Hinovel
App Store
Google Play
คลังหนังสือ
บท
ตั้งค่า
ตอนที่ 4 บ้านสามีและสายตาชาวบ้าน
ตอนที่ 4
บ้านสามีและสายตาชาวบ้าน
ลมสายพัดฝุ่นบาง ๆ ลอยผ่านลานดินหน้าบ้านเฉินเหว่ยหลง หลังจากป้าหวังจากไป บรรยากาศในบ้านก็เงียบลงทันที เงียบจนได้ยินเสียงฟืนแตกในเตาไฟ
ซูเหยายืนอยู่ข้างโต๊ะไม้ มองชามข้าวต้มที่ยังอุ่นอยู่ เธอไม่เคยคิดว่าชีวิตจะเดินมาถึงจุดที่ต้องยืนอยู่ในบ้านของสามีที่เพิ่งพบหน้าอย่างแท้จริงเป็นครั้งแรก
เฉินเหว่ยหลงเก็บชามเข้ามุมครัวโดยไม่พูดอะไร สีหน้าเขานิ่งเหมือนเดิม แต่แววตาไม่เหมือนตอนเปิดประตูรับเธอแล้ว มันมีความระวังมากขึ้น
“ถ้าจะอยู่” เขาพูดขึ้นโดยไม่หันมา “ก็อย่าสร้างเรื่อง”
ซูเหยาตอบเรียบ “ฉันไม่ได้มาสร้างเรื่อง ข้ามาสร้างชีวิต”
เขาหยุดมือไปครู่หนึ่ง ก่อนวางชามลง “คำพูดสวย ใครก็พูดได้”
“งั้นดูจากการกระทำ” เธอสวนทันที
เสี่ยวชุนที่ยืนกอดห่อผ้าอยู่มุมห้องกลั้นหายใจ เหมือนกำลังดูคนสองคนวางหมากบนกระดานเดียวกัน
เฉินเหว่ยหลงหันกลับมามองเธอ “เธอทำอะไรเป็น”
“ทำครัว ทำความสะอาด ทำของขาย” ซูเหยานับนิ้ว “อย่างน้อยไม่ทำให้บ้านรก”
เขาเลิกคิ้วเล็กน้อย “บ้านนี้ไม่ต้องการคุณหนูมาจับไม้กวาดโชว์”
ซูเหยาหัวเราะเบา “ฉันไม่ชอบโชว์ ชอบทำให้เสร็จ”
เธอพูดจบก็หยิบไม้กวาดฟางที่พิงผนังมากวาดพื้นทันที ท่าทางไม่เก้ ๆ กัง ๆ อย่างคนไม่เคยทำงานบ้าน เสี่ยวชุนรีบวางของแล้วมาช่วย
“คุณหนู…เอ่อ…ให้ฉันทำเถอะค่ะ”
“ช่วยได้ แต่อย่าแย่ง” ซูเหยาตอบ
เฉินเหว่ยหลงยืนมองเงียบ ๆ แววตาอ่านยาก เขาไม่เคยเห็นภาพนี้มาก่อน คุณหนูหลินก้มหน้ากวาดบ้านตัวเอง
กวาดเสร็จ ซูเหยาก็ย้ายไปจัดมุมครัว จัดฟืนให้เป็นระเบียบ เช็ดโต๊ะ ล้างหม้อเหล็กจนคราบบางลง เธอทำไปถามไป
“บ้านนี้มีตลาดเช้าไหม”
“มี” เขาตอบ “เดินไปครึ่งชั่วยาม”
“ดี” เธอพยักหน้า “พรุ่งนี้ฉันจะไป”
เขาขมวดคิ้ว “ไปทำไม”
“ดูของ ดูราคา ดูว่าคนเขาซื้ออะไรกิน” เธอมองเขาตรง ๆ “ถ้าจะหาเงิน ต้องรู้ว่าคนกินอะไร”
คำตอบนั้นทำให้เขาเงียบไปอึดใจ
“เธอคิดจริงหรือว่าจะทำของขาย” เขาถาม
“จริง” เธอตอบทันที “บ้านนี้ไม่ได้ขาดคนขยัน ขาดแค่เงินตั้งต้น”
เสี่ยวชุนตาเป็นประกาย “คุณหนูคิดจะขายอะไร”
“ของกินง่าย ๆ พกไปทำงานได้” ซูเหยาตอบ “แป้งนึ่ง ซาลาเปา น้ำเต้าหู้ อะไรทำนองนั้น”
เฉินเหว่ยหลงส่ายหน้าเบา ๆ “แป้งกับถั่วเหลืองต้องใช้โควตาสหกรณ์ ไม่ใช่อยากซื้อก็ซื้อได้”
ซูเหยาชะงัก แต่ไม่ถอย “งั้นเริ่มจากเท่าที่มี แล้วค่อยหาทางเพิ่ม”
เขามองเธอเหมือนจะพูดว่า “โลกไม่ง่ายขนาดนั้น” แต่ยังไม่ทันได้พูด เสียงคนก็ดังมาจากหน้าบ้านอีกครั้ง
“เหว่ยหลง อยู่ไหม!”
ชายแก่สองคนกับหญิงอีกคนเดินเข้ามาโดยไม่รอเชิญ สายตาพวกเขากวาดเข้ามาในบ้านทันที และหยุดที่ซูเหยา
“อ้าว คุณหนูหลิน” ชายแก่หัวเราะ “วันนี้ไม่ใส่เสื้อดี ๆ มาหรือ”
หญิงคนนั้นเสริม “หรือจะมาเล่นบทเมียชาวบ้าน”
เสี่ยวชุนกำชายเสื้อแน่นด้วยความไม่พอใจ
เฉินเหว่ยหลงพูดเสียงเรียบ “มีอะไร”
“มาดูเฉย ๆ” ชายแก่ตอบ “ได้ข่าวว่าเมียเจ้ากลับมาอยู่จริง เลยมาดูให้เห็นกับตา”
ซูเหยาหันไปยิ้มสุภาพ “ดูแล้วเป็นอย่างไร”
ทั้งสามคนเหมือนไม่คิดว่าเธอจะพูดด้วย หญิงคนนั้นแค่นหัวเราะ “ก็ยังดูเหมือนคุณหนู ไม่เหมือนคนจะทนลำบากได้”
ซูเหยาพยักหน้า “งั้นก็ดูต่อไปอีกหน่อย”
“ไม่กลัวลำบากหรือ” ชายแก่ถาม
“กลัว” เธอตอบตรง “แต่กลัวหิวมากกว่า”
ประโยคนั้นทำให้คนทั้งลานเงียบไปชั่วครู่ แม้แต่เฉินเหว่ยหลงก็หันมามองเธอ
หญิงคนนั้นหัวเราะกลบเกลื่อน “ปากเก่งจริง หวังว่าจะเก่งนาน” ทั้งสามเดินออกไปพร้อมเสียงคุยเบา ๆ
เสี่ยวชุนพ่นลมหายใจแรง “คนพวกนี้ชอบมองคนอื่นต่ำ”
ซูเหยาวางผ้าขี้ริ้วลง “เพราะเขากลัวตัวเองต่ำกว่า”
เฉินเหว่ยหลงหยิบขวานจากผนัง พาดบ่าเตรียมออกไปทำงาน “จะไปตัดไม้”
ซูเหยาหันไป “กลับเมื่อไร”
“ช่วงบ่าย”
“กลับมาแล้วอย่าเพิ่งกินอะไร” เธอบอก “ฉันจะลองทำของใหม่ให้ชิม”
เขามองเธอ “อย่าฝืน”
“ไม่ฝืน ฉันถนัด” เธอยิ้ม
เขายืนมองเธออีกอึดใจ ก่อนพูดเบา ๆ “คนในหมู่บ้านพูดแรง อย่าเก็บมาใส่ใจ”
ซูเหยาตอบทันที “ฉันเคยได้ยินแรงกว่านี้”
เขาชะงัก “จากไหน”
เธอเว้นจังหวะนิดหนึ่ง “จากชีวิต”
คำตอบนั้นทำให้เขาไม่ถามต่อ เขาพยักหน้าเล็กน้อยแล้วเดินออกไป
เมื่อเสียงฝีเท้าเขาหายไป เสี่ยวชุนรีบกระซิบ “คุณหนู คุณเขย…ดูเหมือนจะเชื่อขึ้นมานิดหนึ่งแล้ว”
ซูเหยามองลานบ้านโล่ง ๆ แล้วพูดเบา ๆ
“ไม่ต้องให้เขาเชื่อด้วยคำพูด ให้เขาอิ่มท้องด้วยฝีมือก่อน”
เธอหันกลับเข้าครัว จุดไฟใหม่ ตั้งหม้อ ล้างถั่วที่เหลืออยู่ในไหอย่างตั้งใจ ข้างนอกยังมีสายตาคนมองอยู่ แต่ในบ้านหลังเล็กนี้ ชีวิตใหม่กำลังเริ่มเดินจริง ๆ ทีละก้าว
ดาวน์โหลดแอปทันทีเพื่อรับรางวัล
