บทที่ 13 ลองดูสักหน่อยดีกว่า (2/2)

ลองดูสักหน่อยดีกว่า (2/2)

หลินเสี่ยวเฉินทำหน้าสงสัยจริงจังก่อนจะส่งสายตาไปที่พ่อครัวคนหนึ่งซึ่งกำลังนั่งกัดหัวไชเท้าอยู่ “ข้าเห็นพ่อครัวเหวินยืนชิมกับข้าวไปเรื่อย ๆ จนข้าสงสัยว่าเขากำลังทำอาหารหรือกำลังกินข้าวอยู่กันแน่”

ประโยคนี้ทำเอาพ่อครัวเหวินถึงกับหันมามอง

“ก็ต้องชิมสิ ไม่งั้นจะรู้รสได้ยังไง” เถ้าแก่หลิวหัวเราะหึ

หลินเสี่ยวเฉินพยักหน้า “อืม...ตอนแรกข้าก็คิดแบบนั้นขอรับ แต่พอเห็นเขาชิมไปชิมมาจนเกือบหมดหม้อข้าเริ่มไม่แน่ใจแล้วว่าแขกจะได้กินอะไร”

เสี่ยวเอ้อคนหนึ่งหลุดขำก่อน “จริงขอรับ เมื่อกี้ข้าก็เห็น ฮ่า ๆ ๆ”

พ่อครัวที่โดนพาดพิงตะโกนกลับมาจากครัว “นี่พวกเจ้า...พวกเจ้าอย่าใส่ร้ายข้านะ”

“ข้าไม่ได้ใส่ร้ายขอรับ ข้าแค่คิดว่าถ้าชิมอีกนิดเดียวพ่อครัวเหวินคงอิ่มก่อนแขกแน่ ๆ” หลินเสี่ยวเฉินพูดต่อด้วยสีหน้าซื่อ ๆ

คราวนี้ทั้งวงหัวเราะลั่น เถ้าแก่หลิวถึงกับตบโต๊ะ “ฮ่า ๆ ๆ เจ้าเด็กนี่มันช่างสังเกตจริง ๆ”

พ่อครัวเหวินที่โดนที่หลินเสี่ยวเฉินแกล้งแซวก็หัวเราะขึ้นเช่นกัน ทั้งยังแกว่งหัวไชเท้าไล่ดีเด็กชายด้วยความหมั่นไส้อีกด้วย “เจ้านี่นะ ถ้าใส่ร้ายข้าอีกข้าจะเอาเจ้าลงหม้อตุ๋นแทนน้ำแกงเลย”

เสี่ยวเอ้อคนอื่นก็พยักหน้าหัวเราะตาม “เอาอีก ๆ”

“ติ๊ง!” เสียงของระบบดังขึ้นในหัวของเด็กชายอีกครั้ง [ทำให้ผู้อื่นหัวเราะสำเร็จ 5 คน ได้รับคะแนนความสุข 50 คะแนน]

หลินเสี่ยวเฉินแทบจะยิ้มไม่หุบ ตอนนี้เขามีคะแนนรวม 70 คะแนนแล้ว หัวใจน้อย ๆ ตอนนี้พองฟูเสียยิ่งกว่าก้อนเมฆ เพียงแค่ทำให้คนอื่นยิ้มและสิ่งนี้เขาสามารถทำได้ไม่ยากเลย

พอเลิกงานก็รีบกล่าวลาเถ้าแก่หลิวและทุกคนแล้วเดินกลับบ้านทันที แม้ร่างกายจะเหนื่อยล้าแต่จิตใจกลับเบาสบายอย่างประหลาด เขาเดินกลับบ้านไปอย่างมีความสุข เมื่อกลับถึงกระท่อมเขารีบปิดประตูแล้วเรียกระบบขึ้นมา

หน้าจอสีฟ้าปรากฏขึ้นทันที [คะแนนความสุข 70 คะแนน]

หลินเสี่ยวเฉินมองตัวเลขนั้นก่อนจะเริ่มคิด ‘วันนี้ต้องให้ทุกคนกินให้อิ่ม’ เขาเลื่อนดูรายการสินค้าแล้วตัดสินใจ

“แลกข้าวสาร สองชั่ง” เด็กชายพูดกับระบบ

ระบบถามกลับมา [ยืนยันการแลก ข้าวสาร 2 ชั่ง ใช้ 20 คะแนน]

“ยืนยัน” เขาตอบอีกครั้งพร้อมทั้งเอานิ้วชี้จิ้มไปที่ปุ่มยืนยันบนหน้าจอสีฟ้า

แสงวาบหนึ่งปรากฏขึ้น ถุงข้าวสารสองถุงปรากฏตรงหน้าเขา

“แลก…ไก่หนึ่งตัว”

[ยืนยันการแลก ไก่ 1 ตัว ใช้ 50 คะแนน]

“ยืนยัน”

แสงวาบอีกครั้ง ไก่สดตัวหนึ่งปรากฏขึ้น

คะแนนของเขากลายเป็นศูนย์ทันทีแต่หลินเสี่ยวเฉินไม่เสียดายแม้แต่น้อย “ไม่เป็นไร หาใหม่ก็ได้”

เขาหยิบข้าวสารและไก่ออกไปข้างนอกแล้วตะโกนเรียกเสียงดัง “ท่านแม่! พี่หญิง!”

ทั้งสองคนหันมามองอย่างตกใจเมื่อเห็นของที่อยู่ในมือหลินเสี่ยวเฉิน

“ไก่!”หลินอวี้หลานเบิกตากว้าง

จางเว่ยเยียนถึงกับเอามือปิดปาก “เสี่ยวเฉิน…เจ้าไปเอามาจากไหนอีก”

“ข้าไปทำงานขอรับ วันนี้ข้าทำงานได้ดีมากที่ร้านจึงให้รางวัลเพิ่ม” หลินเสี่ยวเฉินยิ้ม ๆ จากนั้นก็หันไปบอกกับหลินอวี้หราน “พี่หญิง...ช่วยทำอาหารหน่อยเถิด วันนี้พวกเราจะกินดี ๆ กันสักมื้อ”

หลินอวี้หลานพยัก “ได้!”

ไม่นานกลิ่นหอมของข้าวสุกและไก่ตุ๋นก็ลอยอบอวลไปทั่วกระท่อม หลินกวงที่นอนอยู่ยังค่อย ๆ ลุกขึ้นมานั่งได้ สีหน้าดีขึ้นอย่างเห็นได้ชัด ทั้งครอบครัวล้อมวงกัน ชามข้าวร้อน ๆ ถูกส่งต่อกันอย่างระมัดระวัง ทุกคนกินอย่างเอร็ดอร่อยราวกับเป็นมื้อที่ดีที่สุดในชีวิต

จางเว่ยเยียนน้ำตาไหลอีกครั้งแต่ครั้งนี้เป็นน้ำตาที่มาพร้อมกับรอยยิ้ม “ขอบใจเจ้านะ เสี่ยวเฉิน…ขอบใจจริง ๆ”

หลินอวี้หลานก็มองน้องชายด้วยแววตาภาคภูมิใจ แม้จะยังเป็นเด็กแต่เขากลับแบกรับทุกอย่างไว้

และในขณะนั้น “ติ๊ง!” เสียงระบบดังขึ้นอีกครั้ง [ทำให้ผู้อื่นมีความสุขสำเร็จ 3 คน ได้รับคะแนนความสุข 30 คะแนน]