันได้ยังไง" จางกวนหย่งพยายามเปลี่ยนเรื่อง

หัวหน้าหมู่บ้านหันไปมองผู้คนที่เริ่มมารวมตัวเพื่อฟังการถกเถียงนี้ "ทุกคนคิดว่าอย่างไร การที่คนในบ้านจางทำร้ายร่างกายและจิตใจของเว่ยเถียนเถียนมันเกินไปหรือไม่"

"ใช่แล้ว มันเกินไปจริง ๆ ถ้าเขาไม่ยอมหย่าก็เอาเรื่องนี้ไปร้องเรียนกับทหารแดงเลย การทำร้ายร่างกายเป็นเรื่องที่ผิดอยู่แล้ว" ผู้คนในหมู่บ้านเริ่มพูดขึ้นมาด้วยความไม่พอใจ

อีกคนหนึ่งพูดขึ้น "ถ้าสามีทำร้ายภรรยาขนาดนี้ จะให้เธอทนอยู่ต่อไปได้ยังไง มันไม่ยุติธรรมเลย"

"ถ้าเว่ยเถียนเถียนออกไปจากบ้านนี้ แล้วใครจะดูแลบ้าน ใครจะดูแลลูกของเธอ นี่มันไม่ใช่เรื่องเล็ก ๆ น้อย ๆ นะ!" นางหยางเจี่ยยังคงไม่ยอมแพ้ ยังพยายามหาข้ออ้างมาเพื่อให้เว่ยเถียนเถียนอยู่ในบ้านหลังนี้ต่อไป ซึ่งจุดประสงค์ก็ไม่ใช่เพราะอะไร เป็นเพราะว่าหากเว่ยเถียนเถียนหย่าแล้วย้ายออกไปคนบ้านจางก็จะไม่มีเงินให้ใช้อย่างสุรุ่ยสุร่ายอีก

เว่ยเถียเถียนรู้สึกถึงความมุ่งมั่นที่เพิ่มขึ้นในใจ "ถ้าฉันไม่สามารถอยู่ในบ้านนี้ได้อย่างปลอดภัย ฉันก็จะพาลูกออกไปจากที่นี่และสร้างชีวิตใหม่ เราสองคนสามารถดูแลกันเองได้"

"ถ้าเว่ยเถียนเถียนต้องการขอหย่าและมีหลักฐานชัดเจนเช่นนี้ ผมคิดว่าเราควรให้เธอมีโอกาสที่จะเริ่มชีวิตใหม่โดยไม่ต้องทนทุกข์อีกต่อไป" หัวหน้าหมู่บ้านพูดขึ้นอย่างหนักแน่น

ผู้คนในหมู่บ้านส่วนใหญ่ต่างก็เห็นด้วยและสนับสนุนให้เธอหย่าในทันที จางกวนหย่งพยายามต่อสู้กับความจริงแต่เขาไม่มีข้อโต้แย้งที่แข็งแรงพอที่จะเปลี่ยนใจของเว่ยเถียนเถียนและหัวหน้าหมู่บ้าน รวมถึงคนในหมู่บ้าน

สุดท้ายหัวหน้าหมู่บ้านตัดสินใจ "ในนามของหมู่บ้านนี้ ผมขอประกาศว่าเว่ยเถียนเถียนมีสิทธิ์ขอหย่าและเริ่มชีวิตใหม่ตามที่เธอต้องการ จางกวนหย่งจะต้องยอมรับการตัดสินใจนี้และหย่าขาดจากเว่ยเถียนเถียนทันที"

จางกวนหย่งไม่มีทางเลือกอื่นนอกจากยอมรับการตัดสินใจนี้ เขาเงียบและยอมรับด้วยความไม่พอใจ ขณะที่เว่ยเถียนเถียนและจางเสวียอี้เริ่มเตรียมตัวเพื่อออกจากบ้านจางและเริ่มต้นชีวิตใหม่ที่ดีกว่า