บทที่ 6 แม่ของเด็กน้อยจากไปแล้ว (2/2)

แม่ของเด็กน้อยจากไปแล้ว (2/2)

จางกวนหย่งไม่ยอมลดละและยังคงเรียกร้องเงิน เว่ยเถียนเถียนยืนหยัดที่จะไม่ให้เงินเขา "ฉันไม่ให้"

"เธอนี่มันน่ารำคาญนัก" เขาตะโกนเสียงดัง แล้วเดินเข้ามาผลักเว่ยเถียนเถียนอย่างแรงจนเธอเสียหลักล้มลงไปที่พื้น

เสียงโวยวายของพ่อแม่ดึงดูดความสนใจของจางเสวียอี้ ลูกชายวัยห้าขวบที่กำลังนั่งเล่นอยู่ในห้องข้าง ๆ เขารีบวิ่งเข้ามาในห้องและเห็นแม่ของเขาล้มอยู่ที่พื้น เด็กน้อยไม่รอช้ารีบวิ่งเข้ามาช่วยแม่ในทันที "แม่ แม่เจ็บไหม"

จางกวนหย่งเห็นลูกชายวิ่งเข้ามาก็ยิ่งหงุดหงิดมากขึ้น เขาผลักจางเสวียอี้ออกจนเด็กน้อยกระเด็นไปชนกับกำแพง "ออกไป อย่ายุ่ง"

เว่ยเถียนเถียนเห็นลูกชายของเธอล้มลงก็รู้สึกใจสลาย เธอรีบลุกขึ้นมาและเข้าไปกอดเขา

"เสวียอี้ ไม่เป็นไรใช่ไหม" เธอถามด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน แม้จะมีความเจ็บปวดในใจแต่ก็พยายามรักษาความสงบเพื่อให้ลูกชายไม่รู้สึกกลัว

"ไม่เป็นไรครับแม่" จางเสวียอี้พยักหน้าเบา ๆ แต่ดวงตาของเขาก็แสดงถึงความกลัวและความสับสนที่เด็กน้อยไม่อาจเข้าใจได้

จางกวนหย่งตรงเข้ามาผลักเว่ยเถียนเถียนอีกครั้ง แต่คราวนี้แรงผลักของเขาทำให้เธอล้มไปชนกับขอบโต๊ะเข้าอย่างจัง ศีรษะของเธอกระแทกกับขอบโต๊ะและหมดสติไปทันที

"แม่! แม่!" จางเสวียอี้ร้องเรียกแม่ด้วยเสียงที่เต็มไปด้วยความกังวลและความกลัว เขาพยายามเขย่าร่างของแม่แต่เธอก็ไม่ตอบสนอง

ผู้เป็นสามีมองดูภรรยาที่นอนหมดสติอยู่กับพื้นแต่กลับไม่แสดงความเสียใจหรือความห่วงใยเลยแม้แต่น้อย เขารีบเดินไปค้นห้องนอนหวังว่าจะหาที่ซ่อนเงินที่เธอเก็บเอาไว้

เขาเปิดลิ้นชัก ตู้เสื้อผ้า และทุกมุมของห้อง แต่ก็ไม่พบเงินสักหยวน ความโกรธเริ่มท่วมท้นในใจเขาอีกครั้ง กำหมัดแน่นแล้วตะโกนเสียงดัง "เธอนี่มันแย่ยิ่งกว่าอะไร เอาเงินไปซ่อนไว้ที่ไหน"

เมื่อไม่พบเงินที่ต้องการจางกวนหย่งจึงเดินออกจากห้องไปด้วยความหงุดหงิด ทิ้งเว่ยเถียนเถียนและลูกชายไว้ตามลำพัง

จางเสวียอี้หัวใจแทบแตกสลายเมื่อเห็นแม่นอนนิ่งไม่ไหวติงอยู่บนพื้น เด็กน้อยเป็นกังวลกลัวว่าแม่จะตายจิตใจก็ไม่อยู่กับเนื้อกับตัว

"แม่...แม่ ตื่นสิแม่..." เด็กน้อยเขย่าร่างของแม่เบา ๆ พร้อมกับร้องเรียกอยู่หลายครั้ง แต่ไม่มีการตอบสนองใด ๆ ร่างกายของเธอเย็นเฉียบและไร้สติ เด็กน้อยรู้สึกหวาดกลัวอย่างที่สุด

"แม่! แม่!" จางเสวียอี้ร้องเรียกเสียงดังขึ้น น้ำตาเริ่มไหลอาบแก้มขาวของเขา ความหวาดกลัวที่เพิ่มขึ้นเรื่อย ๆ ทำให้เด็กน้อยไม่รู้จะทำอย่างไรดี นอกจากนั่งอยู่ข้าง ๆ แม่ที่รักและร้องไห้โฮออกมา

จางเสวียอี้นั่งกอดแม่ไว้แน่น สั่นสะท้านจากความหนาวเหน็บที่แผ่ซ่านเข้ามาในจิตใจ แม้ว่าเขาจะยังเด็ก แต่ความเจ็บปวดที่เขารู้สึกในขณะนี้กลับท่วมท้นเกินกว่าที่จะรับไหว

"แม่...ได้โปรดตื่นขึ้นมาเถอะ..." เขากระซิบด้วยเสียงที่เต็มไปด้วยความหวัง

เวลาเหมือนหยุดนิ่งเด็กน้อยนั่งอยู่ตรงนั้นกับแม่เป็นเวลานาน ไม่รู้ว่าเวลาผ่านไปนานเท่าใด ในที่สุดเขาก็เริ่มเข้าใจว่าแม่ของเขาคงจะไม่ตื่นขึ้นมาอีกแล้ว ความจริงที่โหดร้ายเริ่มเข้ามาในจิตใจของเขา เด็กน้อยไม่รู้จะไปทางไหน ไม่มีใครอยู่เคียงข้างเขาในเวลานี้ ไม่มีใครที่จะช่วยและปลอบใจเขาเลย

เขาได้แต่ร้องไห้ต่อไป น้ำตาที่ไหลออกมาจากดวงตาของเขาเป็นเพียงสัญลักษณ์ของความเจ็บปวดที่ไม่อาจบรรยายได้ เมื่อความเหนื่อยล้าเข้ามาแทนที่ความหวาดกลัว เขาค่อย ๆ เอนตัวลงไปนอนข้าง ๆ แม่ กอดร่างของเธอเอาไว้แน่น เด็กน้อยหลับไปในที่สุดด้วยความอ่อนล้า แต่ความเจ็บปวดในใจของเขายังคงอยู่ เขาหลับไปพร้อมกับความหวังเล็ก ๆ ว่าเมื่อเขาตื่นขึ้นมาแม่ของเขาจะตื่นขึ้นมาพร้อมกับเขา...แต่ความจริงอันโหดร้ายคือแม่ของเขาได้จากไปแล้วตลอดกาล